നമ്മുടെതുമാത്രമായ വിഷാദത്തോടെയെഴുതുമ്പോൾ

ഈ കവിതയ്ക്ക്

ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

മരിച്ചവരെ ഓർമ്മകൊണ്ടുപദ്രവിക്കരുത്,

അവർ ജനാലകളും, വാതിലുകളും മേൽക്കൂരകളുമില്ലാത്ത വീടുകളിൽ

ഉറങ്ങുന്നു.

മരിച്ചവരെപ്പറ്റിയാണ്, 

അതെ,

ശവമായി ഒരിക്കൽ കാണപ്പെട്ടുവെന്നതിനാൽ മാത്രം .

ആരോ വാതിൽക്കൽ വന്നുവെന്ന് വല്യപ്പനും

മുകളിലാ‍രോ വന്നുനിൽക്കുന്നുവെന്ന് മമ്മയും ഭയന്നതുപോലെ

(അത് നിശ്ചയമായും മരണമെന്ന് ഞങ്ങൾ വിഷാദിച്ചു,

ഫാ: ജോർജ് സാത്താനോട് ആജ്ഞാപിക്കുകയും,

കർത്താവിന്റെ ശരീരം കൈക്കൊള്ളാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു)

പ്രേമിക്കാനറിയാത്തവരുടെ, സ്നേഹമില്ലാത്തവരുടെ കാറ്റ് വാതിലുകളെയും

മഴ ആകാശത്തെയും

വിട്ടുപിരിയട്ടെ, ഒറ്റയ്ക്കാവട്ടെ,

അനന്തമായി പ്രേമിച്ച്, സ്നേഹിച്ച്

മനുഷ്യരെ ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടുത്തരുത്.

കവിതകൾ ദൈവത്തിനുള്ള കത്താണ്

അവിടെയും സുഖം

ഇവിടെയും സുഖം

എന്നു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിനിയെഴുതാനാവില്ല.

സത്യങ്ങളുടെ ശവങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കുവിട്ടുതന്നുകൊണ്ട്

നുണകളുടെ കാമത്തെ നീയടർത്തിക്കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.

ഞാനയാളല്ല എന്നു നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട്

ചത്തവനെ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് വിലപിക്കുന്നു.

രാത്രിയുടെ ഇരുട്ട് അഴിച്ചുവിട്ട ഉറക്കം-

കിനാജീവിതങ്ങളിൽ

വെളിപാടിന്റെ നിലാവുനിറച്ചെഴുതുമ്പോൾ

പ്രിയപ്പെട്ടവനേയെന്നുവിലപിച്ച് ഒരുവൾ

ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായെങ്കിലും

അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള കവിത വായിക്കുന്നു.

അവളുടെ പ്രേമത്തിനോ

നനഞ്ഞുകുതിർന്ന മഴക്കാലത്തിനോ

രാത്രിയിലെപ്പോഴാണു മഴ പെയ്തതെന്നും

കാല്പാടുകളില്ലാത്ത ലോകത്തിലേക്കയാൾ

നടന്നുപോയെന്നും

ആർക്കും ഒന്നുമറിയില്ല.

ഒന്നും മനസിലാക്കാനുമില്ല.

ദൈവമേ, നിന്റെ തിമിരം പൂണ്ട കണ്ണുകൾക്ക്

അക്ഷരങ്ങളുടെ വിട്ടൊഴിയാത്ത അറവുകൾക്ക്

ഞാൻ കഴുത്തുനീട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു.

നീ ബലികൾ തേടിക്കാത്തിരിക്കുന്നു.

ത്യാഗത്തിനെ വാഴ്ത്തുന്നവർക്കുവേണ്ടി,

പ്രേമിച്ചവരുടെ മാത്രം സത്യമായ ദുഖത്തിനാല്‍ മാത്രം

ഇനിമുതൽ

മരിച്ചവരെപ്പറ്റിയാണെഴുതുക,

നൊന്തിട്ടും നോവാത്തവരെപ്പറ്റി

പരിചയം കൊണ്ടുയാചിക്കാത്തവരെപ്പറ്റി

വിശപ്പും കാമവും നശിപ്പിച്ചവരെപ്പറ്റി

ഉടലുകൾ മാത്രം ചിന്തിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി

അതിനായി മാത്രമാണ്

ഈ കവിതയ്ക്ക്

ജീവിക്കുന്നവരുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്തത്.

മുറി

 

തനിച്ചായിപ്പോയ അന്ന് 

വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു കയറിയങ്ങുവരികയായിരുന്നു .

തനിച്ചായിപ്പോയ അന്ന് 

ഉണ്ടായിരുന്നെന്നോ ഇല്ലെന്നോ പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾ.

അയാൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് പേരില്ല ,

പഴകിയതാണ് പക്ഷെ മറുപാതിനിറയ്ക്കുന്ന വീര്യമുള്ളൊരാൾ.

ഇല്ലെന്നു പറയാൻ കഴിയാത്തത്രയും ഉള്ളതായൊരാൾ; എങ്കിലോ പക്ഷെ 

ഉള്ളപ്പോഴും വീടിന്റെ മറ്റേതോ മുറിയിലുണ്ടാവും.

ഈ മുറിയിലേക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് വിളിക്കേണ്ടതില്ല .

എല്ലായ്‌പോഴും തള്ളിത്തുറന്നുവരാവുന്ന രീതിയിൽ, 

ഇറങ്ങിപ്പോയാലുമതേ ;

വാതിലേയില്ലാത്തപോലെ 

വലിയൊരു കാറ്റുപോലെ കടന്നുവരാം.

പാതിയാക്കിയ പാനീയം പകരുമ്പോൾ 

നീ അപ്പുറത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും .

പക്ഷെ പാതി നിറഞ്ഞതിൽ 

എപ്പോഴും നീ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; 

അതിനാൽ കുടിച്ചു തീർക്കാതെ 

നിനക്കു കാവലിരിക്കുന്നു .

 

ചെവികൾ ചിറകുകൾ

 കാടുകാണുന്നു .

തൊട്ടിൽത്താരാട്ട് കേട്ടിട്ട് 

കാടു കണ്ടിട്ട് കാറ്റിൽ ഞാൻ പാറിപ്പോവുന്നു, 

കാട്ടിൽ പെട്ടുപോവുന്നു.

ഉറങ്ങിപ്പോവുന്നു .

കാറ്റുപെറ്റിട്ട കാട്, അതിന്റെ 

ചിറകുനീർത്തുന്നു .

അപ്പോഴാന 

ന 

എന്നെയും കൊണ്ടു കാടുകയറിപ്പോയിരിക്കുന്നു .

ഞാൻ ആനയുടെ ചിറകുകളിൽ പറക്കുന്നു 

ആകാശം ആനയുടെ ആകാശമായിരുന്നു.

 

ആനയുടെ ചെവികൾ ഇപ്പോഴും വീശുന്നു .

ചെവികൾ ചിറകുകൾ 

വീശി വീശി പറക്കാൻ ചെവികൾ 

ഇനിയും ചെവികൾ വീശിപ്പറന്ന് 

എങ്ങോട്ടാവും പറക്കുക. 

കിനാവിന്റെ പൂമരം,

 നിറയെ മോഹത്തിന്റെ പക്ഷികൾ അവയുടെ തൂവലുകൾ കൊണ്ട് പറന്നുപറന്നുചെല്ലാൻ പറ്റാത്ത കാടുകളിൽ കാടുകളിൽ ....

പറന്നു പറന്നു ചെല്ലാൻ 

പറന്നു പറന്നു ചെല്ലാൻ പറ്റാത്ത കാടുകളിലെ ആനകൾ എങ്ങനെയാവും പറക്കുക .

അപ്പോഴും ചിറകുവിരുത്തിക്കൊണ്ടു 

കാടിതാ പറക്കുന്നു ,

ഞാൻ ചെവികൾക്ക് പിന്നിൽ ഉടലണച്ച് ഉറങ്ങുന്നു .

കാട് - ഇറങ്ങിവരുന്നു

കാട് - ഏകാന്തതയുടെ ആൾക്കൂട്ടം 

ഒച്ചകൊണ്ടുമുറിക്കപ്പെട്ട ഭൂപടം 

കാട്- പിന്തുടർന്നെത്തുന്ന ആനക്കൂട്ടം

നിലാവുകൊണ്ടരിഞ്ഞെടുത്ത കരിമുകിൽക്കാനനം

കരിമ്പാറക്കൂട്ടം 

ഓർമ്മകൾകൊണ്ടതിരിടുന്ന 

കാട്ടാറിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ , വഴുക്കലുകൾ.

പൊടുന്നനെ  

ഒരു കൂട്ടം പച്ചിലകളുടെ ചിഹ്നം വിളി.

പ്രേതപാദുകങ്ങളണിഞ്ഞ പർവതങ്ങളുടെ പദചലനം .

 ഒരു യാനം പോലെ 

നിഴലുവീണ പകലിൽ, ശാന്തമായ് 

കാട് ഇറങ്ങിപ്പോവുന്നു ,

പഴകിയ ഒരു പ്രാർത്ഥനപ്പറച്ചിൽപ്പോലെ ഇരുട്ടിൽ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് ....

സങ്കടകരമായെഴുതുമ്പോൾ ആരാണ് കൈകൊട്ടി താളമിടുന്നത്

പാതിയെഴുതിയിന്നലെ നിർത്തിയതിനേക്കാൾ

നോവുന്നുണ്ട്

അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ.

ജലഞരമ്പിനുള്ളിൽ

അമ്ലപ്പുക പിടയുമ്പോലെ

ഓർമ്മകളുടെ അധരങ്ങളിൽ

ഒരു സർപ്പം ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നു

വിഷമിറ്റുന്നു.

അതിന്റെ നാവ് മൌനത്താൽ പിളർന്നുപോയിരിക്കുന്നു.

ഇരുട്ടിൽ അത് പ്രപഞ്ചത്തോളം

ഭയാനകമായിരിക്കുന്നു.

കനത്ത് കനത്ത് ഒരു പെരുമഴ

എങ്ങുനിന്നോ പെയ്യുന്നുണ്ട്.

ഒരു പക്ഷെ

പെയ്തുവീഴാൻ ഭൂമിയില്ലാത്തതിനാൽ

കാറ്റേ നീ കോരിക്കൊണ്ടുപോവുക-

കൊണ്ടുപോവുക……

തെരുവിലാകെ തിരക്കാണ്.

താനാണ് സുന്ദരി

എന്നുനിനച്ചൊരു പൂച്ച

മുതുകുവളച്ച് കണ്ണുചിമ്മിയിരിപ്പുണ്ട്.

നാശം, കാപ്പിപ്പൊടിയില്ല എന്നു പറഞ്ഞ്

വെള്ളം തിളയ്ക്കുന്നു;

ചൂടുവെള്ളം കോരിക്കുളിച്ചിട്ടിറങ്ങിയതാണ്

കെട്ട വിശപ്പുമായൊരുച്ചനേരത്ത്,

തെരുവിലാകെ തിരക്കാണ്.

ഇവിടെങ്ങാനും വളക്കടയുണ്ടോ

പൂച്ചയ്ക്കൊരു കളിപ്പാട്ടമുണ്ടാമോ

വെറുതേ തട്ടിക്കളിക്കാൻ

ജീവിതമേ, എന്തിനെന്നെ നീ പന്തു തട്ടുന്നു.

പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ചെരുപ്പുകുത്തി

ഒരു സുന്ദരിയുടെ ചെരുപ്പ് തയ്ക്കുന്നു-

വെയിലത്ത് നിൽക്കുമവളുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ

എന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു, ഞാനുറ്റുനോക്കുന്നു.

വളാഞ്ചേരിയിൽ വെച്ച് ഇവളേ കണ്ടോ

കൊട്ടിയൂരും പറശിനിയിലും വടകരയിലും കണ്ടുവോ.

കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവന്റെ മുഖമോ പേരോ

ഓർമ്മയില്ലല്ലോ.

ഇവൾ തന്നെ അവളെന്നോ.

അതേ ചിരി

അതേ തിടുക്കം

അതേ പരിഭ്രമം.

പൂച്ചക്കുഞ്ഞിന്

ഇപ്പോൾ

വിരസത തോന്നുന്നുണ്ടാവും.

അടച്ചിട്ട വീട്ടിൽനിന്ന്

വെന്റിലേഷൻ വഴി പുറത്തേക്ക് ചാടും-

അയൽ‌പ്പക്കത്താരെങ്കിലുമുണ്ടാവും- ആവോ!

ആവോ- പൂ‍ച്ചയിപ്പോൾ എങ്ങോട്ടാവും പോയിരിക്കുക.

ചെരുപ്പുകുത്തി ചോറുകഴിക്കാൻ പോയിരിക്കുന്നു.

അവളെ കാണുന്നില്ലല്ലോ;

റോഡിനു കുറുകേ കയറുമ്പോൾ,

എങ്ങോട്ടേക്കാണെന്ന് ഓട്ടോക്കാരൻ ചോദിക്കുന്നു.

ഞാൻ പിന്നെയും നഗരത്തിലലയുന്നു;

അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ.

ജലഞരമ്പിനുള്ളിൽ

അമ്ലപ്പുക പിടയുമ്പോലെ

ഓർമ്മകളുടെ അധരങ്ങളിൽ

ഒരു സർപ്പം ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നു

വിഷമിറ്റുന്നു.

അതിന്റെ നാവ് മൌനത്താൽ പിളർന്നുപോയിരിക്കുന്നു.

ഇരുട്ടിൽ അത് പ്രപഞ്ചത്തോളം

ഭയാനകമായിരിക്കുന്നു.

കനത്ത് കനത്ത് ഒരു പെരുമഴ

എങ്ങുനിന്നോ പെയ്യുന്നുണ്ട്.

നിഴലിൻ വെളിച്ചത്തിൽ ജനാല പണ്ടൊരു പൂമരത്തിന്റെ ശിഖരമെന്ന ഓർമ്മയിൽ

ജാലകച്ചില്ലയില്‍നിന്നുമിതാ

ഒറ്റച്ചിറകുമായി പറന്നിറങ്ങുന്ന പക്ഷി,

കുറച്ചുപൂക്കളെ കൊക്കിലാക്കി

 ആകാശത്തേക്ക് വെമ്പുന്നു.

ഈ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കെന്നപോലെ

എന്നിലാരോ വന്ന് എന്നിലൂടെയെന്തോ കാണുന്നു. 

പരിഭ്രമിക്കുന്നു,

പ്രേമമാണെന്നു വെറുതെ വിഷാദിക്കുന്നു,

എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്നു വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു,

മിന്നാമിന്നികൾ പോലെ രാത്രിമരങ്ങളിൽ പെട്ടുഴലുന്നു.

നിഴലുപോലെയെന്റെ ശരീരം അലിഞ്ഞുചേരുന്നു,

ഏതു വെളിച്ചത്തിലേക്കും

ഇരുളിനെന്നെ തെന്നി വീഴുന്നു.

അവളെ കാത്തൊരു മരത്തിൻ ചോട്ടിൽ എപ്പോഴും നിൽക്കുന്നു.

വെറും കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു പരതുന്നു,

ഇരുളാണു ചുറ്റും, നമുക്ക് ഒരു മുറിയുണ്ട്,

അതിൽ കൊളുത്തിവെച്ചൊരു മെഴുകുതിരിയാണ്,

നമ്മളുരുകുന്നു, നമ്മളുരുകുന്നു

ചുറ്റും പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു,

ചിറകേന്തിക്കൊഴിഞ്ഞതാണിന്ന് രാത്രി,

അവൾ വസന്തത്തിന്റെ ചിറകുകളാണ്,

നിഴലിൻ വെളിച്ചത്തിൽ ജനാല പണ്ടൊരു പൂമരത്തിന്റെ ശിഖരമെന്ന ഓർമ്മയിൽ

ഇരുട്ടിലേക്കുരുകുന്ന മെഴുകുപോലെ നമ്മൾ.

ഇലമുളയ്ക്കുമ്പോൾ മൌനത്തിന് ചില വാക്കുകൾ തോന്നും

എഴുതി മുഴുമിക്കാതെ

കീറിപ്പറിച്ചെറിഞ്ഞ വിവാഹക്ഷണക്കത്തിലെ

മൌനത്തിൻ നിഴലുകളിലാണ് കടൽ.

വാതിലുകൾ താഴിട്ട

ജാലകപ്പഴുതുകൾ ചേർത്തടച്ച

 പ്രണയഗേഹത്തിലെ വിരുന്നുമേശയിൽ

ഹൃദയത്തിന്റെ കോപ്പയിലെ ഒടുവിലെ വിഷത്തുള്ളിക്ക്

ഒരായുസ്സിന്റെ ദാഹമുണ്ട്;

നീ ചുംബിക്കുക-

ഉഷ്ണവും  ഉച്ചക്കാറ്റും വറ്റിയ

പുഴയുടെ ഞരമ്പിലെ അവസാനത്തെ കാലടിയിൽ

അറ്റുപോയ വേരിൽനിന്നും ഒറ്റയ്ക്കുമുളച്ചൊരില ആകാശത്തോളം.

ഓ വെറുതേ വെറുതേ വെളിച്ചത്തെ പുണർന്ന് പുണർന്ന്.

കടലിൽ മുങ്ങിയ വീടേ

തിരകളാൽ തിരമേലെഴുതും കടലിൻ നഷ്ടഭീതികളിൽ

വാക്കില്ലായ്മയുടെ മുനവച്ച മൌനത്തിൻ മരണക്കനിവിൽ

പ്രാണനിറ്റുന്ന മഴയുടെ മഷിപടരുമ്പോൾ

വാക്കുകളേ, ഒറ്റയ്ക്കല്ല ഒരിലയും അതിന്റെയാകാശവും.