ചിലകാലങ്ങളില്‍ ചിലദാവണികള്‍

വീട്ടില്‍
ചിറ്റയുടെ കല്യാണത്തലേന്ന്
ദാവണിയില്ലാത്ത കാലം പിറന്നു.
ചിറ്റയുടെ കുഞ്ഞിമോള്‍ ഇനിയതുടുക്കാനിടയില്ല.
ജനാലവിരികളായി,
തലയണയുറകളായ്
കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഇച്ചിത്തുണിയായ്
അലമാരയുടെ വസ്ത്രമടുക്കിനൊടുവില്‍
ചിലകാലങ്ങളില്‍ ചിലദാവണികള്‍.
ഫാഷന്‍ഷോകളില്‍ ദാവണികളവതരിക്കാറുണ്ട്,
സത്യനന്തിക്കാടിന്റെ സിനിമകളില്‍
അങ്ങനെയങ്ങനെ……………………………….
പക്ഷെ
ഇതൊന്നുമെന്തേ എന്റെ വീട്ടിലില്ല.
വീടൊരു സിനിമയല്ല,
വീട്ടില്‍ ഷോയുമില്ല.
പിന്നെ ദാവണി,
അത് അവിടവിടെ
അതിന്റെ ഭാഗധേയം
ചിറ്റ പോയപ്പോള്‍ത്തന്നെ നിര്‍ണ്ണയിച്ചുവല്ലോ.

അക്ഷരങ്ങള്/അകലം/അശാന്തം…….

രാവുറങ്ങാത്ത ചില അക്ഷരങ്ങള്
ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ
സെക്കന്റ് ഷോ കണ്ടുതീര്‍ക്കുന്നു.
നായകനും വില്ലനുമില്ലാത്ത സ്വപ്നത്തിന്റെപാതിയില്
ഒരേബഞ്ചിലിരുന്നുപഠിക്കുന്ന നായിക
തീനാളങ്ങളുടെ കടലില്‍മുങ്ങുമ്പോള്,
ബക്കറ്റിലെവെള്ളത്തില് കാലിറക്കിവെച്ചുറങ്ങാതിരുന്നുറങ്ങിയ
പരീക്ഷത്തലേന്നത്തെപ്പനി.
പനിമജ്ജയുടെ രക്തചുവപ്പുള്ള കണ്ണില്
പുരയ്ക്കുതീപിടിച്ചെന്നലറിക്കരയുമ്പോഴും
കാറും ജീപ്പും ചിത്രങ്ങളുള്ള പുതിയപെന്‍സില്‍കാട്ടി
പപ്പ പൊന്നുമോനൊന്നുമില്ലെന്നുമ്മവെക്കുമ്പോള്
കനലുപൊള്ളുന്ന നെറ്റിയില്‍നനഞ്ഞതുണിയിട്ട്
പാവമെന്നമ്മ റൂഹാകൂദാശാതമ്പുരാനോതിയാലും
കവിത വീണുവിറയ്ക്കുന്ന വെള്ളപേപ്പറില്
ഭ്രാന്തുശാന്തിയില് പേന നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു.

ഒഴുക്കുകള്‍

ഒരിക്കല്‍ ചുവന്ന രക്തമൊഴുകിയതില്‍
ഇന്നുശേഷിക്കുന്നതതിദുര്‍ദാഹം മാത്രമാണ്.
എന്റെ ഹൃദയത്തിനുചുവപ്പേകിയവള്‍ നീ
കൂരമ്പുകളുടെ നിഴലൊപ്പുകളില്‍
ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയതിന്റെ നിറമേതെന്ന്
മഴപെയ്യുമ്പോള്‍ നീ തിരയുക.
തവളകളുടെ രതിനിഗ്രഹത്തിനുപിന്നാലെ
പതിയെക്കരയുന്ന വഴിവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ കലങ്ങിമറിയുന്നതിന്
പേരില്ലാതായതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു പേരിടുക;
പണ്ടു നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെന്ന് പറഞ്ഞ്,
പ്രണയത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷവും നാം പരസ്പരം
വിളിച്ചതെല്ലാം, ഓരോ നിമിഷത്തിനും പേരുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ
ഒരുപേര് ഈയൊഴുക്കിനും വേണം.
നിഴലുകളില്‍നിന്നൊഴുകുന്നത്, മഴപെയ്യുമ്പോളറിയുന്നത്,
നിന്നോടുള്ള പ്രണയമെന്നപോലെ
നീയുറവയേകുന്ന ജീവന്‍
ജീവനറ്റ ധമനികളുടെ മഴയിരമ്പത്തിലും
കാത്തുവെക്കുക;
ഇനിയും ഞാന്‍ ഒഴുകേണ്ടവനല്ലേ.

ഒറ്റക്കിളി പാടുന്നത്...

ഒറ്റക്കിളിയുടെ ചിലപ്പില്‍
വസന്തത്തിന്റെ വേരുപൊട്ടിയ പൂമരം
ചില്ലകളിലൊരുക്കിയ കുറുങ്കൂടൂകളില്‍
കാട്ടാളന്റെ കണ്ണിലെക്കരിനിഴല്‍ പടരുമ്പോള്‍
ഹൃദയത്തിന്റെ നിര്‍ഭീതഭിത്തികളില്‍
സ്വനഗ്രാഹി തേങ്ങുന്ന
ഇണയുടെ മുറിഞ്ഞ പാട്ടില്‍
അകം വരളുന്ന ഓര്‍മ്മകളുടെ
കടല്‍ത്തിരതികട്ടി
ഒഴുക്കില്‍ പെട്ട അക്ഷരങ്ങള്‍ നിരത്തി
ബാക്കിയായ ഉപ്പുതരികളില്‍
പുനര്‍ജനി തേടുന്നു.

തിരിച്ചറിവ്.....

തൊലിപ്പുറത്ത്
ഇരുമ്പുപഴുപ്പിച്ച്
അച്ചുകുത്തുമ്പോള്‍
ചരിത്രത്തിന്റെ കല്ലേടുകളിലെ
ലിപികളില്‍ വായിക്കുന്നത്,
അന്യമനസ്കമായ മിഴികളില്‍
കണ്ണീരു കിനിഞ്ഞ്
ഭൂഗര്‍ഭത്തിലെ തലയോടുകളില്‍
പാമ്പുതുരന്ന മാളം തകര്‍ത്ത്
പ്ലേഗുപിടിച്ച സംസ്കാരങ്ങള്‍
ഉച്ചനടനമാടുന്ന നിഴല്‍ക്കാറ്റില്‍
മഴ പെയ്യുന്നതാണ്........

കാറ്റിന് പറയാനുള്ളത്.....

കാറ്റിനുമാത്രം അറിയുന്ന ചിലതൊക്കെയുണ്ട്.
കൊളുത്തുപൂട്ടില്ലാത്ത ജനവാതിലുകള്‍
രഹസ്യങ്ങള്‍കേട്ടു കിടുങ്ങാറുണ്ട്.
പൊളിഞ്ഞിളകിയ ഊറവീണനിലം
കറുത്തമുള്ളുകളുള്ള പല്ലികള്‍
കാറ്റിനവയോടൊന്നും പറയാനില്ല.
വെയിലില്‍ നീന്തുന്ന തുമ്പികള്‍
ഉണങ്ങിയ പുല്ലുപാടത്തില്‍
കാറ്റിനെമറന്നു പറക്കുന്നു.
കാറ്റെല്ലാമറിയുന്നു.
ചാഞ്ഞുവീണ മരം
ചകിതമായ ചിന്തകള്‍
നൂലുലപ്പുള്ള പട്ടങ്ങള്‍
ചൂലുമറന്ന മാവിലകള്‍
കാറ്റിനെല്ലാമറിയാം.
മൂക്കുചളുങ്ങിയ കണ്ണട
ചരമക്കോളത്തില്‍ പരതുമ്പോള്‍
മഷിക്കറുപ്പുള്ള നരപ്പില്‍
കാറ്റിന്റെ കതിന മണക്കുന്നുണ്ടാവും.
അധ്യാപകന്റെ ചൂരലൂക്കില്‍
ശ്വാസമെണ്ണിക്കണ്ണുപൂട്ടി
കൈവെള്ളയിലറിവിനെവാങ്ങുക.
കാറ്റിനുമതേ പറയാനുള്ളൂ.
ജനാലകളുലച്ച്
വെയിലിന്റെ അസ്ഥിപരതി
കാറ്റുമൊഴിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍
കണ്ണില്പൊട്ടിയ പൂതപ്പൂകയായ്
പുതിയ കഥകള്‍ മെനയുമ്പോള്‍
അമ്മയുടെ മണമുള്ള കട്ടിലില്‍
മുഖം ചേര്‍ത്തുവിങ്ങുക.
കുഴമ്പുമരുന്നുപുരട്ടുമ്പോള്‍
അമ്മയ്ക്കും ചിലതുപറയാനുണ്ടാവും.

അമ്മമാര്‍ അറിയുന്നത്.....

എന്റെ വീട്ടില്‍ പൂച്ചകള്‍ വളരുന്നു.
തട്ടിന്‍പുറത്ത് നിര്‍ഭയം.
ഭിത്തിയലമാരിക്കുതാഴെ,
ഒരുപൂച്ച അമ്മയായി,
അതിന്റെ മക്കള്‍,
ചോരപടര്‍ന്ന നിലം.
എന്റെ അമ്മ പാവമെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി;
ചോരയും കൊഴിഞ്ഞ രോമങ്ങളും.
അമ്മപ്പൂച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെയുമെടുത്ത്
തട്ടിന്‍പുറത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.
ഒരമ്മചെയ്തത് മറ്റൊരമ്മയ്ക്കേമനസ്സിലാവൂ.
പിറവികണ്ടുഞാന്‍ പേടിച്ചുപോയി;
ചോരയും വായില്പെട്ട കുഞ്ഞുപൂച്ചകളും.
ഉണര്‍ന്നുകരഞ്ഞ എന്നെ,
അമ്മയൊരുതാരാട്ടിലുറക്കി.