പഴയപക്ഷിപ്പാട്ട്
ഒട്ടുനേരമൊന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ 
കേട്ടുമുഴുമിക്കാനാവില്ലൊടുവില്‍
നെഞ്ചുപൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോവും

മഴയത്തൊരുതുള്ളിക്കും തകരാതെപെയ്യാനാവില്ലപിന്നെ.

ഒരുവെയിലിലും തനിച്ചുനില്‍ക്കാറില്ല,
വെയിലില്ലാതൊരുനിഴല്‍.

ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാമീവയസന്മാവ്,
മധുരം കൊതിച്ചിടാം 
പക്ഷെ വെയിലിനെ മാത്രം നനഞ്ഞു നൊന്തുനീറി,
പച്ചയായ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു ചുനച്ചിടുമ്പോള്‍

പൂ‍ത്തുവെളുത്തതോന്നലുകളുള്ള മുല്ലകളാണുചുറ്റും,
പൊഴിയാതിരുന്നിട്ടുമാദ്യത്തെമഴ,
ഇരുട്ടിലാരോകരഞ്ഞിടാമാര്‍ദ്രത,
കുയില്‍പ്പാട്ടിന്റെ തോല്‍വിയില്‍ പഴയപ്രേമം,
പെണ്‍ നോട്ടങ്ങള്‍ മുലക്കണ്ണുപിഴിയുന്ന കിനാവുറക്കത്തിന്റെയുഷ്ണത്തില്‍
ചവര്‍പ്പുണ്ടതിതീക്ഷ്ണമീവേനലില്‍, വിരിഞ്ഞപൂക്കളുടെ തേനിനും

വേനലിലാദ്യത്തെ (ഒടുവിലത്തെയും) മഴപൊഴിയാതിരുന്നിട്ടും,
പഴയമരച്ചോട്ടിലിങ്ങനെ മുല്ലപ്പൂവും, നിഴലും, മാമ്പഴവേട്ടയും,
നമ്മളാരൊക്കെയൊളിനോട്ടങ്ങളാല്‍ വെയില്‍ച്ചൂളലുകള്‍
പാതിവഴിമറന്നുറങ്ങിപ്പോയൊരു പ്രേമത്തിന്റെ 
ഒച്ചിഴഞ്ഞ തണുപ്പിതാ കണ്ണില്‍ത്തറയ്ക്കുന്നു മാന്തളിര്‍ക്കാനനമേ നിന്നില്‍
ഒരുമ്മയ്ക്കും മായ്ക്കാനാവാതെ,
ഉമ്മവെക്കുമ്പോഴെല്ലാം നെഞ്ചുപൊട്ടുന്നു 
കാത്തിരുപ്പാണ് മഴക്കാലമേ,
ഈ നിഴലിന്റെ ഉച്ചയില്‍ വെയില്‍ പെയ്യുന്നുണ്ട്,
മഴക്കാലം നെഞ്ചത്തിരുന്നു വിങ്ങുന്നുണ്ട്
ഉള്ളം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു, പ്രളയത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍
ശ്വാസത്തിന്റെ കുമിളകള്‍ക്ക് കഴുത്തുപിടയുന്നു,
നഖങ്ങളെപ്പോലും മൂടുന്നു, പ്രേമമേ,
ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നു.

ഭയപ്പെട്ടുപോയ പക്ഷി,

നിഴലുകളില്ലാത്ത ചിറക്‌
എനിക്കുനേരേ നീട്ടുന്നു.

ഓർമ്മകളെല്ലാം കരച്ചിലുകളാവുന്നു,

കവിതകൾ കുറിച്ചുവെക്കാനെടുത്തമണൽ-ത്തരികളിലക്ഷരം ഉപ്പാവുന്നു,

നീ പഠിപ്പിച്ചതാണു ഞാനോർമ്മിക്കുന്നതൊക്കെയും.

കടലുവന്നുതിന്നുന്നു, വെയിലിനെ, നിഴൽ ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ്‌ രാത്രിയാവുന്നു, ചിറകുനീണ്ടുവരുന്നു, കണ്ണീരുനിറയുന്നു....

കടൽപ്പിന്നെയുമിരമ്പുന്നു,
നിന്റെ വാക്കുകളാൽ നനയുന്നു.

പ്രാണൻ പിടഞ്ഞ്‌
കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോവുന്നു.

പക്ഷിച്ചിറകുതാണുപോകുന്നു,
ഭയം നിറയുന്നു;

ആകാശം കടലിലേക്കുവീഴുന്നു.
കടലിനെയും കൊണ്ട്‌ പക്ഷി പറക്കുന്നു.

“ഷഡ്പദങ്ങൾക്കോ ജലജീവികൾക്കോവേണ്ടി ആരും വിപ്ലവങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാറില്ല : കാറൾ മാർക്സ്“

മഴയുടെ

ഇറച്ചിത്തുണ്ടുകൾ വീണ്

ഇലകൾചൂടിയ,

അലസമനോഹരവിപിനങ്ങളിലെ

മരങ്ങളിൽ

ഓർമ്മകളിൽ‌പ്പോലും പൊട്ടിയൊലിച്ച്

പൂപ്പലുകളുടെ ബയോഗ്രാം.

ഈറൻ ചോരയാൽ

കനിവില്ലായ്മയുടെ പകപ്പുകൾക്കിടയിൽ

ശലഭവിരലുകൾകൊണ്ട് തൊട്ടാലും മെല്ലെ

നേർത്തുപോം

എപ്പോഴും ഒടുവിലത്തെയുമ്മ,

ഒരു ജനതയെ അങ്ങനെയൊരു മഴയായ്

കൊത്തിനുറുക്കിക്കളയാമെങ്കിൽ.

 പ്രിയപ്പെട്ടവളേ എന്നു നോവുമ്പോഴും

അമ്മയെത്തിരഞ്ഞുചെല്ലുമ്പോഴും

വരൂ ഈ തെരുവിലെ രക്തം കാണൂ എന്ന് വിലപിക്കുമ്പോഴും

ഓർമ്മകൾ നഷ്ടമായിപ്പോയ ചൊരിമണലത്താണ്

വിസ്മൃതികളുടെ പൊക്കിൾക്കൊടികളിൽനിന്ന് കടൽ വറ്റിപ്പോയത്,

നഗരത്തിലെ അനീതികളോട്

കലാപമോ കലഹമോ ഇല്ലാതെ

ഉറങ്ങുന്ന ജനങ്ങൾമാത്രം

എന്നും എപ്പോഴും 

 വസന്തത്തിനെ

ഇറുത്തെടുത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നു,

പെരുമഴകൾ നനയാതെയും

ഒന്നുമറിയാതെയും

എപ്പോഴും സുരക്ഷിതരായിരിക്കുന്നു,

അവർ.

എല്ലാമീനിന്റെയും മരണം ഒരാത്മഹത്യയാണ്,
നീന്തിത്തുടിക്കുന്നൊരാളിന്റെ-
മരണം .

ആ മേൽവിലാസത്തിലെത്തുന്ന കത്തുകൾ
ശിശിരവും വേനലും മഴയും നിഴലും പക്ഷിയുടെ ഒടുക്കത്തെ ഉച്ചപ്പാട്ടുമാവുന്നു.

എങ്ങാനും കൂടൊഴിഞ്ഞു
പോവാത്തൊരോർമ്മയുടെ തൂവലാൽ
ചിറകൊച്ചകേട്ടുവോ.

അവിടെയുണ്ട്‌ എന്നൊരടയാളങ്ങളുമില്ലെ-ന്നുറപ്പാണെങ്കിലും അവിടെയുണ്ടെന്നുറപ്പുണ്ട്‌, ഒന്നും മിണ്ടാത്തൊരു കാറ്റുണ്ട്‌, തിരികെയെത്തുന്ന കാറ്റുണ്ട്‌.

അത്‌ ജലത്തിനുമീതേ നടന്നെത്തുന്നു.

പഴയൊരോർമ്മയാൽ മറന്ന വീട്‌.
പുഴയ്ക്കടിയിലെവിടെയാണ്
പുറത്തിറങ്ങിയാലില്ലാതാവുന്ന വീട്‌.

ഉറക്കെ
നിലവിളിച്ചു ഏങ്ങലടിച്ചു
പ്രണയമേ
നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോവുന്ന വീട്‌

നഷ്ടമാവുമ്പോൾ പ്രേമവും നമ്മളുമില്ലാതാവുന്ന വീട്‌

വഴിയടയാളങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് കാറ്റ്‌  ചോദിക്കുന്നു, ചോദിക്കുന്നു
പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞവനേ നിന്റെ പ്രണയമെവിടെയാണ്.

പിന്നെയും

പൂവിടാത്ത ചില്ലയിൽനിന്നും, നേർത്തൊരിലഞ്ഞരമ്പിലെ കടലിരമ്പമേ,

വരാതിരിക്കാത്ത കാറ്റുവീശുമ്പോൾ മറന്നുപോയൊരുമഴയുടെ മഴവില്ലാകാശമേ ,

പറയാതിരിക്കുക,
നമ്മളിൽ തമ്മിൽ
മറവിയുടെ മഞ്ഞനിറഞ്ഞടർന്ന പാതയോരത്തെ ഇലകളെ,

ഏതുകാറ്റിനാൽപ്പാറുന്നു നമ്മളിലകൾ, നനഞ്ഞൊട്ടുന്നോർമ്മകളുടെ ചുടുനിശ്വാസത്താലുരുകും മഴകളിൽ,

നനഞ്ഞുവെന്നോ
നമ്മളിലപ്പക്ഷികൾ പ്രാണന്റെ  പിടച്ചിൽകൊണ്ടുപിന്നെയുമെത്തുന്നു,

പിന്നെയും,

പതിവുപോലെ ഹതാശരാവുന്നു പൂക്കാത്തചില്ലകളിൽ ചിദാകാശദിക്കുകളിൽ.

എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ അയാൾ പിന്നെയും കവിതയെഴുതിത്തുടങ്ങും.

പക്ഷെ അവർ

വെട്ടും തിരുത്തുമുള്ളൊരു ഭൂപടത്തിൽനിന്ന് മുറിവേറ്റ്‌ ഓടിപ്പോകുന്നവർ,

അവരുടെ പൊക്കിൾക്കൊടിമുറിഞ്ഞ്‌,
ചോരപെയ്ത പുഴയിലെകലക്കവെളളം.

നമ്മളില്ലാത്ത വീട്ടിന്മുറ്റത്തേക്ക്‌ നടന്നെത്തിയ കാട്ടുചെടികളുടെ കുട്ടികൾ,

നമ്മുടെ കാലുകൾ ഞെരിഞ്ഞ്‌
അവരുടെ ചോരവീഴുന്ന മുറ്റം,

അവരുടെ മഴക്കാലം.

അതുകാണാത്ത
വാതിലുകളും ജനാലകളുമടച്ചിട്ട ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വീടുകൾ, 

ആശുപത്രികളിലെ പ്രസവമുറികൾ, വേദനകളുടെ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ സ്വകാര്യതകൾ,

വികസനവും രാഷ്ട്രവും, റിപബ്ലിക്കും,

നമ്മളും അവരും,

ഓടിപ്പോകുന്നവർ,

വരകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക്‌ മാറിനിൽക്കാൻ പറയുന്ന മഷിപ്പേനയുടെ അധികാരം.

മുങ്ങിമരിച്ചെങ്കിൽ
മുങ്ങിമരിക്കുന്നവരുടെ തീരാദാഹത്തെ തീർക്കലാണുപക്ഷെ,

വിശന്നുവീണുമരിച്ചെങ്കിൽ
ഓടിയോടിയെത്തി കിടന്നുറങ്ങിപ്പോവുകയാണുപക്ഷെ,

അവരുടെ കുട്ടികൾ വരയ്ക്കും,
മലകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം പരക്കുന്ന ആകാശം
പച്ചമേട്‌, കുഞ്ഞരുവി,
അമ്മയും അച്ഛനുമുളള വീട്‌,

അതേ പേപ്പറിൽ,
നിന്റെ ഭൂപടം, അതിൽനിന്നുപുറത്തായവരുടെ കരച്ചിൽ,

എന്റെ കവിതയുളള പേപ്പർ,
അവരുടെ കരച്ചിൽ കരച്ചിൽ കരച്ചിൽ,
,,,,,,

കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്‌,

രാവുറങ്ങുന്ന ഇലകളൊന്നിച്ചുണർന്നുപെയ്യുന്നു.

മഴ മഴ മഴ മരം മഴമരം.

നിന്നെയോർമ്മിക്കുന്നുണ്ട്‌
ശൂന്യമായ നിന്റെ കിടക്കയിൽ,
നിന്നോടൊപ്പമുളള പാവക്കുട്ടിയുടെ
അനാഥവും ശൂന്യവുമായ കണ്ണുകൾ.

വീടുനിറച്ചും
നീയും നിന്റെ വിരലുകളുമാണ്.

ഏതകലത്തിൽനിന്നും വന്നുതൊടുന്നു.

വരാതിരിക്കാത്ത കാറ്റുവീശുന്നു,

നനഞ്ഞനൂലുകളുളള മഴയിലൂടെ
കാറ്റിൻ വിരലുകൾ

എത്രനീണ്ടതാണേകാന്തതയുടെ വിരലുകൾ,
ഓർമ്മയുടേതും.

നിന്നെയോർമ്മിക്കുമ്പോൾ,
കഴിഞ്ഞമഴക്കാലത്ത്‌

മഴമരം.
മരത്തിനുമാത്രമൊരുമഴ.

നിന്റെ കിടക്കയിൽ,
വീടുനിറച്ചുമെത്തുന്ന നോട്ടങ്ങളുടെ
ശൂന്യമായ, വെളുത്തവട്ടക്കണ്ണുകളുളള പാവ.