അന്ധനായ പക്ഷി നഗരത്തിൽ പറക്കുന്നു

ഫ്ലൈയോവറിലെ മഴയിൽ
വാഹനങ്ങളുടെ ഒച്ചകളിലൂടെ
എങ്കിലും
ഒച്ചകൾക്കുമാത്രമാണതൊരുനഗരമാണെന്നോർമ്മിപ്പിക്കാൻ കഴിയുക,
ആ ഒച്ചകളുടെ ആവർത്തനങ്ങൾ
എന്നെ ചിറകുകളാൽ ബന്ധിക്കുന്നു
ഒരു ചില്ലയോ ഇലയോ വേരുകളോ ഇല്ലാതെ
(സങ്കൽപ്പിക്കുക സർവ്വവും)
ആകാശത്തിലെ വെറും വായുവിൽ
ഓർമ്മയാൽ കുത്തിനിർത്തിയ
വേറിട്ടൊരു കാഴ്ച്ചയായി നോക്കി നോക്കി,
മാനത്തൂടങ്ങനെ, ചിറകുകളെ രണ്ട് വായുപാളികളിലമർത്തി
കൂർത്തുകൂർത്തുവരുന്ന മുഖത്തിനാൽ
ആഞ്ഞുകൊത്തുകയും
നിങ്ങൾ,
ഞെട്ടടർന്ന് താഴേക്കു വീഴുകയും,
(അതിനാൽ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടുമെന്നു കരുതി
ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരോടെല്ലാം എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല)
മേഘങ്ങൾ ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട് അപഭ്രംശം വന്നവരായേക്കാം
പാപികൾ
പിതാവേ, പാപികളോട് ഇനിയും പൊറുത്തുകൊടുക്കേണമേ
ചിലപ്പോൾ നഗരത്തിലെ എല്ലാ നിരത്തുകളിലും ഇന്ന് മഴവള്ളികളിലിറങ്ങും,
മഴയല്ല ടാർസന്മാർ,
ഞങ്ങൾ കൂവിയാർക്കും,
ഞങ്ങൾ ലൈബ്രററികളിൽനിന്നിറങ്ങിപ്പോയ പാറ്റകളാവും
വിശപ്പുകൊണ്ട് മാംസമില്ലാതായ,
തലേവരകൾക്ക് തലയില്ലാതായ,
നഗ്നമായ അശുദ്ധചർമ്മ-
ത്തോലുകളെ തമ്മിലൊട്ടിച്ചെടുത്ത
ആരും വായിക്കാത്ത കവിതകൾക്കിടയിലെ
മൌനത്തിലിങ്ങനെ ഒളിച്ചിരുന്ന്
പൊടുന്നനെ ഒരു പോർക്കളം സംജാതമായതുപോലെ
തലങ്ങും വിലങ്ങും പറന്ന് പറന്ന്,
ഞങ്ങളല്ല, ഞാൻ ഞാൻ ഞാൻ
കൂവിയാർത്ത്,
മെട്രോ റെയിലുകൾക്കും
അതിവേഗപാതകൾക്കുമിടയിലൂടെ
വിമാനങ്ങളുടെ റൺവേയിലേക്ക്
വെയിലിനെപ്പോലെ കവിഞ്ഞ് കവിഞ്ഞ്
ഒച്ചകളിൽനിന്നരിച്ചെടുത്ത
ഒരു കടലിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോവുമ്പോഴും
ടാർസൻ, എനിക്ക് നിന്നെപ്പോലെ വള്ളികളിൽ നൂണ്ടിറങ്ങി
കൂവിയാർത്ത് വിളിച്ച് ചോദിക്കണം
എവിടെ ഞങ്ങൾക്കുള്ള പഴക്കുലകൾ
നിങ്ങളുടെ സദാചാരവും മാന്യതയും
വർഷങ്ങളായി പഴുപ്പിച്ചെടുത്ത
ക്ഷമയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും ഫലങ്ങൾ
ഉണ്ടാവില്ല,
കാരണം
അത്യന്തം ദാരുണമായ ഒരു അനിവാര്യതയാണ്,
അത് നിർവ്വഹിക്കാൻ
അന്ധനായ പക്ഷിക്ക്
നഗരത്തിനുമേലേ പറക്കേണ്ടിവരും.

പണയത്തിലാണെങ്കിൽക്കൂടി പത്തരമാറ്റാണ് മാനേജരേ

ജീവിതത്തിൽനിന്ന് കടം കൊണ്ടത് എന്നെഴുതിയവസാനിപ്പിച്ചശേഷം

ഒരുപാടുനാളായിരുന്നു,

പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തതിനാൽ

പലിശയും കൂട്ടുപലിശയും പിഴപ്പലിശയും മുതലും ചേർത്ത്

നല്ലൊരുവരവു തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു ജീവിതം;

അപ്പോഴാണ്

കവിതയിലേക്ക് ജീവിതത്തിന് കുറുകെ 

 സ്റ്റേറ്റ് ബസ് കയറ്റി ഓടിച്ചതിനുശേഷമാണ്

മണ്ണിലേക്ക് നീണ്ടുനിവർന്നുകിടന്ന്

ആഴത്തിലൊരു തൈത്തെങ്ങിന് വളമായത്.

സൌകര്യത്തിന്  ചൊല്ലുനിർത്തണമെന്ന് നിനച്ചിട്ടാവണം

എന്നല്ലാതെ,

തിരിച്ചു തരൂ എന്റെ ജീവിതത്തെ എന്ന്

ഉഴവിലൊപ്പം ചങ്ങാതിയായെത്ര

 മണ്ണിരകളോടൊപ്പം മുങ്ങിക്കിടന്ന്

എങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ അയ്യോ, വയ്യ

ജീവിതമേ നാം തമ്മിലെന്ത് എന്ന സിനിമാഡയലോഗടിച്ചുനോക്കി-

പക്ഷെ, നാഗരികന്മാർക്കുപോലും ഒഴിവാക്കാനാവില്ല

എത്രപേർക്കുവേണമെങ്കിലും തള്ളിക്കയറാവുന്ന

ഒരു ജനറൽക്കമ്പാർട്ടുമെന്റിലെങ്ങാനും

ഉറക്കം പലവിധത്തിൽ കയറിപ്പറ്റിയ മനുഷ്യരെപ്പോലെ.

ജപ്തിചെയ്തെടുക്കാനാവാത്ത ജീവിതത്തെയാണ്

പലവിധത്തിൽ വളച്ചുവെച്ച് കിനാവുകൊണ്ട് കൃഷിചെയ്തത്,

അങ്ങനെയൊരു കൃഷിക്കാരനെയാണ്

അത്രവേഗം കടപ്പെടുത്തി

ആത്മഹത്യ ചെയ്യിച്ചത്.

അങ്ങനെയൊരു കവിതയ്ക്ക് വേണ്ടി ചിറകെട്ടിയ

വാക്കുകളെയാണ് ജീവിതത്തിൽനിന്ന് കമിഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞത്

അങ്ങനെയൊരു കവിതയാലാണ്,

പാടത്തെല്ലാം പാട്ടകൊട്ടി പക്ഷികളെപ്പറപ്പിച്ചത്,

മാനേജരേ,

ആ കവിതയ്ക്കാണ് നിങ്ങൾ മുദ്രവെച്ച് കൈവശപ്പെടുത്തേണ്ടത്,

അങ്ങനെയാണ് ആരെങ്കിലുമൊരാൾ വായിച്ചു

എന്നൊരു കവിക്ക് സന്തോഷം വന്നേക്കുക.

കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് ചില തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്

അപ്പോഴാണ് നീ

നനഞ്ഞ കടൽ മണ്ണിൽ വരച്ചശേഷം,

സമാന്തരരേഖകൾ ഇപ്രകാരമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്.

അവ ഒരിക്കലും സ്പർശിക്കുകയില്ലേ?

അനന്തതയിലെപ്പോഴെങ്കിലും?

നോക്കെത്താദൂരത്തെങ്ങോ, ഈ കടൽകടന്ന് 

നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ കടന്ന്

നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പാണ്ടിലോറിയിൽക്കയറി നാടുവിടുമ്പോഴോ

കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങളെയോ

നിരത്തപ്പെട്ട കുന്നുകളെയോ തേടിത്തിരികെയെത്തുമ്പോഴോ

നിന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ

മഴകളൊലിച്ച ആകാശത്തിനുകീഴേ,

വയലുകളുടെ നെഞ്ചത്ത് ചിതയിട്ട പകലിലെങ്ങാനും

വെയിലിലേക്ക് ചാരിവെച്ച നിഴൽദേഹങ്ങളെത്തൊട്ട്

മറ്റെവിടെയെങ്കിലും

ആരും കാണാതെ

ഒരു ചെറുവിരലാലെങ്കിലും

കോർത്തെടുക്കുമോ പ്രാണനെ തമ്മിൽത്തമ്മിൽ

ഈ കടലോ അതിലെ ഒരു തിരയോ നമ്മളെ മറന്നുപോകിലും

അത്രമേൽ ദുര്‍ബലമായ്,

ഒന്നു തൊട്ടേക്കാം, അല്ലാതെയാവില്ല നിശ്ചയം.

അപ്പോൾ, എങ്കിലുമപ്പോഴും

കൂട്ടിയിടിച്ച തീവണ്ടികളിൽനിന്നും

നിലവിളികളുടെ പാളങ്ങൾ ഇറങ്ങിപ്പോവുന്നുണ്ടാവും

തമ്മിൽത്തൊടാതെ നിശ്ചയം.

യാത്രക്കാരുടെ അശ്രദ്ധകൾ

സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പിൻവാങ്ങുമ്പോഴാണ്

തീവണ്ടിസമയങ്ങളച്ചടിച്ച പുസ്തകം വായിച്ചുറങ്ങിപ്പോവുന്നത്;

ജയന്തിജനതയോ, കുർളയോ, കൊച്ചുവേളിയോ വന്നേക്കാം

ജൂണിൽ പെയ്യാതിരുന്ന മഴകളുടെ ആകാശം,

സെപ്റ്റംബറിൽ വന്ന് വിഷാദപൂർവ്വം

ഇന്നലെ എപ്പോഴാണമ്മേ മഴ പെയ്തതെന്ന് ചോദിക്കുമ്പോഴാണ്;

അപ്പോഴാണ്

അവരുടെ ആകാശങ്ങളിലേക്ക്

തൂവലുകളാലിറുക്കിപ്പിടിച്ചിട്ടും

ഓർമ്മകളിൽനിന്ന് പറന്നുപോയ പക്ഷികൾ പോലെയും

ഇരുൾപൊഴിച്ചിട്ട  മരങ്ങളുടെ ഇലപ്പച്ച,

മഴത്തണുപ്പ്, ജീവന്റെ കുതറിയോട്ടങ്ങൾ എല്ലാം

ശ്വാസത്തിന്റെ തീവണ്ടിയിറക്കങ്ങളിൽനിന്നും

അകലേക്ക് അകലേക്ക് കൂവിയാർത്തുപോവുന്ന

നിലവിളി,

അപ്പോൾമാത്രമാണ്

സ്വന്തം ജീവിതം ഏതുമഴയോടൊപ്പം പെയ്തൊഴിഞ്ഞ

നനവോ കിനാവോ ആണെന്ന് ഓർമ്മവരാതെ,

പൂക്കളിലകൾ വള്ളികൾ മരങ്ങൾ

പക്ഷികൾ അവയുടെ ആകാശം,

അരുവി, മഴ, എന്നൊക്കെ വിരലുകൾ കൊണ്ടു പരതിനോക്കി,

ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ ഇങ്ങനെ കൈവിട്ടുകളഞ്ഞേക്കുക.