9/22/17

എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ അയാൾ പിന്നെയും കവിതയെഴുതിത്തുടങ്ങും,

പക്ഷെ അവർ

വെട്ടും തിരുത്തുമുള്ളൊരു ഭൂപടത്തിൽനിന്ന് മുറിവേറ്റ്‌ ഓടിപ്പോകുന്നവർ,

അവരുടെ പൊക്കിൾക്കൊടിമുറിഞ്ഞ്‌
ചോരപെയ്ത പുഴയിലെകലക്കവെളളം

നമ്മളില്ലാത്ത വീട്ടിന്മുറ്റത്തേക്ക്‌ നടന്നെത്തിയ കാട്ടുചെടികളുടെ കുട്ടികൾ,

നമ്മുടെ കാലുകൾ ഞെരിഞ്ഞ്‌
അവരുടെ ചോരവീഴുന്ന മുറ്റം,

അവരുടെ മഴക്കാലം,
അതുകാണാത്ത
വാതിലുകളും ജനാലകളുമടച്ചിട്ട ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വീടുകൾ,
ആശുപത്രികളിലെ പ്രസവമുറികൾ, വേദനകളുടെ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ സ്വകാര്യതകൾ,
വികസനവും രാഷ്ട്രവും, റിപബ്ലിക്കും,

നമ്മളും അവരും,

ഓടിപ്പോകുന്നവർ,
വരകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക്‌ മാറിനിൽക്കാൻ പറയുന്ന മഷിപ്പേനയുടെ അധികാരം.

മുങ്ങിമരിച്ചെങ്കിൽ
മുങ്ങിമരിക്കുന്നവരുടെ തീരാദാഹത്തെ തീർക്കലാണുപക്ഷെ,

വിശന്നുവീണുമരിച്ചെങ്കിൽ
ഓടിയോടിയെത്തി കിടന്നുറങ്ങിപ്പോവുകയാണുപക്ഷെ

അവരുടെ കുട്ടികൾ വരയ്ക്കും,
മലകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം പരക്കുന്ന ആകാശം
പച്ചമേട്‌, കുഞ്ഞരുവി,
അമ്മയും അച്ഛനുമുളള വീട്‌,

അതേ പേപ്പറിൽ,
നിന്റെ ഭൂപടം, അതിൽനിന്നുപുറത്തായവരുടെ കരച്ചിൽ,

എന്റെ കവിതയുളള പേപ്പർ,
അവരുടെ കരച്ചിൽ കരച്ചിൽ കരച്ചിൽ,
,,,,,,

കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്‌,

രാവുറങ്ങുന്ന ഇലകളൊന്നിച്ചുണർന്നുപെയ്യുന്നു
മഴ മഴ മഴ മരം മഴമരം.

നിന്നെയോർമ്മിക്കുന്നുണ്ട്‌
ശൂന്യമായ നിന്റെ കിടക്കയിൽ,
നിന്നോടൊപ്പമുളള പാവക്കുട്ടിയുടെ
അനാഥവും ശൂന്യവുമായ കണ്ണുകൾ,

വീടുനിറച്ചും
നീയും നിന്റെ വിരലുകളുമാണു

ഏതകലത്തിൽനിന്നും വന്നുതൊടുന്നു
വരാതിരിക്കാത്ത കാറ്റുവീശുന്നു

നനഞ്ഞനൂലുകളുളള മഴയിലൂടെ
കാറ്റിൻ വിരലുകൾ

എത്രനീണ്ടതാണേകാന്തതയുടെ വിരലുകൾ,
ഓർമ്മയുടേതും.

നിന്നെയോർമ്മിക്കുംമ്പോൾ,
കഴിഞ്ഞമഴക്കാലത്ത്‌

മഴമരം.
മരത്തിനുമാത്രമൊരുമഴ.

നിന്റെ കിടക്കയിൽ,
വീടുനിറച്ചുമെത്തുന്ന നോട്ടങ്ങളുടെ
ശൂന്യമായ, വെളുത്തവട്ടക്കണ്ണുകളുളള പാവ.

7/16/17

ഒരു വെയിൽ വന്നുമായുന്നു.

വരാതിരിക്കില്ല,
ഞാനിരിക്കുന്ന പടവത്ത്‌
പണ്ടൊരു മരം പൂക്കൾ കൊഴിച്ച്‌
സ്വയം മറന്ന് മഴ മറന്ന്
എല്ലാരും മറന്ന്
മറവികളുടെ വാക്കെല്ലാം മറന്ന്, മറവികളുടെ ശിൽപമാവുന്നു.

പഴയ മരമേ,
ഈ വെയിലിന്റെ മഴനിഴൽപ്പൊഴിച്ചിട്ട മറവികളേ,
ഏതാണു ജീവനേ
നീ മറന്നുപോവുന്ന വാക്ക്‌.

1/27/17

വെയിലിൽനീന്തുന്നൊണ്ടുമ്മയാൽപ്പിടഞ്ഞ്‌

വെയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന കാറ്റത്താണൊരു
നീലച്ചിറകുളള പൊന്മാൻ
കുതറിപ്പിടഞ്ഞുപാടിയത്‌

ഓളങ്ങളിൽ സ്വയം ചൂണ്ടക്കൊളുത്താവുന്നൊരുമേനി
ഏതുമീനിനും സ്വന്തമാണെന്ന്.

ഇല്ല പാടിയില്ല
പൂവരശിൻ കഴുത്ത്‌

ഇറുത്തിട്ട ഒരു മഞ്ഞപ്പൂവും ഉളളം ചോന്നൊരു പാട്ട്‌.

എന്നിട്ടും പൊന്മാനേ
അകലെ നിന്റെ പാട്ട്‌.

തൂവൽ മുളയ്ക്കാത്ത ചിറകു  നീർത്തുന്ന മറ്റൊരാകാശം നിറയെ,

നനഞ്ഞുനനഞ്ഞുനീന്തുന്നൊരു കിനാവുണ്ടതിൻ പാട്ടുണ്ട്‌.

വെയിൽനീന്തുന്നൊരുച്ചമുറ്റത്ത്‌
പഴയൊരുനിഴൽ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു

നിന്റെ പാട്ടുമാത്രം
മുഴങ്ങുന്നു മുഴങ്ങുന്നു.

മീനേ മീനേ
ഓളങ്ങളിൽ നീയുറങ്ങുക
താരാട്ടുപാട്ട്‌ കേട്ടുറങ്ങുക
പൊന്മാൻ ചിറകുവിരുത്തി താഴുന്നു
പൂവരശിൻ പൂവ്‌ കഴുത്തുപിടഞ്ഞുകൊഴിയുന്നു,

ജലമില്ലാതൊരുവൾ
വെയിൽക്കാറ്റിൽ നീന്തുന്നു
ഒരുമ്മയിൽ അവളെ കൊരുത്തെടുക്കുന്നു.

1/18/17

കവിത വായിക്കുന്നവരുടെ സാങ്കേതികപ്രശ്നങ്ങൾ




മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ മുട്ടിവിളിച്ചതാണ്
നനയുന്നുണ്ടാവും
തണുപ്പേറിയിരിക്കാം
പട്ടിണിയാവാം
പക്ഷെ
വാതിൽ തുറന്നില്ല.
ഇതു തന്നെയാണ് ലോകം
ഇതു തന്നെയാണ് മാന്യത, കുലീനത
എന്നൊക്കെ തോന്നുന്നില്ലേ?
കവിത വായിക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്ന
ഈ രോഷമെല്ലാം
പുസ്തകത്തോടൊപ്പം അടച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണോ?
ഇനി വല്ല സ്വപ്നവുമാണെങ്കിലോ
എങ്കിലോ കിടന്നുറങ്ങിയേക്കാം.




6/9/15

നമ്മളറ്റുപോവുന്ന ഓര്‍മ്മയുടെ ഒറ്റവാല്‍ത്തുമ്പികള്‍.
മറവിയുടെ വിരല്‍ത്തുമ്പുകള്‍ പാറുന്ന വെയിലുകള്‍.
തകര്‍ന്നുപോവുന്ന മഴക്കാലങ്ങള്‍.
നനഞ്ഞ് നനഞ്ഞ്,
കുന്നിന്‍ചെരിവിലേക്ക് പുകയുന്ന മിഴിപ്പച്ചകള്‍.
കിനാവിന്റെ നീലമലകള്‍, ആകാശത്തോളം-
പറന്ന് പറന്ന്
ജലപുഷ്പങ്ങളുടെ ചോരച്ചാലുകള്‍ക്കുമേലേ
നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഒറ്റവാല്‍ത്തുമ്പികള്‍.
കാറ്റേ,
നമ്മളൊടുവില്‍പ്പാടിയപാട്ടേതാണ്?
അതിന്റെ നനഞ്ഞൊരൊച്ചയില്‍
എത്ര മഴക്കാലങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നുതകര്‍ന്ന്,
പറന്നുപോയിടുന്നു കാലമിത്രയും.

5/16/15

സാധാരണയില്‍ക്കവിഞ്ഞ മരണങ്ങള്‍


                 
ചോര കറുത്ത് തണുത്ത്
അസ്ഥിയിൽനിന്നും ഇറച്ചി
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നനേരത്ത്                            
ശ്വാസത്തിന്റെ ഒച്ച               
നിലവിളികളുടെ കുമിളകളായി    
ഉപരിതലത്തിലെ ആകാശത്തിലേക്ക്  
പൊലിഞ്ഞുചേരുമ്പോഴും          
ഒന്നുമില്ല ഒന്നുമില്ല               
എന്ന് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ്...


കലാപം ഒരു ഉത്സവമാണ്.
ഭൂമിയിലെ കല്ലറകളിൽ                      
സമയസൂചികൾക്കിടയിൽ             
തിരമാലകൾ മൌനം പ്രാപിക്കുന്നുണ്ട്     
ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്,                      
മെഴുകുതിരികൾ കെട്ടുപോവുന്ന
കടൽമുറികളിലെ ഇരുട്ടിൽ.  

അപ്പോഴാണ്
അവരുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍-