എന്താണ് ക്രൂരത?
ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു.
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കവള്‍ നോക്കി.
പുകഞ്ഞു മഞ്ഞയായവ,
ചിതറിയ ചോരത്തുടിപ്പുകള്‍ പേറി
അടര്‍ന്നു വീണേക്കുമെന്ന പോലെ.
അവളുടെ സ്വരം ഞാന്‍ കേട്ടു:
നീയെന്നെ പിരിഞ്ഞു പോവുന്നത്...
ഞാന്‍ മുഖം കുനിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഞാന്‍ നോക്കിയില്ല,
അതു നീലയാണ്,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ നീല.
നടക്കും മുന്‍പേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
നീ ക്രൂരയല്ല, നീയെന്നെ ഓര്‍ക്കുകയുമരുത്.
11/13/07
11/12/07
നിന്നോട്.....
നീ മറക്കുക,
ഈ നേരവും അതിന്റെ നൊമ്പരവും,
ഞാന്‍ നിനക്കായ് കരുതിയ ഈ കരിഞ്ഞ ദലങ്ങളും.
ഇതിന്റെ മണം നിന്റെ മനസ്സിലെ,
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മേഘങ്ങളോടു ചോദിക്കുക,
കണ്ണില്‍ നിന്നുതോരാതെ പെയ്ത മഴയോടു യാചിക്കുക.
പിന്നെ നിഴലുകളിണചേരുന്ന കാവിലെ കൊടുംവേരുകളില്‍,
രഹസ്യമായി വായിച്ചും എഴുതിയും കദനം തീര്‍ത്ത,
മഞ്ഞച്ച പ്രണയലേഖനങ്ങള്‍ വായിക്കുക.
അതില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഗസല്‍ സംഗീതമുണ്ട്.
കാറ്റുപിടിച്ച തെങ്ങോലകളില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പദചലനം നീ കാണുക,
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കൊഴിയുന്ന ഏകാന്തരാത്രികളില്‍,
ഭൂമിയിലെല്ലാം മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ വിരിയില്ലേ.
അതിന്റെ മണം നീ മറക്കില്ലേ,
അതു പോലെ ഞാനും ഒരു മണമായിരുന്നു,
ഒരു പൂവായിരുന്നു,
ചിരിക്കുന്ന പൂവിനെ നീയിറുത്തെടുത്തു,
നിന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു.
ഇനിയും ഏറെ പൂക്കള്‍ വിരിയും,
നീ മറക്കണം , പുതിയ പൂക്കളെ ചൂടണം.
കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവണം.
ഈ നേരവും അതിന്റെ നൊമ്പരവും,
ഞാന്‍ നിനക്കായ് കരുതിയ ഈ കരിഞ്ഞ ദലങ്ങളും.
ഇതിന്റെ മണം നിന്റെ മനസ്സിലെ,
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മേഘങ്ങളോടു ചോദിക്കുക,
കണ്ണില്‍ നിന്നുതോരാതെ പെയ്ത മഴയോടു യാചിക്കുക.
പിന്നെ നിഴലുകളിണചേരുന്ന കാവിലെ കൊടുംവേരുകളില്‍,
രഹസ്യമായി വായിച്ചും എഴുതിയും കദനം തീര്‍ത്ത,
മഞ്ഞച്ച പ്രണയലേഖനങ്ങള്‍ വായിക്കുക.
അതില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഗസല്‍ സംഗീതമുണ്ട്.
കാറ്റുപിടിച്ച തെങ്ങോലകളില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പദചലനം നീ കാണുക,
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കൊഴിയുന്ന ഏകാന്തരാത്രികളില്‍,
ഭൂമിയിലെല്ലാം മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ വിരിയില്ലേ.
അതിന്റെ മണം നീ മറക്കില്ലേ,
അതു പോലെ ഞാനും ഒരു മണമായിരുന്നു,
ഒരു പൂവായിരുന്നു,
ചിരിക്കുന്ന പൂവിനെ നീയിറുത്തെടുത്തു,
നിന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു.
ഇനിയും ഏറെ പൂക്കള്‍ വിരിയും,
നീ മറക്കണം , പുതിയ പൂക്കളെ ചൂടണം.
കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവണം.
10/3/07
കാത്തിരിപ്പ്......
ഓര്‍മ്മകളുടെ തപസ്സില്‍ നിന്നും ഉണരുമ്പോഴേക്കും,
ദ്ദൂരേക്കു പറന്നുപോകുന്ന കാലത്തിന്റെ കറുത്ത പക്ഷികള്‍.
അര്‍ത്ഥമില്ലാതെ ചിലച്ച കലപിലക്കൊഞ്ചലുകളിലെവിടെയോ
നിന്റെ മൊഴിയും,മൊഴിയാതിരുന്ന നൊമ്പരങ്ങളും പിടച്ചുവീണു...
കടലിനെന്നും തിരകളെനീട്ടിപ്രണയിക്കാനൊരുതീരം പോലെ,
ഓടിയൊളിച്ചും മറഞ്ഞും നിഴലും നിലാവുമെന്നപോലെ,
നാമിരുവരുമെന്നും ഉണ്ടാവുമെന്നു,നേരുള്ള ഒരു സ്വപ്നം പോലെ.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ചുഴിയില്‍നിന്നും, നീയും ഞാനുമുള്ള ഒരുസങ്കല്പചിത്രം,
ചിലന്തികള്‍ വലകെട്ടി ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നു..
നമ്മള്‍ കടന്നുപോയവര്‍, ഓര്‍മ്മകളെ ഉപേക്ഷിച്ചവര്‍.
പക്ഷെ ചിലന്തികള്‍ ആരെയാണു കാത്തിരിക്കുന്നത്,
ഏതു ഇരയാണിനി വഴിതെറ്റിവരുന്നതു....
9/26/07
മറവി....
നിഴലുകളുടെ ഈ താഴ്വരയില്‍
കുതറിമാറാന്‍ കൊതിക്കുന്ന കുറേ സങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്
അഴുകിയ പൂക്കളുടെ മണ്‍പാതയോരങ്ങളുണ്ട്.
ചാഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ ഗതകാലസ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.
മഴവീണു നനഞ്ഞ കല്പടവുണ്ട്.
വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച,കുട്ടികളുപേക്ഷിച്ച കളിയിടങ്ങളുണ്ട്.
കിളികളുപേക്ഷിച്ച കിന്നാരങ്ങളുണ്ട്.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഓണവെയിലും,ഒറ്റ തിരിഞ്ഞ വേനല്‍മഴയുമുണ്ട്.
പിരിഞ്ഞു പോയവര്‍, ഊഴം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു,
ഓണമുണ്ണുവാന്‍, തിരുവാതിര നനയുവാന്‍.
നമ്മള്‍ക്കിനിയും പരിചയമില്ലല്ലോ,
നമ്മള്‍ ആരാണെന്ന് ആരെങ്കിലും ഒന്നു പറഞ്ഞ് തരൂ...
കുതറിമാറാന്‍ കൊതിക്കുന്ന കുറേ സങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്
അഴുകിയ പൂക്കളുടെ മണ്‍പാതയോരങ്ങളുണ്ട്.
ചാഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ ഗതകാലസ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.
മഴവീണു നനഞ്ഞ കല്പടവുണ്ട്.
വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച,കുട്ടികളുപേക്ഷിച്ച കളിയിടങ്ങളുണ്ട്.
കിളികളുപേക്ഷിച്ച കിന്നാരങ്ങളുണ്ട്.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഓണവെയിലും,ഒറ്റ തിരിഞ്ഞ വേനല്‍മഴയുമുണ്ട്.
പിരിഞ്ഞു പോയവര്‍, ഊഴം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു,
ഓണമുണ്ണുവാന്‍, തിരുവാതിര നനയുവാന്‍.
നമ്മള്‍ക്കിനിയും പരിചയമില്ലല്ലോ,
നമ്മള്‍ ആരാണെന്ന് ആരെങ്കിലും ഒന്നു പറഞ്ഞ് തരൂ...
9/16/07
ചോരക്കൂട്ട്........
നിനക്കും എനിക്കു ഇടയില്‍
മരവിച്ച കുറേ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മരണഗന്ധമുണ്ട്.
കുതറിമാറാന്‍ മറന്നുപോകുന്ന വിഭ്രമസങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്.
നിഴലുകളുടെ നിലവിളി പിന്തുടരുന്ന
നിന്റെ കാലൊച്ചകളുണ്ട്..
ചില്ലുടഞ്ഞ കണ്ണാടികൂടിനുള്ളില്‍,
കാലം കരുതിവെച്ച കണക്കുതീര്‍ക്കലുകളുടെ
ശൈത്യകാലക്കാറ്റുണ്ട്.
വിടപറഞ്ഞ് പോയ ആത്മാക്കള്‍ തൂങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന
മുരിക്കു മരത്തിന്റെ മുള്ളുകള്‍ പോലെ,
ഉണങ്ങിപ്പൊഴിയാത്ത പ്രതികാരമുണ്ട്.
ഒരു പനിനീര്‍പ്പൂവിനുള്ളില്‍ നീയെനിക്കു ദാഹജലം തരുമ്പോള്‍,
വിഷം കലര്‍ന്ന പാനപാത്രം നിനക്കായി നീ മാറ്റിവെയ്ക്കും,
എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി മരണത്തിന്റെ കൂട്ട് തേടിപോകുമ്പോള്‍
നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ മറക്കും.
അവസാനതുള്ളി ചോരയും വാര്‍ന്നു ഞാന്‍,
നിന്റെ നിഴലു പോലെ കുതിക്കാന്‍ വെമ്പുന്നുണ്ടാവും...
മരവിച്ച കുറേ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മരണഗന്ധമുണ്ട്.
കുതറിമാറാന്‍ മറന്നുപോകുന്ന വിഭ്രമസങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്.
നിഴലുകളുടെ നിലവിളി പിന്തുടരുന്ന
നിന്റെ കാലൊച്ചകളുണ്ട്..
ചില്ലുടഞ്ഞ കണ്ണാടികൂടിനുള്ളില്‍,
കാലം കരുതിവെച്ച കണക്കുതീര്‍ക്കലുകളുടെ
ശൈത്യകാലക്കാറ്റുണ്ട്.
വിടപറഞ്ഞ് പോയ ആത്മാക്കള്‍ തൂങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന
മുരിക്കു മരത്തിന്റെ മുള്ളുകള്‍ പോലെ,
ഉണങ്ങിപ്പൊഴിയാത്ത പ്രതികാരമുണ്ട്.
ഒരു പനിനീര്‍പ്പൂവിനുള്ളില്‍ നീയെനിക്കു ദാഹജലം തരുമ്പോള്‍,
വിഷം കലര്‍ന്ന പാനപാത്രം നിനക്കായി നീ മാറ്റിവെയ്ക്കും,
എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി മരണത്തിന്റെ കൂട്ട് തേടിപോകുമ്പോള്‍
നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ മറക്കും.
അവസാനതുള്ളി ചോരയും വാര്‍ന്നു ഞാന്‍,
നിന്റെ നിഴലു പോലെ കുതിക്കാന്‍ വെമ്പുന്നുണ്ടാവും...
നന്ദി....
ജനിമ്രുതികളുടെ താരാട്ടിലേക്ക്,
നീയും ഞാനും മുത്തുളെണ്ണികോര്‍ത്ത മഞ്ചാടിമാലകാട്ടി,
വെറുതെ എന്തിന് നീയെന്നെ മടക്കിവിളിക്കുന്നു.
വയ്യിനിയുമൊരുജന്മംകൂടി പൂവുകള്‍ തെണ്ടും പൂമ്പാറ്റയാകുവാന്‍,
കാറ്റിനു കുറുകെ, സൂര്യനെ നോക്കി കുതിക്കുവാന്‍,
പിന്നെകരിഞ്ഞ ചിറകിന്റെ സുഗന്ധവും പേറി
പുഴുവായി മണ്ണില്‍ നിപതിക്കാന്‍.
മഴപൊഴിയുന്ന മാനവും കാത്ത് , കാറ്റിനൊപ്പം കഥകള്‍ കേട്ട്
ഹ്രുദയരക്തം പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന പടിഞ്ഞാറെ മാനത്തെ
വിരഹാര്‍ദ്രസന്ധ്യകള്‍.
ഓര്‍മ്മകളിലിന്നും മഷിപാടുമായാത്ത,
മിഴിനീരുവീണുണങ്ങിയ നമ്മുടെ ഹ്രുദയരേഖകള്‍.
മഞ്ഞച്ചു പോയതു പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നുകം വലിച്ച,
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നെല്‍ക്കതിര്‍കൂമ്പുകള്‍,
മോഹങ്ങളുടെ ലഹരി, വിഭ്രമത്തിന്റെ കൈത്തെറ്റ്
തൂവിപ്പോയ ആര്‍ദ്രഹ്രുദയം.
മാപ്പില്ലാത്തതെന്റെ മനസ്സിനും മനുഷ്യജന്മത്തിനും..
പിന്നെ നിന്റെ ദയ, അതെന്നും നിന്റേതു മാത്രം..
എന്റെ ആകാശത്തിനു അതിരുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ,
നീയൊരല്പം വൈകിപ്പോയല്ലൊ...
നീയും ഞാനും മുത്തുളെണ്ണികോര്‍ത്ത മഞ്ചാടിമാലകാട്ടി,
വെറുതെ എന്തിന് നീയെന്നെ മടക്കിവിളിക്കുന്നു.
വയ്യിനിയുമൊരുജന്മംകൂടി പൂവുകള്‍ തെണ്ടും പൂമ്പാറ്റയാകുവാന്‍,
കാറ്റിനു കുറുകെ, സൂര്യനെ നോക്കി കുതിക്കുവാന്‍,
പിന്നെകരിഞ്ഞ ചിറകിന്റെ സുഗന്ധവും പേറി
പുഴുവായി മണ്ണില്‍ നിപതിക്കാന്‍.
മഴപൊഴിയുന്ന മാനവും കാത്ത് , കാറ്റിനൊപ്പം കഥകള്‍ കേട്ട്
ഹ്രുദയരക്തം പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന പടിഞ്ഞാറെ മാനത്തെ
വിരഹാര്‍ദ്രസന്ധ്യകള്‍.
ഓര്‍മ്മകളിലിന്നും മഷിപാടുമായാത്ത,
മിഴിനീരുവീണുണങ്ങിയ നമ്മുടെ ഹ്രുദയരേഖകള്‍.
മഞ്ഞച്ചു പോയതു പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നുകം വലിച്ച,
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നെല്‍ക്കതിര്‍കൂമ്പുകള്‍,
മോഹങ്ങളുടെ ലഹരി, വിഭ്രമത്തിന്റെ കൈത്തെറ്റ്
തൂവിപ്പോയ ആര്‍ദ്രഹ്രുദയം.
മാപ്പില്ലാത്തതെന്റെ മനസ്സിനും മനുഷ്യജന്മത്തിനും..
പിന്നെ നിന്റെ ദയ, അതെന്നും നിന്റേതു മാത്രം..
എന്റെ ആകാശത്തിനു അതിരുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ,
നീയൊരല്പം വൈകിപ്പോയല്ലൊ...
9/11/07
വിമൂകം.........
ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍,
പതിയെ മൊഴിയുന്ന നൊമ്പരക്കവിതകള്‍.
എന്റെ ഹ്രുദയം പിളര്‍ക്കുന്ന ജലച്ചിലമ്പലില്‍,
കേള്‍ക്കാതിരുന്നെങ്കിലീ വാക്കുകള്‍, വിങ്ങലുകള്‍..
നാം പറയാതിരുന്നെങ്കിലീ പഴങ്കഥകള്‍.
വെറുതെ വിമൂകമായാലസ്യം ചേര്‍ത്തെന്റെ മാറിലേക്കു നീ
മെല്ലെ ചായുക, നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളെ അറിയാനും പുണരാനും,
ഞാനല്ലാതാരറിവൂ നിന്നെ, ഇത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുവാന്‍,
നിന്നെ നീയായറിയുന്നു ഞാനിതാ, നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ പിന്നെയും,
നിറയെ പൂക്കുന്നു നിശാഗന്ധികള്‍,
നമ്മള്‍ ഓര്‍മ്മയുടെ പാട്ടുകാര്‍, എന്നും കൂട്ടുകാര്‍...
പതിയെ മൊഴിയുന്ന നൊമ്പരക്കവിതകള്‍.
എന്റെ ഹ്രുദയം പിളര്‍ക്കുന്ന ജലച്ചിലമ്പലില്‍,
കേള്‍ക്കാതിരുന്നെങ്കിലീ വാക്കുകള്‍, വിങ്ങലുകള്‍..
നാം പറയാതിരുന്നെങ്കിലീ പഴങ്കഥകള്‍.
വെറുതെ വിമൂകമായാലസ്യം ചേര്‍ത്തെന്റെ മാറിലേക്കു നീ
മെല്ലെ ചായുക, നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളെ അറിയാനും പുണരാനും,
ഞാനല്ലാതാരറിവൂ നിന്നെ, ഇത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുവാന്‍,
നിന്നെ നീയായറിയുന്നു ഞാനിതാ, നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ പിന്നെയും,
നിറയെ പൂക്കുന്നു നിശാഗന്ധികള്‍,
നമ്മള്‍ ഓര്‍മ്മയുടെ പാട്ടുകാര്‍, എന്നും കൂട്ടുകാര്‍...
Subscribe to:
Posts (Atom)