8/29/14

അമ്മേ, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാവും.


പഴയതുപോലെ
എല്ലാമെല്ലാം മറന്ന്
കൂട്ടുവെട്ടി ചൊടിച്ചതുസർവ്വം മറന്ന്
ചിറകുമുറിഞ്ഞ പൂമ്പാറ്റകളും
വാലിൽ നൂലുകെട്ടിയ തുമ്പികളും
എന്നെത്തേടി വരും-
നൊന്താലും നിന്നെയിഷ്ടമാണെടാ എന്നു മെല്ലെ മിണ്ടിപ്പറയും.

അപ്പോഴേക്കും
ഒരു പക്ഷി
ആകാശത്തിനെ വഴിയടയാളമില്ലാത്ത വെറും കിനാവെന്ന് പ്രാകും.
കുഴഞ്ഞു കുഴഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ
ഭൂമിയുടെ അടയാളം
എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെടും.
ആകാശത്തിനെയും, കടലിനെയും,
പൊള്ളുന്ന കാഴ്ച്ചകളെയും മറന്നേക്കാം
അപ്പോഴും
ഇവിടെയായിരുന്നു കടൽ,
ഇവിടെ ഒരു പൂമരം,
അതിലൊരു കുഞ്ഞില
അതിലെ ഒരു നേർത്ത മഴവിരൽ,
അതിലെ അത്രയും നേർത്ത ഒരു മഴവില്ല്.


വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന തീവണ്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിയിപ്പ് കേൾക്കുന്നുണ്ട്,
സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് പിണച്ചുകെട്ടിയ തൊട്ടിലിൽ
കിനാവിന് ആരീരം രാരീരം പാടുന്നതാവാം,
ഒരമ്മ;
നീയമ്മ, ഞാനച്ഛൻ,
നമുക്ക് അരിയും കൂട്ടാനും കളിക്കാം.
മരിച്ച ജീവിതത്തെപ്പോലെ ഫോൺ ചാർജുതീർന്നോഫായിരിക്കുന്നു,
തോറ്റ ക്ലാസിലിരുന്ന് പഴയ പാഠപുസ്തകം വായിക്കുന്നു ഞാൻ.
വേട്ടാളന്റെ ചുവന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചുരണ്ടിക്കളഞ്ഞ്
പ്ലഗ് കുത്തുന്നു, അപ്പോൾ ഉയിരേ ഉയിരേ എന്ന പാട്ട് പാടിത്തുടങ്ങുന്നു വീണ്ടും.
നിന്നിലേക്ക് എന്റെ ശ്വാസം കലരുന്നു,
ഭൂമിയിലെമ്പാടും എന്റെ പാട്ട് കേൾക്കുന്നു,
നൊന്താലും ഇഷ്ടമാണെന്ന്
ഉറുമ്പുചുമന്നുപോവുന്ന ഒരു പൂമ്പാറ്റച്ചിറകിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു,
വാതിലുകളും ജനാലകളുമടഞ്ഞ്
എന്റെ വീട് ഒരു അദ്ഭുതപേടകമാവുന്നു,
ഒരു കടൽ‌പ്പക്ഷിയെപ്പോലെ
നനഞ്ഞ ചിറകുമായ് കുതിക്കുന്നു,
അത്താഴമുണ്ണാതെ കിടക്കരുതെന്ന് അമ്മ ശാസിച്ചുവിളിക്കുന്നു,
പഴയപോലെ കടൽത്തീരത്ത്
ഇനിയും മൺവീടുകൾ പണിത് ഞങ്ങൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും,
നമ്മളുടെ കടൽ, 
നമ്മളുടെ മരച്ചോട്,
നമ്മളുടെ വീട്,
നമ്മളുടെ മുറി,
നിലാവ് ചോർന്നൊലിക്കുന്ന മേൽക്കൂര
മഴ നനഞ്ഞൊട്ടിയ നമ്മുടെ പൂമ്പാറ്റച്ചിറകുകൾ
നേർത്ത ഒരു ഉമ്മ,
അമ്മേ, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാവും.



8/28/14

ഒരേസമയം എത്രയാളുകൾക്ക് ഒരേകവിത എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കാനാവും?



പൂവുള്ള ചെടികളെ പിഴുതെടുത്തു കൊണ്ടുപോവുകയാണ്,
ഒരു പക്ഷെ കവിതയിലേക്ക് നട്ടുവെക്കാനും,
ചിത്രശലഭങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിച്ച് ചിറകിനുപിടിച്ച്
പിടപ്പിക്കാനും, ! വിഷമിപ്പിക്കാതെ…..

മഴയുണ്ട്
മരങ്ങൾ പെയ്യുന്നുണ്ട്
പെണ്ണ്
പ്രേമം
എന്നൊക്കെ എഴുതിയതിനാൽ
പുരുഷമേധാവിത്ത്വ പന്നി എന്നും എഴുതേണ്ടിവരുമോ?

ചിലപ്പോൽ
അലക്കുകാരന്റെ കല്ലിനെപ്പോലെ
ഒന്നിനെയും വേറിട്ട് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല

പെട്ടെന്ന് ഒരു നടുക്കത്തിന്റെ ശൂന്യതയാവും

ഇടിമിന്നലുകൾക്ക് മുമ്പ്
മഴ ഒരു നിമിഷം
വിറച്ചുപെയ്യാതെ കാതോർക്കും പോലെ,

അഥവാ

ഓമനിച്ചുതഴുകിയിരുന്ന ഒരു മറുക്
പെട്ടെന്ന് കാണാതെയായതുപോലെ..

അവയവഭംഗിയെക്കുറിച്ച് ഒരു പകൽത്തീവണ്ടിയിലെങ്ങാനും ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്
കന്യാസ്ത്രീകൾക്ക് സീറ്റുമാറിക്കൊടുക്കേണ്ടി വരിക;
അടുത്ത
സ്റ്റേഷനിലിറങ്ങാനാണെന്ന് സമാധാനം തോന്നുക

അഥവാ,
ഉള്ളം കാലുകളിലടിച്ച്
തെരുവിലുറങ്ങുന്നതെന്തിന്
എന്ന് പോലീസുകാരൻ ചോദിക്കുക.

രാജ്യത്തിന് എന്റെ മൌനം
അത്രയൊന്നും പ്രധാനമാവില്ല തന്നെ,
അതിനാൽ
ഒരാൾ എഴുതിയാൽക്കൂടി
മറ്റൊരാൾക്കും എഴുതേണ്ടി വരും.

8/26/14

എവിടെയാണങ്ങനെയൊരു മരം?



സൂര്യനെ വിഴുങ്ങുന്ന
പകൽമരങ്ങളുടെ
ഓർമ്മയിലകൾ നിറഞ്ഞ
തണുത്ത നിലമുള്ള
മരണത്തേക്കാൾ മരവിപ്പുള്ള
പുരയിടത്തിലാണ്
പ്രാണനേയും മുതുകിലേറ്റി,

(കണ്ണുകളിൽനിന്ന്
നോവിക്കാതെയും
ചുണ്ടമർത്തി കടിക്കാതെയും
കിനാക്കൾ
ഒഴിഞ്ഞുപോവുന്ന ഉറുമ്പുകൾ)

നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ
-അർഥസത്യങ്ങളെ ഞെരിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന
തൊട്ടാവാടിയുടെ ഇലകൾ -
എപ്പോഴും
കിനാവുകളാൽ
വാടിത്തളർന്ന് തളർന്ന്

പക്ഷെ
കൊഴിയുന്നില്ല
പൂവുകൾ-
അന്ത്യകൂദാശയുടെ ഫോർമലിൻ മണത്തിൽ
ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു ദൈവമേ,
കൊഴിയുന്ന ഇലകൾക്കെല്ലാവർക്കും
ഒരു മരത്തെ നൽകുമോ
നനവുകൾക്ക് ഒരു മഴയെന്നപോലെ.

8/20/14

ഒരു പക്ഷെ ജലത്തെ ഒരു സാദൃശ്യമായി സങ്കല്പിക്കണം




(അതിനേക്കാൾ ഭാരമുണ്ടാമോ ജീവിതത്തിനെന്ന്
ആരാനും സംശയിച്ചാലോ പിന്നെ
നിലയില്ലാക്കയമാണ്, അയ്യോ താണ് താണ് താണ് പോകുന്നു! )

 ഇരുട്ട് അതിന്റെ
ആഴങ്ങളിൽച്ചെന്ന് രാത്രി ഒരു പശുവാണെന്ന് അയവെട്ടുമ്പോഴാണ്,
അഥവാ വെറുതേ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മേഞ്ഞുനടക്കുമ്പോഴാണ്,
മിന്നാമിന്നികൾ മാത്രം മിണ്ടിപ്പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു രാത്രിയിലാണ്,
വള്ളത്തിന്റെ നിഴൽ കമിഴ്ന്നുവീണപ്പോൾ നിലവിളിച്ചതാണ്,
നിലാവ് ചോർന്നൊലിക്കുന്ന വീട്ടിലാണെന്ന് ആശ്വസിച്ചതാണ്,
ചിന്നിച്ചിതറിപ്പോയ ഒരു കായലോളത്തിലാണുപോലും,
ഒപ്പം നീന്തുമൊരു നക്ഷത്രത്തിനൊരുമ്മ നൽകാനാണുപോലും,
എത്ര നീന്തിയിട്ടും കുടുങ്ങുന്ന വലക്കണ്ണികൾക്കുള്ളിലാണ്;
പക്ഷെ-
ആരാണ് ഇങ്ങനെയൊരു വലയിൽ കൊരുത്തത്,
അഥവാ നിലാവിന് ഇത്രയും പിടയ്ക്കാനാവുമോ?
നിലവിളിച്ചാൽ അത് ആരെങ്കിലും കേൾക്കുമോ?