9/6/24

ഓർമ്മകളില്ലാത്ത ഓളങ്ങളിലാണൊരു പിടച്ചിൽ



അത്രയൊന്നുമില്ലെങ്കിൽക്കൂടി
ഒരാളാഴത്തിലൊരോളം തിങ്ങിനിന്നിരുന്നു.

അത്രയും പൂഴ്ന്നൊരു തിര മെല്ലെത്തൊട്ടിരുന്നു.

ഓർമ്മയാലെഴുതിമായ്ച്ചപോലൊരുതിര
അതേ തിര ചുഴിഞ്ഞു ചുഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

ഉയിർപ്പാട്ടുകളുടെ ഉടലൊഴുക്കിലൊരു സങ്കടപ്പാട്ടുംകേട്ട്
അതേ നിലാവിന്റെ നനഞ്ഞ തോർത്തും ചുറ്റി
നീന്താനിറങ്ങിയതാണ് മീൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പിറന്നപടി,
പിറന്നനാൾ മുതൽ.
കണ്ടുവോ നിങ്ങളറബിക്കടലിനെയെന്നാരാനും ചോദിച്ചാലോ
ചെറുചുണ്ടുകൾ മെല്ലെപ്പിളർത്തിനൂണ്ടിറങ്ങും
 ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ
ഞങ്ങടെ
കിനാവുണ്ടൊരു
തിരയതിലൊളിച്ചിട്ടുണ്ട് ,

ആഴത്തിലേക്കു ചുഴിഞ്ഞതോ,
 ചെളിയിൽനിന്ന് നൂണ്ടുകൊള്ളിയാൻപ്പാച്ചിലായ്,
തലയ്ക്കുമേലേയ്ക്ക് കുതിച്ചൊരോളത്തിനു മറുതിരനൂണ്ടതോ,
പെട്ടിടാമൊരിക്കൽ,
പിടയ്ക്കാം,
ഓർമ്മകളെങ്ങോട്ടൊഴുകിയാലെന്ത്
അത്രയൊന്നുമില്ലെന്നേ
ഒരാളാഴത്തിലൊരോളം തിങ്ങിനിന്നിരുന്നു,
പിന്നെ, അത്രയും പൂഴ്ന്നൊരു തിര മെല്ലെത്തൊട്ടിരുന്നു,
അതേ തിര ചുഴിഞ്ഞുചുഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു,
അതേ നിലാവിൻ തുണി നനച്ചുപിഴിഞ്ഞുടുത്തിരുന്നു,
കിനാവുണ്ടൊരു തിരയിലതൊളിച്ചിട്ടുണ്ട്.

9/5/24

ഒരു മുറിയുടെ ഓർമ്മ എന്ന നിലയിൽ ജനാല തുറക്കുമ്പോൾ


| ഒരു മുറിയുടെ ഓർമ്മ എന്ന നിലയിൽ ജനാല തുറക്കുമ്പോൾ |

മുറി
ഉറക്കം വരാതെ വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങിനടന്നാലെന്തെന്ന് നിനച്ചു.

പക്ഷെ
ഒരു മുറിയുടെ ഓർമ്മ എന്ന നിലയിൽ ജനാലയ്ക്കറിയാം;
മുറി ജനാലയ്ക്കപ്പുറം തൂങ്ങിമരിച്ചതാണ്
പണ്ടേയ്ക്കുപണ്ടേ
ആ നിലയ്ക്ക് മുറിയുടെ ഓർമ്മപ്പുസ്തകമാണീ ജനാല.

അല്ലെങ്കിലും
പൂവില്ലാപ്പൂക്കാലമേ
മഴയില്ലാത്തിടവമേ
വെയിലില്ലാവേനലേ

പാതിവഴിമടങ്ങുമ്പോൾ

എത്ര ഓർമ്മകളാൽ ചില്ലുമൂടിയിങ്ങനെ മരവിച്ചാലും
ജനാലപ്പാളികളായിങ്ങനെ
ഒരു വാക്കിന്റെ ഇങ്ങേക്കരയിൽനിന്ന്
മറുവാക്കിന്റെ അങ്ങേക്കരയിലേക്ക്
ജലയാനങ്ങൾ പോലെ നോട്ടങ്ങൾ നീന്തുന്നുണ്ട്.
അതുകൊണ്ടു മാത്രം തുറന്നടഞ്ഞ്
കാറ്റത്ത് ചില ജനാലകൾ.

4/2/24

കാറ്റിൽ നിന്നൊരു പാട്ടു കേട്ടു പഠിച്ചിട്ടുണ്ട് .
കൊഴിഞ്ഞ പകലുകളുടെയും പൂക്കളുടെയും പാട്ട് ..

 ഓർമ്മകൾ അടർന്നില്ലാതായ മരങ്ങൾ , സൂര്യനെചുംബിച്ച് , തീ വിഴുങ്ങിക്കാത്തിരുന്നപ്പൂമൊട്ടുകൾ ,

വിത്തിനുള്ളിൽ നിന്നേ സൂര്യനെ നുണഞ്ഞ പച്ച നാവുനീട്ടി , നിലാവിന്റെ വേരുകൾ കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞ് ,

നീ കാത്തുനിന്ന 
മഴ നനഞ്ഞുനനഞ്ഞു , ഒഴുകിയില്ലാതായൊരു പുഴയുടെ ഓർമവഴിയിൽനിന്നും ,

ചിതകൊളുത്തിനിന്ന പകലുകൾ കടന്ന് രാത്രി വരുന്നു.

ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും എന്റെ അരികിലിരിക്കൂ ,

ഓർമ്മയിലെങ്കിലും എന്നെ പുണർന്നുചുംബിക്കൂ..
മഴയുടെ മരതക വിത്തിൽനിന്നും ,

വിത്തിനുള്ളിൽ നിന്നേ സൂര്യനെ നുണഞ്ഞ പച്ച നാവുനീട്ടി , 
നിലാവിന്റെ വേരുകൾ കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞ് ,

വിത്തിനുള്ളിൽ നിന്നേ സൂര്യനെ നുണഞ്ഞ പച്ച നാവുനീട്ടി , 
നിലാവിന്റെ വേരുകൾ കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞ് ,

 നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള കവിതകൾ ഞാൻ കൂട്ടിയിട്ടു കത്തിക്കുന്നു .

എന്നെക്കണ്ടതിനു ശേഷം നീ കവിതകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല .

മഴ പെയ്യുന്നു .


12/1/21

ഈ നഗരം ഒരു ശരീരമാണ്.
ഈ കടൽ അതിന്റെ ഹൃദയമാണ്.
നാം ഈ നഗരത്തെ ഒളിപ്പിച്ചുകടത്തുന്നുണ്ട്,
കപ്പലുകളുപേക്ഷിച്ച ഏകാന്തതയുടെ തുറമുഖത്തുനിന്നും.
പുളഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പകലുകളെമുഴുവൻ ഉറക്കി-
പ്പിഴിഞ്ഞെടുത്ത വിയർപ്പുകുപ്പായം,
കുടുക്കിട്ടു പരസ്പരം പ്രണയത്താൽ പുണർന്ന്,
അപായത്തിന്റെ സന്ധ്യകൾ താണ്ടി,
മഹാമൌനങ്ങളുടെ അപാരസാധ്യതകൾനിറഞ്ഞ രാത്രി,
നീ തുറന്നുവച്ച ഇരുളിന്റെ വാതിലിലൂടെ,
അകലങ്ങളിലേക്ക്-
നഗരമേ,
നാം നടക്കുക.
ഈ കടലിനെ മറക്കുക.
ചിലപ്പോൾ ഇതുതന്നെയാവും,
ഈരാത്രിപുലരും മുമ്പേ,
നമുക്ക് ചെയ്യാനാവുക...
—
ഒരു നഗരത്തെ എങ്ങനെയാണ് മോഷ്ടിക്കാനാവുക

1/8/19

അമ്മേ, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാവും.


പഴയതുപോലെ
എല്ലാമെല്ലാം മറന്ന്
കൂട്ടുവെട്ടി ചൊടിച്ചതുസർവ്വം മറന്ന്
ചിറകുമുറിഞ്ഞ പൂമ്പാറ്റകളും
വാലിൽ നൂലുകെട്ടിയ തുമ്പികളും
എന്നെത്തേടി വരും-
നൊന്താലും നിന്നെയിഷ്ടമാണെടാ എന്നു മെല്ലെ മിണ്ടിപ്പറയും.

അപ്പോഴേക്കും
ഒരു പക്ഷി
ആകാശത്തിനെ വഴിയടയാളമില്ലാത്ത വെറും കിനാവെന്ന് പ്രാകും.
കുഴഞ്ഞു കുഴഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ
ഭൂമിയുടെ അടയാളം
എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെടും.
ആകാശത്തിനെയും, കടലിനെയും,
പൊള്ളുന്ന കാഴ്ച്ചകളെയും മറന്നേക്കാം
അപ്പോഴും
ഇവിടെയായിരുന്നു കടൽ,
ഇവിടെ ഒരു പൂമരം,
അതിലൊരു കുഞ്ഞില
അതിലെ ഒരു നേർത്ത മഴവിരൽ,
അതിലെ അത്രയും നേർത്ത ഒരു മഴവില്ല്.


വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന തീവണ്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിയിപ്പ് കേൾക്കുന്നുണ്ട്,
സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് പിണച്ചുകെട്ടിയ തൊട്ടിലിൽ
കിനാവിന് ആരീരം രാരീരം പാടുന്നതാവാം,
ഒരമ്മ;
നീയമ്മ, ഞാനച്ഛൻ,
നമുക്ക് അരിയും കൂട്ടാനും കളിക്കാം.
മരിച്ച ജീവിതത്തെപ്പോലെ ഫോൺ ചാർജുതീർന്നോഫായിരിക്കുന്നു,
തോറ്റ ക്ലാസിലിരുന്ന് പഴയ പാഠപുസ്തകം വായിക്കുന്നു ഞാൻ.
വേട്ടാളന്റെ ചുവന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചുരണ്ടിക്കളഞ്ഞ്
പ്ലഗ് കുത്തുന്നു, അപ്പോൾ ഉയിരേ ഉയിരേ എന്ന പാട്ട് പാടിത്തുടങ്ങുന്നു വീണ്ടും.
നിന്നിലേക്ക് എന്റെ ശ്വാസം കലരുന്നു,
ഭൂമിയിലെമ്പാടും എന്റെ പാട്ട് കേൾക്കുന്നു,
നൊന്താലും ഇഷ്ടമാണെന്ന്
ഉറുമ്പുചുമന്നുപോവുന്ന ഒരു പൂമ്പാറ്റച്ചിറകിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു,
വാതിലുകളും ജനാലകളുമടഞ്ഞ്
എന്റെ വീട് ഒരു അദ്ഭുതപേടകമാവുന്നു,
ഒരു കടൽ‌പ്പക്ഷിയെപ്പോലെ
നനഞ്ഞ ചിറകുമായ് കുതിക്കുന്നു,
അത്താഴമുണ്ണാതെ കിടക്കരുതെന്ന് അമ്മ ശാസിച്ചുവിളിക്കുന്നു,
പഴയപോലെ കടൽത്തീരത്ത്
ഇനിയും മൺവീടുകൾ പണിത് ഞങ്ങൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും,
നമ്മളുടെ കടൽ, 
നമ്മളുടെ മരച്ചോട്,
നമ്മളുടെ വീട്,
നമ്മളുടെ മുറി,
നിലാവ് ചോർന്നൊലിക്കുന്ന മേൽക്കൂര
മഴ നനഞ്ഞൊട്ടിയ നമ്മുടെ പൂമ്പാറ്റച്ചിറകുകൾ
നേർത്ത ഒരു ഉമ്മ,
അമ്മേ, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാവും.



അല്ലെങ്കിൽ നീയും ഞാനുമില്ലായിരിക്കാം



നാരകമഞ്ഞയായിരുന്നു,
നനവുള്ളൊരിത്തിരിക്കിനാവിലായിരുന്നു
നനഞ്ഞ് നനഞ്ഞ് ഒരു മേഘത്തിന്നടരിൽനിന്നടർന്നതായിരുന്നു
നിഴലിലക്കൂട്ടങ്ങളിൽ സൂര്യൻ മറഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു,
തടാകങ്ങളിൽ മെല്ലെ വിലോലമിളകിയൊഴുകാൻ മറന്നതായിരുന്നു
ജലഛായങ്ങൾ പടർന്നൊഴുകുകയായിരുന്നു
നമ്മൾ പല വാക്കുകളിൽ എല്ലാം മറക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ,
ഇങ്ങനെയെങ്കിൽ
പിന്നെ
ഒരിക്കലുമില്ലെന്നാ‍യിരുന്നു,
വിരലുകളുരുകിവേരിറുകിപ്പുണർന്നതായിരുന്നു,
മഴച്ചുവട്ടിൽ മരങ്ങളിൽ തണൽക്കാത്തിരുന്നതായിരുന്നു
മരത്തണുപ്പിൽ വെയിൽപ്പൂ കൊഴിഞ്ഞതായിരുന്നു.

കാണാതായ കടൽ കണ്ണുകളാണോ കാണ്മതെന്ന്
ആകാശം അമ്മയെപ്പോലെ നെഞ്ചലച്ചുകരഞ്ഞതായിരുന്നു
മഴവിൽക്കുമിള പൊട്ടിത്തെറിച്ചുപൊലിഞ്ഞതായിരുന്നു
എങ്കിലും ആകെ നനഞ്ഞതായിരുന്നു,
ഇടയ്ക്ക് കിനാവ് കയറിവന്ന് ജീ‍വിതത്തോട് കയർത്തതാവും,
അല്ലെങ്കിൽ
നീയും ഞാനുമില്ലാതെ
അങ്ങനെയൊന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ലായിരിക്കും.
പഴയപക്ഷിപ്പാട്ട്
ഒട്ടുനേരമൊന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ 
കേട്ടുമുഴുമിക്കാനാവില്ലൊടുവില്‍
നെഞ്ചുപൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോവും

മഴയത്തൊരുതുള്ളിക്കും തകരാതെപെയ്യാനാവില്ലപിന്നെ.

ഒരുവെയിലിലും തനിച്ചുനില്‍ക്കാറില്ല,
വെയിലില്ലാതൊരുനിഴല്‍.

ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാമീവയസന്മാവ്,
മധുരം കൊതിച്ചിടാം 
പക്ഷെ വെയിലിനെ മാത്രം നനഞ്ഞു നൊന്തുനീറി,
പച്ചയായ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു ചുനച്ചിടുമ്പോള്‍

പൂ‍ത്തുവെളുത്തതോന്നലുകളുള്ള മുല്ലകളാണുചുറ്റും,
പൊഴിയാതിരുന്നിട്ടുമാദ്യത്തെമഴ,
ഇരുട്ടിലാരോകരഞ്ഞിടാമാര്‍ദ്രത,
കുയില്‍പ്പാട്ടിന്റെ തോല്‍വിയില്‍ പഴയപ്രേമം,
പെണ്‍ നോട്ടങ്ങള്‍ മുലക്കണ്ണുപിഴിയുന്ന കിനാവുറക്കത്തിന്റെയുഷ്ണത്തില്‍
ചവര്‍പ്പുണ്ടതിതീക്ഷ്ണമീവേനലില്‍, വിരിഞ്ഞപൂക്കളുടെ തേനിനും

വേനലിലാദ്യത്തെ (ഒടുവിലത്തെയും) മഴപൊഴിയാതിരുന്നിട്ടും,
പഴയമരച്ചോട്ടിലിങ്ങനെ മുല്ലപ്പൂവും, നിഴലും, മാമ്പഴവേട്ടയും,
നമ്മളാരൊക്കെയൊളിനോട്ടങ്ങളാല്‍ വെയില്‍ച്ചൂളലുകള്‍
പാതിവഴിമറന്നുറങ്ങിപ്പോയൊരു പ്രേമത്തിന്റെ 
ഒച്ചിഴഞ്ഞ തണുപ്പിതാ കണ്ണില്‍ത്തറയ്ക്കുന്നു മാന്തളിര്‍ക്കാനനമേ നിന്നില്‍
ഒരുമ്മയ്ക്കും മായ്ക്കാനാവാതെ,
ഉമ്മവെക്കുമ്പോഴെല്ലാം നെഞ്ചുപൊട്ടുന്നു 
കാത്തിരുപ്പാണ് മഴക്കാലമേ,
ഈ നിഴലിന്റെ ഉച്ചയില്‍ വെയില്‍ പെയ്യുന്നുണ്ട്,
മഴക്കാലം നെഞ്ചത്തിരുന്നു വിങ്ങുന്നുണ്ട്
ഉള്ളം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു, പ്രളയത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍
ശ്വാസത്തിന്റെ കുമിളകള്‍ക്ക് കഴുത്തുപിടയുന്നു,
നഖങ്ങളെപ്പോലും മൂടുന്നു, പ്രേമമേ,
ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നു.