പൂവിരിഞ്ഞകാലമരുതാത്തകാലം

ഒരുപൂവുവിരിഞ്ഞപോലെ
മദമോഹങ്ങൾക്കിനാവിൻ നിലാപ്പരപ്പിൽ
പിന്നെയേതോ സ്വരത്തിനാലതിൻവിരഹത്താൽ
നീറുമുൾത്തുടിപ്പുകളിൽ ചോരകിനിയുമ്പോൾ
പാവം ഹൃദയമേ, കടലെങ്ങനെ ശാന്തമാവേണ്ടൂ.
അറിയാതതിദൂരത്താൽ ഒരുവിരൽശലഭത്താലതിലോലമായ്
മെല്ലെ മെല്ലെ ചെറുസ്പർശമരുതാതെ,
കാറ്റിനാൽ നറുംഗന്ധത്തിനാൽ നിറത്തിനാൽ,
കിനാവിൻനൂലുകളാൽ കാനനസ്മൃതികളാൽ,
സ്വയം നഷ്ടമായങ്ങനെ
കാത്തുകാത്തെത്രനേരമീ പകലിരവുകളിൽ,
രാവുറക്കങ്ങളിൽ ഹിമപാതങ്ങളിൽ
മഴകാത്തേറെവെയിലേറ്റു
കടൽ പോലെത്രക്ഷുഭിതമായ് കാലം.
കാറ്റുപോലെല്ലാംനഷ്ടമായ് പായുന്നു,
കടൽപോലേതോ വ്യഥയാൽ തിരയുന്നു,
വെയിൽപോലെല്ലാം ഉരുകിവീഴുന്നുനിഴലായ്,
മറയാതെമഴയായ് നനഞ്ഞുതിരുന്നു,
പൂവേ നീ വിരിഞ്ഞിടത്തുമണമായ്, നിറമായ്,
പൂവ് മാത്രമാവാത്തതെന്തേ,
ശലഭവിരലാൽ തൊടാത്തതെന്തേ,
ഒരുപൂവ് വിരിഞ്ഞപോലെ പാവം ഹൃദയമേ,
നീ ചോരകിനിഞ്ഞുവാടുന്നതെന്തേ,
എല്ലാം കടലുപോലെ ഒഴുകിമായുന്നതെന്തേ
ശബ്ദങ്ങൾപോലെ സ്വയം അലിയുന്നതെന്തേ,
രാവിന്നിരുട്ടിൽ ആരുമറിയാതെപൊലിയുന്നതെന്തേ,
ഏറെനിറമാർന്ന കിനാക്കളേ, കാണാദൂരങ്ങളേ
ഈ മൊട്ടുകൾക്കുവിരിയാനെന്തേ
കാലമരുതാത്തകാലം മാത്രം കാത്തുവച്ചതെന്തേ,
ഒരു പകൽ പൊഴിയുമ്പോഴും,
ഒരുരാവിരുട്ടുമ്പോഴും,
ഒരുവെയിൽ പരന്നിടുമ്പോഴും,
മഴപെയ്തൊഴിയുമ്പോഴും,
പ്രണയത്താലീപ്പൂവു വിരിഞ്ഞകാലത്തിനുമാത്രം
മുറിപ്പാടുനൽകിനീ വ്യഥിതലോകമേ
മാപ്പുതരൂ, മാപ്പുതരൂ
കടലുപോലെ പിന്നെയും തിരികെവരാതിരിക്കൂ.

സഫലമാകട്ടെ സർവ്വം

ധനുസ്സുന്നം കുതിക്കുമിടത്തേക്ക് ദ്യുതിയുദിക്കുന്നു നിത്യം
ഉരുകിവീഴും കേവലഹിമധാര ഉഷസ്സിന്നീറനാം തീനാളത്താൽ,
നിർമ്മലം ഈ നോവെഴും പിറവികളുരുകിവീഴുമീ ഇലത്താരകളെ
ആരാണുമായ്ച്ചതാരാണുവറ്റിച്ചതെൻ രാവിൻ കിനാക്കിണ്ണത്തിലെ പാൽനിലാവിനെ
എത്രവിരുദ്ധമാണീ ലോകത്തിൽ സർവ്വവും സഞ്ചിതം പ്രണയത്താൽ
മൂർത്തമീ തുടിപ്പുകൾ കളകൂജനങ്ങൾ സർവ്വം പ്രിയതരം
മൌനമേ നിൻ സംഗീതത്തിന്നകമ്പടി അറിയാഭാഷകളിൽ പ്രകൃതിപാടുമ്പോൾ
രാവുറങ്ങാത്ത സ്വപ്നങ്ങളേ നിങ്ങൾ മോഹിപ്പിച്ചെത്രകടലുപോലെ കണ്ണീരിനാൽ
മഴപോൽ ആർദ്രമായീ ജന്മങ്ങളെപ്പിന്നെയും മോഹിപ്പിച്ചൂ പൂവിടാൻ വസന്തങ്ങൾക്കായ്
ഇല്ല സങ്കല്പങ്ങൾക്കതിരില്ലാലോകത്തിൽ കേവലമായ് സ്പർശിക്കാൻ-
കൂടെയുണ്ടെന്നുമെല്ലെമിണ്ടാൻ മൌനമേ നീ നിറയുന്നിതെപ്പോഴും
ഭാഷയില്ലാഭാഷകളിൽനീ, ഈണമില്ലാത്തീണമായ് നീ ശ്രുതിചേരുന്നു മനസ്സാകെ
നിനക്കായ് നിറയുന്നു ദ്യുതിയായ് രാവിറങ്ങിപ്പോയ കടൽക്കരയിൽ
കാലത്തിനാലെത്രതിരകളാൽ തൊട്ടുതൊട്ടു മിഴികളാലെത്രമുത്തങ്ങൾനൽകി
മേഘങ്ങളോളം, തുടിക്കുമീ തിരകളോളം മഴകാത്തു വെയിലേറ്റു മണല്പരപ്പോളം-
നടന്നുനടന്നു കാതങ്ങൾ, ഹൃദയവേഗങ്ങൾ ഈ പ്രണയത്തിനാൽ കടൽക്കാറ്റുപോലെ
അലഞ്ഞലഞ്ഞുചേരുന്നിടത്ത് മഴപെയ്യുന്നെങ്കിൽ എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ കണ്ണീരാണത്
കണ്ണീരാണ്, നീ കണ്ണോടുചേർക്കുക, നിന്നിൽ നിറയ്ക്കുക , സഫലമാകട്ടെ സർവ്വം.

ഒരുനാൾവരും

ഒരുനാൾവരും ധരിണിയിലീ ശരിതരമാമേറ്റം ചിന്തിതജനുസുപോലും,
പ്രണയത്താൽ പ്രതീക്ഷയേറ്റി ആർത്തുകരഞ്ഞൊടുങ്ങാനും,
നേരിടാനും പൊരുതുവാനുമുറച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞുതിരികെപ്പോന്നവർക്കും,
ഒടുക്കം കുറിക്കുമവർക്കൊരുനാൾ വരും,
ഒരുനാൾവരുമവർ കാണ്മതു ഭീതിദമെന്നുനിനച്ചിടുന്നവർ,
കേൾപ്പതന്യമെങ്കിലും അനന്യം കാതരമെന്നു കരുതുന്നവർ,
കണ്ണാടി ഉടച്ചെറിയുന്നവർ, ദൂതന്മാരെ വധിക്കുന്നവർ,
മുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മുഖം മായ്ക്കുന്നവർ,
വാക്കുകൾക്ക് അക്ഷരമരുതാത്തവർ,
ഭാഷയ്ക്ക് വ്യാകരണം നിഷേധിക്കുന്നവർ,
എല്ലാവർക്കും ദുരന്തത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം,
കരച്ചിലിന്റെയും, പ്രതീക്ഷയുടെയും, പ്രേമത്തിന്റെയും ,
നമുക്ക് ബന്ധുക്കളായ എല്ലാ അഗതികളുടെയും ഭാഷയേ,
നിന്റെ മൌനങ്ങളറിയാൻ, നഷ്ടപ്രപഞ്ചങ്ങളെ കാണാൻ,
ഈ ലോകത്ത് കരഞ്ഞുടഞ്ഞുപോയി, ഉടച്ചുകളഞ്ഞു, എല്ലാ കണ്ണാടികളും.

വിളക്കേന്തുന്നവന്റെ വിലാപം

വിളക്കേന്തുന്നവനേ, നീ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയേ
സ്തുതിഗീതങ്ങളും വിലാപപ്രാർത്ഥനകളും ശ്രവിച്ച്,
വെറുംകൈയ്യോടെ തിരികെനടന്നനേകനേരങ്ങളിലൊന്നിലേകം,
നീ പ്രതികരിക്കുക ഒച്ചവെച്ചുനിന്നെശ്രവിക്കാത്ത സമൂഹത്തോട്,
കടൽത്തിരകൾപ്പോലെയലറുക കാമത്തിൻ ജീവിതോന്മാദത്താൽ,
ഇരയാകേണ്ടകിളി നീ, കെണി സന്ദർശിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ വെടിയുണ്ടയെകാംക്ഷിക്കുക,
ഓർമ്മകളുടെ തേരേറി ശരവേഗത്തിലിരുട്ടിലൂടെ,
തിരികെ നടന്നാൽ വിശപ്പായ് നീയുതിർന്നേക്കാം,
പക്ഷെ നീ മാത്രം നടക്കുന്നു, വെളിച്ചത്താലുതിരുന്നു സ്വയം ,
നീയാണുവഴി, നീയകറ്റുന്നു അഴലിൻ തമസ്സിനെ;
നിന്നെ തമസ്സുമാത്രം പിന്തുടരുന്നു പക്ഷെ

തോന്നിപോലീജിവിതം കിനാവിനാൽ ദുർബലം

രാവിരുട്ടിനുകനമേറും നേരം
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നൊരുപാടുനേരം
പറയാനുണ്ടേറെയെന്നോർത്തനേരം
ചുടുനിശ്വാസമർദ്ധോക്തിയൂർദ്ധമായുമ്മകളിൽ,
കണ്ണീരിനാലേറെദീപങ്ങൾതെളിച്ചിരുളിൽ.
രാവിരുട്ടിനുകനമേറും നേരം
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നൊരുപാടുനേരം
ആരോപാടുന്നുവെന്നുതോന്നി
ആരാരോകാത്തിരിപ്പെന്നും തോന്നി
ഇല്ലമൊട്ടില്ലാപ്പൂക്കളില്ലാപൂക്കൾ വിടർന്നൂ
ഇല്ലസൌരഭ്യത്താൽനിറഞ്ഞില്ലാനിലാവുലഞ്ഞുവെന്നും
പിന്നെ പുഴപതിയെചാരത്തായ്
ചന്ദ്രനെത്തഴുകിനിന്നഴകായ്പിന്നെയും പിന്നെയും തോന്നി
തോന്നിപോൽ നിശ്വാസച്ചൂടിനാലുമ്മകളുരുകുമ്പോലെ
പ്രണയത്താൽ വെമ്പും കിനാക്കൾപെയ്തുമുറ്റംനിറയെ
മഴയാൽ രാവിരുട്ടിനുനൂൽനനവുതന്നുന്മാദമിയന്നുവെന്നും
തോന്നിപോൽ രാവെളുക്കുവോളം
ഇരുൾ കനത്തുവെന്നും, നിലാവുറഞ്ഞുവെന്നും,
ചുംബനം നൽകിയെന്നും അവൾ മഴയായ് വന്നുവെന്നും,
കിനാനൂലുപോൽ പുഴ നമ്മെ കോരിത്തരിച്ചുവെന്നും
തോന്നിപോലുന്മാദത്താൽ പലതും പലരും
ഭ്രമിച്ചുപുലർന്നുപോയ് പുതിയപ്രഭാതം,
പഴയമനുഷ്യർനാമറിയുന്നൂ അയ്യോ!
ആശയറ്റവർക്കെത്ര ദുർബലം ഈ കിനാജീവിതം.

അകലെയകലെ മഞ്ഞുരുകിമഴപെയ്തുവെയിൽചാഞ്ഞമലയോരങ്ങളിൽ,
ഏറെയേറെദൂരത്ത് കൺചിമ്മും നക്ഷത്രമേ,
ആകാശദാഹിയായ വെയിൽകൊതിയനായ മാമരമേ
ഒരുസ്വരത്തിനേതുസ്വരമെന്നപോലെകേൾക്കാദൂരത്തെങ്ങോ
കാനനസദൃശത്തിൽ പുഴയിരമ്പുന്നചോലയിൽ
പുതപ്പിനാൽ മൂടി വെയിൽ വൈകിത്തെളിയുന്ന പ്രഭാതത്തിൽ
ഒരുസുന്ദരിപ്പെണ്ണിനെപ്പോലെ ഉറങ്ങുന്ന നാട്ടുവഴികളിൽ,
പതിയെപതിയേ നടന്നുപോവുന്നു മരണവും ജീവിതവും;
വാക്കുകൾക്കകലെ, പൊരുളുകൾ പരതാതെ, കാണാപരപ്പോളം,
എന്തിനു ജീവിച്ചു എന്നചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ മരണം വന്നുനിൽക്കുന്നു;
മെഴുകുതിരികളെരിയുന്ന പ്രാർത്ഥനകളുടെ യാതനയിൽ,
നിർഭരമായ മരണമേ, നീ വരുന്നതാണീ വഴികളിൽ,
പെണ്ണും മണ്ണും, നിന്റെ നഖങ്ങളും കാമവും ചുംബനങ്ങളും
വെയിൽചാഞ്ഞ മലയോരങ്ങളിൽ, മഞ്ഞുരുകിപ്പുതയും രാവുറക്കങ്ങളിൽ
കാമത്തിൻ ദീപ്തിയായെരിയും മെഴുകായ്, നീ വന്നുനിൽക്കുന്നു.

ഒരു സ്വപ്നം ബാക്കിയുണ്ടുകാണാൻ

ഒന്നുറങ്ങണം, ഒരു സ്വപ്നം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുകാണാൻ
മഴവാതിലിൽ നിന്നു നനവോടെ, നൊന്ത പാദങ്ങൾ തിരുമ്മി,
പിന്നെയും പിന്നെയും അലിയാത്ത മനസുകളുടെ ദയ യാചിച്ച്
ഒറ്റപ്പെടലിന്നകലത്തിൽ നീണ്ടുപോവുന്ന നിഴലേ
നീ രാത്രിയുടെ നിറമാണ്, സ്വപ്നമാണ്
ചിലപ്പോൾ കിനാവിനാൽ നാമറിയാതെ നാം തണുത്തിട്ടുണ്ടാവാം
ചില്ലുപാത്രത്തിൽ വീണുകാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാവാം
പ്രണയത്താലൊരുചുണ്ടുമുത്തുന്നതും കാത്ത്,
ഒടുവിലീമഴയിൽചൊരിഞ്ഞതാം സ്വപ്നത്തിന്റെ നിറമേ,
നനയൂ, അലിയൂ, ഒഴുകിപ്പോവൂ, നഷ്ടമാവൂ…
പിൻ വിളികൾക്കുപിന്തിരിയാൻ ആരുമേൽപ്പിച്ചില്ലൊന്നും
ആരുമാരാരാരും വന്നതില്ലിങ്ങോളവും,
വാതിൽക്കൽ നനഞ്ഞ മഴരാവിൽ,
ഒന്നുറങ്ങണം, ഒരു സ്വപ്നം ബാക്കിയുണ്ടുകാണാൻ