വെറുതെ പ്രേമിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്

വിശന്നതും ഒരു പക്ഷിയുടേതുപോലെ കൂർത്തതുമായ എന്റെ മുഖം
വർണ്ണം ഹോട്ടലിലെ പുകക്കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിക്കാണുന്നു,
വീണ്ടും പഴയതുപോലെയാവാൻ ആശ തോന്നുന്നു.
വെറുതെ പ്രേമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്
എന്റെ പ്രേമകവിതകൾ ആരും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല
ഒരു ആക്ടിവിസ്റ്റ് കവിതകളെഴുതുന്നില്ലെന്നും -
ഇങ്ക്വിലാബ് വിളിച്ചുറങ്ങാതെയിരിക്കുന്നുവെന്നും അവർ ധരിക്കുന്നു.
ഞാൻ ഒരിടക്കാല കാമുകൻ മാത്രമാവുന്നു
മെയ്മാസം ഒരു മുഷിഞ്ഞ പാവക്കച്ചവടക്കാരനെപ്പോലെ
ഉത്സവപ്പറമ്പിൽനിന്ന് മഴയുടെ വീട്ടിലേക്കു കയറുന്നു
വന്നപാടെ മഴയെ പിന്നെയും പിന്നെയും ശപിക്കുന്നു.
അയാളുടെ ഭാര്യ മരുഭൂമികളെ സ്വപ്നം കാണുകയും
കള്ളിമുൾച്ചെടികളെ ഉദ്യാനത്തിൽ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു A4 പേപ്പർ കിട്ടിയാലെഴുതാത്ത കവിത
ഒരു കത്തിന്റെ കവറിലെഴുതാൻ കഴിയും.
നിന്റെ പേരെഴുതാവുന്നതെന്തും എനിക്കു കവിതയായ് തോന്നുന്നു പ്രിയേ
ഈ കെട്ടകാലത്തിന്റെ കഴപ്പുമൂലം
വെറുതേ പ്രേമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്.
ഇനി ഫോണിൽ വിളിക്കേണ്ടെന്നും കത്തുകളെഴുതാമെന്നും അവളോട് പറയുന്നു
അവൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു ഉമ്മകൾ നൽകുന്നു.
ആരും പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നില്ലെന്ന് ലൈബ്രേറിയൻ പറയുന്നു.
ഇനി നമ്മളെപ്പിരിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്ന്
അടുത്തടുത്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ തമ്മിലനുരാഗം ജനിക്കുന്നു
പഴകിക്കീറിപ്പോയ പുറഞ്ചട്ടകളുരിഞ്ഞ് ഇനിയെന്തു നാണിക്കാൻ എന്നു ചോദിക്കുന്നു
ഈ നഗ്നതയും ഒരു കുപ്പായമാണെന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു
എല്ലാവരും കാൺകെ ഇതാണെന്റെ കോലം എന്നുവിളിച്ചുപറയുന്നു.
ചത്ത ചിത്രശലഭത്തിന്റെ ചിറകുകൾ ചുമന്നുമാറ്റുന്ന ഉറുമ്പുകളെക്കാണുമ്പോൾ
നമുക്കിനിയാരുവരും എന്ന വിലാപം കേൾക്കുന്നു.
ഒരു കാവിയാകാശം ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നു.
രാത്രിയുടെ നിറം മഞ്ഞയാവട്ടെ,
നിന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാൻ തോന്നുന്നു
വെറുതേ പ്രേമിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്.
ഗുഹാഭിത്തികളിലൊരു കാട്ടാളൻ
അമ്പുകളുമായ് നായാടുന്നു-
സകല പക്ഷികളെയും കൊന്നൊടുക്കുന്നു,
എല്ലാ കവിതയിലും രക്തം നിറയുന്നു.
അക്ഷരങ്ങൾ ഇരുട്ടിലാവുന്നു,
ചത്ത മീനിന്റെ കണ്ണുകളാൽ നമ്മൾ തുറിച്ചുനോക്കുന്നു പുലർന്ന ഭൂമിയെ,
അയ്യോ വെറുതേ പ്രേമിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെനിക്ക്.
പാവക്കച്ചവടക്കാരൻ പാവകളെയും കൊണ്ടോടിപ്പോയിരിക്കുന്നു
അയാളുടെ ഭാര്യ ഇലകൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു മുള്ളുകളാൽ നൊന്തു കരഞ്ഞു.
കണ്ണാടിയിൽ ഇരുട്ടുമാത്രമേ കാണാനുള്ളൂ, ഇപ്പോൾ പുലരി ഇങ്ങനെയാണ്
ഇതായിരിക്കും ഭൂമി എന്ന് ചത്ത മീൻ കണ്ണ് നിറച്ചും കാണുന്നു.
വെറുതെ പ്രേമിച്ചിരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെനിക്ക്,
അടുത്ത തോന്നലിൽ അവളെ വിളിക്കുന്നു,
നീയെന്നെ വിട്ടുപോകരുതേ എന്നു യാചിക്കുന്നു,
ദൈവം പുറത്താക്കിയിട്ടും
ആദവും ഹവ്വയും
ഒരുമിച്ചുതാമസിച്ചതെന്തേ പിന്നെയും,
എങ്കിലും വെറുതേ പ്രേമിച്ചിരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെനിക്ക്.

സംഭാഷണങ്ങൾ

നമ്മൾ എന്നാണൊന്നു നോർമ്മലായി സംസാരിക്കുക.
എന്നെക്കുറിച്ച് മുമ്പെന്തൊക്കെ കേട്ടിരിക്കുന്നു നീ,
ഞാൻ അത്രനല്ലയാളെന്നു കരുതുന്നുവോ.
എന്റെ പൊളിഞ്ഞുപോയ പ്രണയങ്ങളെക്കുറിച്ചും ലൈംഗികപരീക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചും
ഒരു ദൈവപുത്രനെപ്പോലെ പരസ്യമാക്കാൻ എനിക്കു തോന്നിയിട്ടില്ല,
അല്ലെങ്കിലും കുരിശുകൾ ചുമക്കുവാനല്ല ചുംബിക്കുവാനാണെനിക്കിഷ്ടം.
സദാചാരം നമ്മുടെ വിഷയമല്ല അതേ,
നീ തവളകളുടെ ലൈംഗികജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ
മുട്ടയിടുന്ന പെൺതവളകൾക്കുപിന്നാലെ ബീജത്തെ ഒഴിച്ചുകളയുന്ന ആണുങ്ങളെ.
എന്റെ കുളിമുറികളിൽ തവളകളുടെ മഴക്കാലരതിയാണ് നിത്യവും.
എല്ലാ വീടുകളുടെ വാതിലുകളിലും മുട്ടിവിളിച്ചിട്ട്
നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരാണോ എന്നു ചോദിക്കുക.
ചിലപ്പോൾ ദൈവം ഇറങ്ങിവന്നേക്കാം.
ഭഗവാനും ഒരു വിവാഹത്തട്ടിപ്പുകാരനാണ്,
പല പേരുകളിൽ പല പഞ്ചായത്തുകളിലും വിവാഹങ്ങൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
എങ്കിലും നമുക്ക് പ്രേമിച്ചിരിക്കാം,
ഇങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ ദൈവത്തിനു ശല്യക്കാരാവുക
പിന്നെയും പിന്നെയും അവിടുത്തെ ഏകാന്തതയിലേക്ക്
നമ്മൾ കവിതകളെഴുതിച്ചോദിക്കുന്നു,
മതിയായ സ്റ്റാമ്പുകളൊട്ടിക്കാത്തതിനാലോ
താമസക്കാരൻ മാറിപ്പോയതിനാലോ അവ തിരികെ വരുന്നു,
തീർച്ചയായും പത്രാധിപർ ഇതു വായിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാവില്ല.
ഏകാന്തതയല്ല,
ഏകാന്തതയിലെ ഇരുട്ടിനെയാണെനിക്കിഷ്ടം.
നമ്മൾ നോർമ്മലായി സംസാരിക്കുമോ എപ്പോഴെങ്കിലും. അതുവിട്ടേക്കൂ
നമുക്ക് അപരിചിതരാവാം,
പൊളിഞ്ഞ പ്രണയങ്ങളെ മറന്നുകളയാൻ അതാണ് നല്ലത്.
മറക്കാനുള്ള മരുന്ന് അപരിചിതത്വമാണ്.
പൃഥ്വിരാജിനെ ഇഷ്ടമുള്ള പെൺകുട്ടികളെ എനിക്കു കണ്ടാലറിയാം.
അവരെ ആരും ഇഷ്ടപ്പെടില്ല
അവരെ ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്ന് അവർക്കും യാതൊരു നിർബന്ധവുമില്ല.
രാത്രിയിൽ ഒരു നഗ്നയായ പെൺകുട്ടി
നിരത്തിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നാൽ
ഏതുനിമിഷവും ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം.
അതുപോലെയാണ് ഈ ഒഴിഞ്ഞ കടലാസുകളുടെ
നഗ്നമായ അപരിചിതത്വവും.
ഏതുനിമിഷവും കവിതയെഴുതാൻ തോന്നിയേക്കാം.
നീയെന്താണൊന്നും മിണ്ടാത്തത്
ശരിക്കും നോർമലല്ല എന്നു ഭയം തോന്നുന്നുണ്ടോ
നിന്റെ നിശബ്ദത എന്നെ കീറിമുറിക്കുന്നു,
എന്റെ വാക്കുകൾക്കിടയിലെ വിടവിനെ നീ വലുതാക്കി കാണിക്കുന്നു,
ചുറ്റും ഏകാന്തതയിലെ ഇരുട്ടുമാത്രമാവുന്നു
ഞാൻ ഒരു സാധാരണ പട്ടാളക്കാരനാണ്.
യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.
ശത്രുവാരെന്നോ എന്തിനുവേണ്ടിയെന്നോ ആയുധമുണ്ടോയെന്നോ ചിന്തിക്കുന്നില്ല.
പ്രേമിക്കുക എന്നതുമാത്രം ഞാനും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു,
നിന്നെ പ്രേമിക്കുക എന്നതുമാത്രം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

വാതിലുകൾ

അതുവഴിപോകുമ്പോഴൊക്കെയും വാതിലിലിങ്ങനെ നോക്കും,
എങ്ങനെനോക്കും എന്നുചോദിച്ചാലോ,
ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ,
ആരായാലെന്താ, ഒന്നു പുറത്തുവന്നൂടേ.

വരുന്നതും പോന്നതുമൊന്നും പലപ്പോഴും ആരുമറിയാറില്ല,
എങ്കിലുമേതാണ്ടൊക്കെ കൃത്യസമയമാണ്.
സ്ഥിരമായി ഏറനാട് എക്സ്പ്രസിനു നെഞ്ചിടിക്കുന്നൊരു കമ്പിപ്പാലമുണ്ട്.
ഹോ അങ്ങനെയെന്തെല്ലാമെന്തെല്ലാം.
ആ വീട് റെയിൽ‌പ്പാളത്തിനടുത്തായതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല,
ചാപ്റ്റർ കോളേജിലെപ്പിള്ളേർ അതുവഴിനടക്കുന്നതുകൊണ്ടൊന്നുമില്ല,
പുറത്തുവരൂ, എന്നാരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല,
എന്നാലും,
ആരായാലെന്താ, ഒന്നു പുറത്തുവന്നൂടേ.

ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ മഴപെയ്യാറുണ്ടല്ലോ,
കഴുകിയിട്ട തുണികളെ ഉണക്കാനിട്ടതൊക്കെ നനയുമോ എന്നുഭയന്നിട്ടെങ്കിലും,
കത്തുകളോ, പത്രമോ വന്നോ എന്നറിയാനെങ്കിലും
പാൽക്കാരനോ, ഒരു കല്യാണമറിയിക്കാനോ ആരെങ്കിലും,
സ്നേഹിതനോ, ബന്ധുവോ, വഴിപോക്കനോ,
ആരെല്ലാം, വരാം വരാതിരിക്കാം.
എന്നാലും വന്നില്ല, പുറത്തുവന്നില്ല.

വാതിലിലേക്കുനോക്കുമ്പോഴൊക്കെയും
നശിച്ച വൃക്ഷമേ, നീ വല്ലാതെ വളർന്നുവളർന്ന്, എനിക്കുനിന്നെക്കാണണ്ടാ.
ഗേറ്റിന്റെ തുരുമ്പുപോലെ പിന്നെയും പിന്നെയും പ്രാപിച്ചു പ്രാപിച്ച്, എന്തൊരുമുതുകഴപ്പാണിത്.
എന്റെ കണ്ണുകളെ ഇങ്ങനെ ചൂഴ്ന്നെടുത്ത് തെളിച്ചെടുക്കാൻ തോന്നുന്നു,
എന്തുകൊണ്ടാണാരെയും കാണാത്തത്.

ലെവൽക്രോസുകടന്നുപോണ ഓരോ ബസ്സിനും എന്തോ ഒളിഞ്ഞുസാധിച്ച സുഖമാണ്,
അപ്പോഴും ഞാനിങ്ങനെയിങ്ങനെയിങ്ങനെ
സോഡസർബത്ത് വിക്കുന്ന,
ജീവിതത്തിന്റെ വിരസതയെ കൊന്നച്ചാറാക്കിയടച്ചുവച്ച
വർക്കിയുടെ കടയുടെമുന്നിലിങ്ങനെ,
തുറക്കും, തുറക്കും എന്നു കാത്തുനിൽക്കാൻ,
തുടങ്ങിയിട്ടും കുറേക്കാലമായി
പക്ഷെ ഇതുവരെയും നേരിട്ടറിയാത്ത
വാതിലെന്നോട്,
ചുമ്മാ വന്നുമുട്ടാതെ എന്നു ദേഷ്യപ്പെട്ടേക്കുമോ
എന്നാലും ചുമ്മാ ഒന്നുമുട്ടിയാലോ
( മുട്ടുവിൻ എന്നേതവനാ പറഞ്ഞേ )

ഉറമുറികൾ

 ഇന്നലെയാണ് ഈ ലോഡ്ജിൽ മുറിയെടുത്തത്,
കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്
ഉറ
അവളോ അവനോ നിർബന്ധിച്ചിരിക്കും അവനെ.

സംസാരിച്ചിരുന്നു ഏറെ നേരം,
ഒടുവിൽ അഷ്റഫ് വന്നു പറഞ്ഞു,
കൂട്ടുകാരൻ ഇന്നിവിടെ താമസിക്കുന്നെങ്കിൽ വേറെ മുറിയെടുക്കണം.
ഉറ വേണമെന്നു തോന്നിയില്ല
എങ്കിലും മുമ്പൊക്കെ തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു.

മ്ലേഛൻ എന്നാരെങ്കിലും വിളിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ ഭയക്കുന്നു,
സദാചാരം കപടമാണെങ്കിലും ഞാനതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു,
രാഷ്ട്രപിതാവുപോലും ഈ സദാചാരം കപടമാണോ എന്നു പരീക്ഷിച്ചിരുന്നു,
പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ ഉറ വേണമെന്നാണ് അവന്റെ പക്ഷം.

ഈ ലോഡ്ജിന്റെ ചുവരിൽ നിറയെ ചോരക്കറയാണ്,
കൊടി സുനിയും കിർമ്മാണി മനോജും ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നോ,
ഇല്ല കുറേയേറെ കൊതുകുകളും അവയുടെ ഭോഗത്തിനു കുറേ വിഷണ്ണന്മാരും മാത്രം,
ശ്രദ്ധിക്കുക; അടിച്ചിട്ടും പിന്നെയും പലപ്രാവശ്യം ഈ കൊതുകകളെ-
അടിച്ചതായി കണ്ടതിനാൽ ഒരു ഇന്ത്യാവിഷൻ ശങ്ക എന്നിൽ ക്യാമറയുണർത്തി.
വിരിപ്പുകളിൽ മാഞ്ഞുപോയപോലെ കണ്ട കറകൾ,
തലയിണയുറകളിലെ നഖക്ഷതങ്ങൾ;
ഉറകളുടെ ഭൂതകാലം, സുഗന്ധപൂരിതമായ പായ്ക്കറ്റുകളിലായിരുന്നുവെന്നും
അവ ഓമനിക്കപ്പെട്ടത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടാൻ ആയിരുന്നുവെന്നും അറിയുമ്പോൾ
ദൈവമേ, ദൈവത്തിനുള്ളത് ദൈവത്തിനു തന്നെ കൊടുക്കേണമേ.

അവളോ അവനോ അവരാരായിരുന്നു എന്നന്വേഷിക്കണം.
ഈ ഉറകളൂരിയെറിഞ്ഞാൽ മറക്കുന്ന ഓർമ്മകളെത്താങ്ങിപ്പിടിച്ച്
നാമീയാത്രകളൊക്കെച്ചെയ്യുന്നതെന്തിനെന്നുചോദിക്കണം.
മഴ, വെയിൽ, വസന്തം, എല്ലാമൊഴിഞ്ഞ്
ഉറ
ഇങ്ങനെ വിശ്രമിക്കുന്നു,
ഈ ലോകം ഒരു ഉറയാണ്
ഈ മുറി ഒരു ഉറയാണ്
ഈ കട്ടിലും പുതപ്പും
ഞാനും നീയും
സർവ്വത്ര ഉറകളാണ്, ഈ മുറി നിറയെ ഉറകൾ
മുറികളിൽനിന്നിഴയുന്ന ഓർമ്മകൾപോലും ഉറയാണ്.
ഈ പഴയ ഫാൻ എന്നെ ചുഴറ്റുമ്പോൾ ഈ കാറ്റുപോലും ഉറയാണ്,
അഷ്റഫ് പോയപ്പോൾ ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു
എനിക്ക് ഉറ വേണ്ട;
അവൻ നിർബന്ധിച്ചു, ഉറയില്ലാതെയായാൽ അവന് ഛർദ്ദിവരുമത്രെ.

പണ്ടാരോ പറഞ്ഞത്

പണ്ടാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
ആകാശം നീലയിൽ നിന്നും ചുവപ്പിലേക്ക് വന്നുകഴിഞ്ഞ്
ഓരോ വൈകുന്നേരവും,
സ്ക്കൂളടച്ചും ഓഫീസടച്ചും
കടകളടച്ചും
സിനിമാശാലകളടച്ചും
പിന്നെ ആശുപത്രികളും അറവുശാലകളും മാത്രം തുറന്നിരിക്കുമ്പോൾ,
നഗരത്തിൽ റോഡുകൾ മുലകളെമറച്ച് ഉറങ്ങുന്നതും
എല്ലാരും തിരികെപ്പോകുന്നതും
ആകാശം ശരിക്കും കറുത്തുപോവുന്നതും രാത്രിയാവുന്നതും,
നമ്മൾ വീടുകളിൽ ഇങ്ങനെ മഴകാത്തിരിക്കുന്നതും,
( മുറ്റത്തെ മാവിൽനിന്നാണ് രാത്രി ചാടിവീഴുന്നതെന്നുതോന്നുന്നു,
പെട്ടെന്നു മഴപെയ്യുന്നു,
ചാടിവീണവൻ അവിടെത്തന്നെകിടക്കുന്നു,
അങ്ങനെത്തന്നെയവന് കിട്ടണം കിട്ടണം,
 രാത്രിക്ക് നാളെ പനിപിടിക്കാതിരിക്കട്ടെ, ഈ നശിച്ച മഴ!)
ഇനി നമുക്കോരോന്നൊഴിക്കാം , കാത്തിരിക്കാനൊന്നും വയ്യാ വയ്യ.

മഴ പെയ്യാനായി കുറേ മേഘങ്ങളുമായി ജാഥയായി വരുമ്പോൾ,
മഴയുടെ കൊടി കരിങ്കൊടി.
ഒലിക്കുന്ന ചോരയ്ക്കുനിറമില്ല,
അല്ലെങ്കിലും ചോപ്പ് അത്രയ്ക്ക് നല്ല നിറമല്ല,
ചെമ്പരത്തിപ്പൂവാണ് ആകാശത്തിന്റെ ഖൽബിലും പൊന്നേ.
ഓരോന്നൊഴിച്ചാലോ കാത്തിരിക്കാനൊന്നും വയ്യാ വയ്യ.

എനിക്ക് പ്രസവിച്ച ഒരുപൂച്ചയെവേണം,
അതിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അത് ഇരതേടാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതുകാണണം,
എനിക്കിനി പഠിക്കേണ്ടത് പൂച്ചയിൽനിന്നാണ്,
ഇരപിടിക്കാനൊക്കെ പോവാനുണ്ടെങ്കിലും ഇഷ്ടം പോലെ,
ഉണരും വരെ മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാനാവണം.
എന്തായാലും ഓരോന്നൊഴിക്കാം നമുക്ക്.

പണ്ടാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
പണ്ടാരോ പറഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഈ പണ്ടാരോ ശരിക്കും ഒരു മഹാൻ തന്നെ
മറ്റാരോ ആ‍ണെന്നുതോന്നിയാലും അതും പണ്ടാരോ പറഞ്ഞതാണെന്നേ.
ഇനി ആരെന്നുശരിക്കോർമ്മയില്ലെങ്കിൽ അത് പണ്ടാരോ തന്നെപറയും.
ഓരോന്നൊഴിച്ചാലോ, കാത്തിരിക്കാനൊന്നും വയ്യാ വയ്യ.

പെൺകുട്ടികൾ മുറ്റമടിക്കുന്ന സീൻ ഇപ്പോഴില്ല,
കുളത്തിലോ, പുഴയിലോ പോയി ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയിട്ടും കാര്യമില്ല,
അവളുടെ എ കാണാൻ എന്താണൊരു വഴി ശങ്കരാ,
എല്ലാരും ഫ്രണ്ട്സ് ആണ്, കാര്യമൊക്കെ ശരിയാണ്,
പഴയ പോലെ ചപ്പ്ലാച്ചിയാണിപ്പോഴും പ്രേമം.

പണ്ടൊക്കെ വേലികളുണ്ടായിരുന്നു,
വേലിക്കപ്പുറത്ത് ആരെല്ലാം ചൂളമടിച്ചു നടന്നിരുന്നു നട്ടുച്ചകളിൽ.
വേലി ഇടക്കെല്ലാം വിളവ് തിന്നിരുന്നു.
നെൽ‌പ്പാടങ്ങളും വരമ്പുകളുമുണ്ടായിരുന്നു,
കൊയ്തെടുക്കാനും, ഒരു മണിപോലും കൊടുക്കാതിരിക്കാനുമറിയാമായിരുന്നു.
ആമ്പലുപൊട്ടിച്ചുകൊടുത്തും ചാമ്പക്ക കൊടുത്തും
അത്യാവശ്യമൊക്കെ വളച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു.
ഓ! ഓരോന്നോർക്കുന്നതിനെക്കാളും ഓരോന്നൊഴിക്കുന്നതാണു സുഖം സുഖം.

അവന്റെ നമ്പറിൽ ഒന്നു ട്രൈ ചെയ്യടേ,
എവിടെയെത്തി എന്നു ചോദിക്ക്,
കാത്തിരിക്കാനൊന്നും വയ്യ,
സംഗതി തീരാറായി,
പറഞ്ഞല്ലോ, എല്ലാർക്കും കഥകളുണ്ട്,
ഓരോന്നുകൂടി അടിച്ചോ.

എനിക്ക് പ്രസവിച്ച ഒരു പൂച്ചയെവേണം
ഓരോ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെയും കടിച്ചെടുക്കണം,
അതിന്റെ രോമങ്ങളിൽക്കൂടി എന്റെ രോമങ്ങളെക്കടത്തിവിടണം,
ആഹാ! ഉമ്മകൾക്കെന്തിനാണീ നഖങ്ങൾ.
മറക്കണ്ടാ, ഇനി ഓരോന്നടിച്ചോ, ഓരോന്നുകൂടി

ഒരു കല്ലെടുത്താകാശത്തേക്കെറിഞ്ഞ് ഒരു ഹൈപ്പർബോളയെക്കാണണം.
പിന്നെ അതുവീണുപോയെടുത്തുചെന്നു കൂടെപ്പറന്ന ആ ഹൈപ്പർബോള ആരെണെന്നുചോദിക്കണം,
കള്ളം പറയല്ലേടീ നായിന്റെ മോളേ, എന്നുകൊലവിളിക്കണം,
തൽക്കാലം ഓരോന്നടിക്കണം, പക്ഷെ എനിക്കു പകരം ചോദിക്കണം.

ശലഭത്തിനോട് പറയണം,
ചിലപ്പോൾ നീ കാണുന്ന പൂന്തോട്ടം ഒരൊറ്റപ്പൂവാണെന്ന്.
ഓ, അവളുമാരോട് പോകാൻ പറ,
തുലയാൻ പറ,
മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്,
തണുപ്പുണ്ട്,
മുന്നിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്, ഒഴിയാതെ,
ഓരോന്നുകൂടി ഒഴിക്കട്ടെ,
കാത്തിരിക്കാനൊന്നും വയ്യാ വയ്യ.

മുതലക്കുണ്ടിലെ ചന്ദ്രൻ

മുതലക്കുണ്ടിലെ ചന്ദ്രനും
വിജയനും
ഒരേ ക്യൂവിലുണ്ടായിരുന്നു
രണ്ടാളകലത്തിൽ.
പറഞ്ഞിട്ടെന്താ.

അന്നൊരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു,
സ്വകാര്യബസ്സുകൾ മിന്നൽ‌പ്പണിമുടക്കായിരുന്നു
ചന്ദ്രൻ മറ്റൊരാവശ്യത്തിനും വന്നതല്ല
മറ്റൊരാവശ്യവും ഇല്ലായിരുന്നു
പറഞ്ഞിട്ടെന്താ

ആവശ്യപ്പെടാതെ വന്നവന്റെ സ്നേഹം
ഇരുട്ടുപോലെനിറഞ്ഞുനിന്നു രാത്രിയിൽ,
എന്നാപ്പിന്നെ ഉറങ്ങിക്കോ എന്ന്
മെല്ലെ കാതിൽ പറഞ്ഞു,
ചുണ്ടുകളിലേക്കു ചുംബനം തന്നു,
തണുക്കുന്നു, എന്നാലോ,
ഈ മണ്ണിന്റെ തണുപ്പ് തന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിനും.
പോട്ടെടാ, ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ടെന്തിനാ.

തുമ്പിയെപ്പിടിക്കാനോടിയ കഥയോ
മാങ്ങയ്ക്കായി കല്ലെറിഞ്ഞതോ
സ്കൂളിലെ മണി നേരത്തേയടിച്ചതോ
ഒന്നുമാരുമോർക്കുന്നില്ല
അത്ര തമാശക്കാരനൊന്നുമല്ല,
വിജയൻ പണ്ടേ നല്ല കൂട്ടുകാരനുമല്ല,
എന്നിട്ടും എന്നിട്ടും
ഓ ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ

ഓരോന്നിന് കുടിച്ചിട്ട് ഓഫായിക്കിടക്കാൻ കണ്ട സ്ഥലം,
അമ്പലമായാലും പള്ളിയായാലും മതേതരത്വമാണെല്ലാം.
ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ

കപ്യാര് അതുതന്നെ പറഞ്ഞു, മുടിയാനായിട്ട്,
വിജയനും ചന്ദ്രനും പുണർന്നു പുണർന്ന്,
എന്നിട്ടും ചന്ദ്രനെ മോർച്ചറിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി,
വിജയന് തോന്നി: ചന്ദ്രനെമ്മാതിരി മത്ത്
ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ടെന്തിനാ.

മേഘങ്ങൾക്കിടയിലിരുന്നു നോക്കുന്നു,
മുതലക്കുണ്ടിലെ ചന്ദ്രൻ,
മേഘങ്ങളെ പുതച്ചു പുതച്ചു തണുത്ത കാറ്റത്ത്,
ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്തുപെയ്ത്,
വഴിക്കുണ്ടുകളിൽ പഴയ പാട്ടും മൂളി
പള്ളിമുറ്റം കടക്കുമ്പോൾ
ഒരൊറ്റക്കുണ്ടിൽ കിടപ്പുണ്ട്,
ചന്ദ്രാ‍ാ, നിനക്കെമ്മാതിരി മത്ത്.

യൂസർ ദിനങ്ങൾ

ആർത്തവരക്തമൊലിപ്പിച്ചുനിൽക്കുന്ന
മെയ്മാസത്തെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
നമ്മൾ നടന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പൊടിമണ്ണടർന്നവഴികളിൽ
വേനലുരുകി ചുംബിച്ചു ചുംബിച്ച്
ആർത്തിയോടെയും അതിദാഹത്തോടെയും
വിരലുകൾ ആരും കാണാതെ
പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ച്.
എനിക്കു നിന്നെ ഭോഗിക്കണം
എന്നുച്ചക്കാറ്റു വല്ലാതെ ഉഷ്ണിച്ചു.
യൂസർ പിന്നെയും പിന്നെയും
പ്രണയത്തിനെന്തർത്ഥമെന്നു വ്യാകുലപ്പെട്ടു.
അവസാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്തിലും,
നിഴലുകൾ പെരുകിപ്പെരുകി
നിശ്ചയമായും രാത്രിയാവും വരെ മഴപെയ്തതിട്ടില്ല,
ഘടികാരങ്ങൾ നിശബ്ദമായി എണ്ണിത്തീർന്നു,
വാലിഡിറ്റി തീർന്ന ടോക്ക്ടൈമുകൾ, ഹാ!
നിലച്ചിരിക്കുന്നു.
പള്ളികളിലെ അവസാനത്തെ പ്രാർത്ഥനപോലെ
സമാധാനമായി ഭവനങ്ങളിലേക്ക് പോവുക,
വഴികൾ അവിടേക്കുചെന്നവസാനിക്കട്ടെ.