6/5/14

വെറുതേ കവിതയെഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്

 വെറുതെ കവിതയെഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്
അപ്പോൾ ഇത്ര നാളുമെഴുതിയതെന്തിന്
എന്ന ചോദ്യമാണു സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തത്.
പ്രേമിച്ചുനടന്നിട്ടും ഒന്നു ഭോഗിക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞതുപോലെ.
ഭോഗിച്ചവന്റെ ഗർഭത്തിന് കുഞ്ഞുടുപ്പുമായ്
 കാണാൻ പോവാഞ്ഞതുപോലെ.
ഹോ മണ്ടിപ്പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊരു ക്ഷാമവുമില്ലല്ലോ.
കവിത വായിച്ചു വായിച്ചിരുന്ന ഒരു രാത്രിയിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ വേദനകളെ
അവളുടെ കറുത്ത തൊലിയോട് ചേർത്തുവെച്ചപ്പോൾ
ഇതാണു ചുംബനം എന്നു തോന്നിയതോ.
അതോ
വെറുതേ അതു താനല്ലയോ ഇത് എന്ന ആശങ്കയ്ക്ക്
വെറുതെ സാദൃശ്യത്താൽ സ്മൃതി ഭ്രാന്തി സന്ദേഹങ്ങൾ
അയ്യോ ആകെ കഷ്ടം എന്നു തോന്നിയതിനാലും
ശരിക്കുമൊരു ശ്ലഥകാകളി ബാധിച്ചതുപോലെ
ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലാതെയാവുന്നു.
വൃത്തം കുറേ വാക്കുകളെയും വളച്ചുകൊണ്ടന്നേരം തന്നെ കടന്നുവന്നു
അന്യപെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ അവരാകെ തരിച്ചുനിന്നു,
ആകെ അനാശാസ്യമാണിവിടെ എന്ന് സർവ്വരും പഴിപറയുന്നു
എങ്കിലും വെറുതേ കവിതയെഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെനിക്ക്.
അതിനാൽ എല്ലാരാത്രിയിലും ഞങ്ങളൊരുമിച്ചു കിടക്കും
തുണികൾ മറന്നുപോയ അവൾക്ക് ഞാനെന്റെ കുപ്പായം നൽകും
അതിനുശേഷം എന്റെ കുപ്പായവുമിട്ട് അവൾ നടന്നുപോവും.

6/1/14

ഐഡിയലിസത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപേടേണ്ടതെങ്ങനെ

ഒരു നോവൽ
ആദിമദ്യാന്തം
നോവൽ തന്നെയായിരിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അത് ചെറുകഥയായും
കവിതയായും
കറുത്ത മൌനമായും
പനിപിടിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുകയും ചെയ്യണം.
മനുഷ്യനെന്തുവില
എന്നാലോചിക്കുമ്പോഴെല്ലാം
അല്പം മനുഷ്യത്വം തോന്നുന്നതിൽ ലജ്ജിക്കണം.
അതുപോലെ
നീണ്ട് നീണ്ട് കിടക്കുന്ന ജീവിതത്തിലെ
ജീവനെന്ന സങ്കല്പം
എത്ര ഹ്രസ്വം വെറും ഐഡിയലിസം.
ഉദാഹരണത്തിന് മഹാന്മാർ
ഗോഡ്സെയെക്കുറിച്ച്
ആവട്ടെ-
കാമുകനാണെന്നിരിക്കട്ടെ-
അയാൾ കവിതയെഴുതുന്നു എന്നുമായിരിക്കട്ടെ
അപ്പോൾ
ഗാന്ധിജി ഒരു ശല്യം നിറഞ്ഞ
ഓർമ്മയായി വന്നേക്കാം.
സ്വസ്ഥമായൊന്നുപ്രേമിക്കുമ്പോഴേക്കും
ഏറ്റം ദരിദ്രനും ആലംബഹീനനുമായ വ്യക്തിക്ക്
ഈ ലൈംഗികതകൊണ്ട് എന്താണ് പ്രയോജനം എന്ന കുറ്റബോധം തോന്നും.
തോക്കിലിനിയും വെടിയുണ്ട ബാക്കിയുണ്ടോ എന്നു നോക്കുമ്പോൾ
ഗാന്ധിജി ഒരു കള്ളച്ചിരിയുമായി ഓടിക്കളയും.
ഇനി ഈ കഴപ്പുതോന്നാത്ത കാമുകനാണെന്നിരിക്കട്ടെ
അയാൾക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും വ്യായാമം വേണം
വഴികണ്ടുപിടിക്കൂ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടുപിടിക്കൂ
എന്നൊക്കെ
അയാൾ ബാലരമ വായിച്ച് ആശങ്കപ്പെടും.
ചാരും മജുംദാർ ഗാന്ധിജിയുടെ മടിയിൽ വീണു പൊട്ടിക്കരയും.
ഏതായാലും പരീക്ഷണത്തിനുള്ള ഒരവസരം കൊടുത്തേക്കാം.
ചിലപ്പോൾ ചിത്രവരയിലാവും ശോഭിക്കുക
ചോരയും ഒരു ചായമാവും
ചങ്കുകണ്ടാൽ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവു പോലെ തോന്നും.
എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാലോ
വിശപ്പു തീർന്നുപോവും
രുചി അടങ്ങിക്കിട്ടും
ഉറക്കം വരും.
ഉറങ്ങുന്ന രാജ്യത്തിൽ വെടിയുണ്ടകൾ ആവശ്യമില്ല.
നാളെ പത്രം വരും
ചാനലുകളിൽ വാർത്തയുണ്ടാവും
അത് കണ്ട് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തോന്നും.
ദേഷ്യമോ, അഭിമാനമോ സ്നേഹമോ
ആർക്കറിയാം.
പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ്
അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടു-
മഹാപുരാണം-
നോക്കുന്നവർക്കൊക്കെ സർവ്വത്ര വിരക്തി.
എന്നാപ്പിന്നെ
തൂങ്ങിച്ചത്തേക്കാം
കഥയും കവിതയുമൊക്കെയാൽ
അവസാനിപ്പിക്കണമല്ലോ.
എത്ര സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല.
ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റാൽ മാത്രമേ ക്രിസ്തുവാകൂ.
നോവൽ തന്നെയായിരിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.
പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ചുപ്രേമിക്കണം-
വെറുതേ ഉമ്മ വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ‌പ്പോരാ.

5/31/14

പെണ്മരങ്ങൾ


പൂവിരിയുമ്പോൾ
നൊന്തുകാണുമോ.
ഇതൾ ചുരുളുമ്പോളുള്ളം
വിങ്ങുമോ.
ഇല മുളയ്ക്കുമ്പോൾ
ചർമ്മം പിടയുമോ.
മഴ കുതിർത്തുകീറുമോ.
വെയിലുള്ളം പൊള്ളിക്കുമോ
എത്ര യോനികൾ, 
പിറയാൽ പെണ്ണു തന്നെ
നീറുന്നു
രഹസ്യമായി
കൊഴിഞ്ഞതെല്ലാം
മെല്ലെയുണങ്ങുന്നു.
ചെറുചില്ലകളാലുലഞ്ഞു പുൽകുന്നു 
മുളച്ചുപൊന്തുന്നു,
ചർമ്മത്തിലിലയും ചില്ലയും
പെണ്ണേ,
കണ്ണടയ്ക്കൂ.
പ്രാണൻ നിന്നിൽ
തൂങ്ങിമരിച്ചാലും വിറയ്ക്കരുതേ. 
കൺതുറന്നാലും കാണരുതേ.
കേട്ടാലും ഒന്നും പറയരുതേ.
നിഴലുകളാലല്ലാതെ
ഒന്നുമെഴുതരുതേ.
ഈ മണ്ണിൽ വീടടച്ചിരിക്കേണമേ
വേരുറച്ചുനിൽക്കേണമേ.

5/28/14

എന്നിട്ടും പുലരിയെപ്പറ്റി


 കൺകെട്ടു ജീവിതം കഴിയുന്നില്ലൊന്നും,
മഴയാണുപോലും ഇടിമിന്നലൊളി ചുറ്റുമെന്നാകിലും
ചെറുവിരലുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടതേ പൊള്ളുന്നു,
യാഥാർത്ഥ്യത്തിനിത്രയ്ക്ക് ചൂടോ?
അപ്പോൾ മഴ വെറും കിനാവായതാവും,
എന്തു കഷ്ടം,
ഒരു കുഞ്ഞിലഞരമ്പിനാൽ‌പ്പോലും നേർത്തൊരുതുള്ളിക്കനിവില്ല,
ഏതുപ്രഭാതത്തിലേക്കുണർന്നാലും,
ഏതു സായാഹ്നങ്ങൾ നിന്നെത്തിരഞ്ഞാലും
ഇല്ല, ഇരമ്പം മാത്രം കടലാണുപോലും,
ഓർമ്മകൾ
ആരിതു നനയുന്നു,
പൊള്ളുന്നു
നീറുന്നു
ഏതു കാലത്തിന്നേതു കനവിൽ
വിറകൊള്ളുന്നേതു കാറ്റിൻ ക്ഷോഭത്താൽ
ഉമ്മവെക്കുന്നു,
മറന്നേക്കൂ എന്നു മെല്ലെ മൊഴികളാൽ,
ഒന്നും കേട്ടില്ല, കണ്ടില്ല, മിണ്ടാൻ മൊഴികളില്ല,
നല്ല നാളെയാണെപ്പോഴും കിനാവിലെങ്കിലും.
വെറും ശുഭപ്രതീക്ഷകൊണ്ടുമാത്രം എന്നിട്ടും നേരം വെളുക്കുന്നു.



വീണ്ടും ഉപന്യാസം എഴുതിയേക്കാമെന്നു തീരുമാനിക്കേണ്ടി വന്നു

മാറിക്കെട എന്നു നേർവഴിയോട്
നേരുപറഞ്ഞാലും മാറില്ല,
പിന്നെ കൂടെക്കെട എന്നായാലേ തരമുള്ളൂ.
അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയെപ്പറ്റി
ഗഹനവും ചിന്തോദ്ദീപകവുമായ ഉപന്യാസരചനയിലേർപ്പെടാൻ,
ഈ വൈകുന്നേരം,
ലെവൽക്രോസിനടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിലെ
മുറിയിൽനിന്നുള്ള ജനാലക്കാഴ്ച്ചമതി.
കണ്ണാടിയിലിങ്ങനെ കണ്ടുനിൽക്കാൻ എന്തു രസമെന്ന കൌതുകം
എന്റെ നെറ്റിയിൽ അവൾ പൊട്ടുകുത്തി,
എന്റെ മോൾക്കിതേ കണ്ണും പുരികവും വേണമെന്നു വല്ലാതെകൊതിച്ചപ്പോൾ
ജീവിതം എത്ര ഹ്രസ്വവും വിരസവും ഭാവനായുക്തവുമെന്നുതോന്നി.
അവളുടെ കണ്ണിൽത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നാൽ,
കടൽ ചിലനേരം നൂലുകളാൽ
മേഘങ്ങളെ
പട്ടങ്ങളാക്കി ഉയരത്തിൽ
പറത്താറുണ്ടെന്നുതോന്നുന്നു.
പിന്നെയും അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി
ഊറിയൂറിവരുന്ന ഒരരുവിയുടെ അലിവിനാൽ
ആത്മാർത്ഥമായ പ്രേമം തോന്നിപ്പോവുന്നു.
പക്ഷെ ഉപന്യാസം,എനിക്കെങ്ങും വയ്യ എന്നുപറഞ്ഞ്
കവിതയെഴുതാൻ തുടങ്ങി,
പ്രേമത്തിനിങ്ങനെയും മടുപ്പുതോന്നുമോയെന്ന്
ഉപന്യാസം വീണ്ടും തുടർന്നെഴുതിയേക്കാനിടയുണ്ട്.
ജീവിതം തന്നെയെഴുതുന്നതെന്തിനെന്നു ക്ഷോഭിച്ച്
ജീവിതമേ മാറിക്കിട എന്നു കവിത ആദ്യത്തെവരിയെഴുതി
എങ്കിൽ കൂടെക്കിട എന്നു ജീവിതം കവിതയോടെഴുതി,
ആദ്യത്തെ ദാമ്പത്യകലഹത്തിനു തുടക്കമായി,
അങ്ങനെ വീണ്ടും
ഉപന്യാസം എഴുതിയേക്കാമെന്നു തീരുമാനിക്കേണ്ടി വന്നു.

5/24/14

അരക്ഷിതമായ കാല്പനികതകൾ

 കവിത വായിക്കുന്നവർ ഭയപ്പെടേണ്ട
ഞാൻ അവരോടുകൂടെയുണ്ട്.
അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് കണ്ടെത്താനായി
ഞാൻ ലില്ലിപ്പൂക്കളുടെ കിഴങ്ങുകൾ കുഴിച്ചിടുന്നു.
പുഷ്പിക്കും വരേയ്ക്കും അവ തികച്ചും അപരിചിതരായിരിക്കും,
ചില പെൺകുട്ടികളെപ്പോലെ.
നായകളെപ്പോലെ കാവൽക്കാരനായിരിക്കാൻ ഞാനുണ്ട്,
എന്റെ ചങ്ങലയിൽ സന്തോഷിച്ച്
നിന്റെ വാക്കുകളുടെ എല്ലുകൾ ചവച്ച് ചവച്ച്
ഞാനെപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.
കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു സന്തോഷങ്ങളുടെയും സങ്കടങ്ങളുടെയും തോന്നലുകൾ മാത്രം,
അത്രമാത്രം ലളിതമായി തോന്നിയേക്കാവുന്നതെന്തും.
എങ്കിലും വല്ലാതെ സങ്കടം വരുന്നു,
നമ്മളെ പ്രേമത്തോടെ മെല്ലെ നനയ്ക്കുമെന്നാശിച്ച മഴ
കരയാനായി മാത്രം മരണവീടുകളന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു.
കവിതയിലേക്കുപെട്ടുപോവാതിരിക്കാൻ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നവർ.
മൌനത്തിന്റെ പൊരുളുകൾക്ക് സുഖപ്രസവം ആശിക്കുന്നു.
എന്റെ പൊരുളുകളല്ലെന്നു നിഘണ്ടു നിഷേധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മരണപ്പെട്ടുപോയവരുടെ കവിതകൾ
പഴയ വാക്കുകളുടെ ശവപ്പെട്ടിതുറക്കുന്നു.
വാക്കുകളുടെ ലിംഗം മാത്രമാലോചിച്ചപ്പോൾ
മരിച്ച വാക്കുകൾ ലിംഗം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല എന്നുതോന്നി.
വെറും കാല്പനികമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥ മാത്രം തോന്നുന്നു.
രക്ഷിക്കാനാരെങ്കിലും വരുമെന്നതാണ് ഓരോ കാല്പനികതയെയും,
പിന്നെയും കാല്പനികമാക്കുന്നത്;
അങ്ങനെമാത്രമേ ഒരു കവിതയെഴുതിമുഴുമിപ്പിക്കാനാവൂ.
അപ്പോഴും ശരിക്കുള്ള കാല്പനികത ശവപ്പെട്ടിയിൽത്തന്നെയാവും,
ഉദ്ധരിച്ചുമറന്നുപോയ വാക്കുകളും അവയുടെ ലിംഗങ്ങളും.

5/22/14

എതിർദിശകൾ

 ചുവരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ എതിർദിശയിലാണ് കാറ്റ്
അതുകൊണ്ട് ഫാൻ ഒരു പാടു പ്രതീക്ഷകളുമായി കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സമയത്തെ പറത്തിവിടാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട് ഹയ്യോ! വീഴാതെ മച്ചിൽത്തന്നെ തൂങ്ങുന്നു തലകീഴായ്.
വല്ല വിധേനയും പിടിച്ചുനിൽക്കുകയാണ്.
ആകാശത്തിലെ മഹാനായ കാറ്റോ
മുള്ളൻ പന്നികളെപ്പോലെ മഴകളാൽ കൂർത്തിറങ്ങി നോവിക്കുന്നു.
ശ്വാസം മുട്ടുന്നമ്മേ, കിണറ്റിൻ കരയിലൊരുകുഞ്ഞുബാലനെ അമ്മ
തലവഴിയെ വെള്ളമൊഴിച്ചു കുളിപ്പിക്കുന്നു.
കഴുകിക്കളയാവുന്ന ഒരു ദിവസത്തിന്റെ സകലയോർമ്മകളുമായ് -
എന്തു പഠിക്കുന്നു ജീവിതത്തിൽനിന്നു, ഹാ കൊല്ലപ്പരീക്ഷകൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
നമ്മൾ ജയിച്ചതായി ആനന്ദിക്കുന്നു, പിന്നെയും വാക്കുകളുടെ അടിമകളായ് നിലവിളിക്കുന്നു
കരുണയ്ക്കായ് യാചിക്കുന്നു, ഹോ ഉഗ്രൻ പ്രസംഗം എന്നു കയ്യടിച്ചു വോട്ടുകുത്തുന്നു.
അല്ലെങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, ഇടുപ്പെല്ലുകൾ വിടർത്തിയ അകലങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു ജനിച്ചപ്പോഴും,
നമ്മുടെ തൊലികൾ ലോകത്തെ ആദ്യമായ് സ്പർശിച്ചപ്പോഴും
പൊന്തിവന്ന ചൂടുകുരുക്കൾ, പിന്നെയും എത്ര ബാലാരിഷ്ടതകൾ,
നമ്മുടെ പ്രണയങ്ങൾ, അതിൻ പരാജയങ്ങൾ,
പശു എപ്പോഴും അയവിറക്കിക്കൊണ്ട് രുചിയില്ലാതാവട്ടെ എന്ന് നമ്മെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു,
നമ്മുടെ ഓർമ്മകളെ എല്ലാവരും ശപിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ വിപ്ലവങ്ങളെ മൂക്കുകയറിട്ടുനിർത്തി തൊഴുത്തുകളിൽ പോറ്റുന്നു,
കറന്നെടുക്കുന്നു, ചെനപിടിക്കാതെ അറവുകാരനു നൽകുന്നു,
നമ്മുടെ അരിവാളുകൾ പുല്ലരിഞ്ഞ് പശുക്കൾക്ക് നൽകുന്നു.
പിളർന്നുപോവുന്നു കാറ്റിന്റെ ഇരുപാളികൾ
നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് കാറ്റ് സഞ്ചരിക്കുന്നില്ല
നമ്മുടെ കൂ‍ട്ടുകാരും പരിചയക്കാരും തിരക്കുകളുണ്ടെന്നുപറഞ്ഞ് രക്ഷപെടുന്നു,
ജീവിതത്തെ പ്രാക്ടിക്കലായിക്കാണൂ എന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു
എന്നോട് തടവറയുടെ നിഴൽ പിന്നിലുണ്ടെന്നും
വിയർപ്പിനൊപ്പം ചോരയും ചിന്താനുണ്ടാവുമെന്നും ഒരു ചരിത്രകാരൻ വന്നുപറയുന്നു.
ചരിത്രം കണ്ണടകൾ കൊണ്ട് വായിക്കേണ്ടതാണെന്നും
ഓരോ കണ്ണുകൾക്കും വ്യത്യസ്തമായി കാണാൻ കഴിയുമെന്നും,
പരിഭ്രമവും വിദ്വേഷവും തോന്നിയേക്കാമെന്നും
എന്നാൽ നീ കരുതും പോലെ
കവിതയെഴുതി ലോകത്തെ മാറ്റാനാവില്ലെന്നും
കവിത കുളിമുറികളിലെ സ്വയം ഭോഗമായെന്നും
ആരും കുളിസീൻ കാണാൻ മെനക്കെടാറില്ലെന്നും
അയ്യോ! എനിക്കുമാത്രം വെളിപാടുകൾ തോന്നുന്നു.
ഞാൻ കവിയല്ല, കാമുകനാണെന്നു ബോധ്യമാവുന്നു
അതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും,
പക്ഷെ ഇതു രണ്ടുമല്ലാത്ത
വെറും ചരിത്രം മാത്രം വായിക്കുന്നവരെയോർത്ത്
എനിക്ക് ദു:ഖം തോന്നുന്നു,
എനിക്ക് ദു:ഖം തോന്നുന്നു.