മറവിയുടെ ഇലകൾ കൊണ്ടുതുന്നിയ പട്ടുകുപ്പായങ്ങളണിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി നടക്കുക.
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ;
പിച്ചകത്തോടൊപ്പം കോർത്തുകെട്ടിയ
മറവിയാവുക- ആരുടെയും ഓർമ്മയാവരുത് ഒരിക്കലും.
മറവിയുടെ പൂക്കളാവുക, അവളുടെ പാദുകത്തിൽ പച്ചിലയാവുക ,
വിരലിലെ നേർത്ത നനവിനെ പൂമ്പൊടികൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുക്കുക;
പൊന്നുപോലൊരാൾ - അവളെ ഉമ്മ വെക്കുക.
പ്രേമം എത്ര വിചിത്രമാണ്
ഇപ്പോൾ പൂക്കണമെന്നാരുമേ പറയാത്ത പോലെ,
പച്ചിലകൾക്കിടയിൽ പൊടുന്നനെ നിറങ്ങളുടെ ആകാശമാവുക.
ഇന്നലെയോട് തിരികെപ്പോയി നിങ്ങൾക്ക് ഇനിയും മിണ്ടാനാകാത്തതുപോലെ
നാളത്തെ നടപ്പാതയിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുകയുമില്ല ,
പിന്നെയും പ്രേമിക്കും.
ഇലകൾ കൊണ്ടും മറവിയുടെ പട്ടുനൂലുകൾ കൊണ്ടും
പൊന്നുപോലെ, പൊന്നുപോലൊരാൾ.
അവൾ കനകാംബരം.
ഞാൻ അവളുടെ ഇലകൾ.
