നാമിങ്ങനെ

 

 

| നാമിങ്ങനെ |  

ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു തേങ്ങിയ
ഇരുന്നു പാടിയ
ഇരുന്നു മിണ്ടിയ
ഒന്നും പിന്നെ മിണ്ടാതെ പിണങ്ങിയിരുന്ന
വഴക്കില്ല എന്നുപറഞ്ഞിട്ട് പിന്നെയും പിണങ്ങിയിരുന്ന
നാമുയിർ ഇരുവർ ഒന്ന് എങ്കിലും
"ഒന്നല്ലി നാമയി...."
അയ്യോ  കഷ്‌ടം ! ആരോട് പറയും
ആ നേരമെന്തായിരുന്നു ആരായിരുന്നു നീ
പിന്നെയാരും ചോദിക്കില്ലവൾ പാടിയപോൽ
"പാവം മാനവഹൃദയം"
മറന്നുപോം, എന്നാലും പ്രേമമായിരുന്നവളോട്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൂടാ,
മോശമല്ലേ രമണനെപ്പോലെ
ചാകാൻ കഴിയുമോ പാടാൻ കഴിയുമോ
ആടുമേയ്ക്കുന്ന ജോലിയാണോ
വിവേകമില്ലാതെയാടുവാൻ പാടുവാൻ
"കദന കാവ്യങ്ങൾ, കഠിനകാലങ്ങൾ "
ചാരിയിരുന്ന മരത്തോട്  
വെറുതെ വീശിയ കാറ്റിനോട്
ഓർത്ത കാലത്തോട്
ജീവിച്ച
കണ്ട കിനാവിനോട്
നീയില്ലാതില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ എന്നോട്
എന്നിട്ട് ചാരിയിരുന്നു മരത്തോട്
പൂവുണ്ടോ കായുണ്ടോ
നീ വീണാൽ ആരാണെന്നറിയാത്തതിനോട്,
നിനക്കുപിന്നെയാരാണെന്ന്
ചോദിക്കാത്തതിനോട്
ഏതു പക്ഷി നിന്റെ കായ് കൊള്ളാം
നീതന്നെ എന്റെ കാടാവുന്നത്  എന്നുറക്കെ വിലപിച്ചത് ?
ഇല്ലില്ല,
ചാരിയിരിപ്പൂ
ആ മരമേ  ഈ മരമേ
ഇല്ല മരമില്ലാതാവുമോ   
നീയില്ലാതില്ല മരമേ
നീയില്ലാത്തണലില്ല മരമേ
ഞാനിരിപ്പാണ്‌  മരമേ
നീയുണ്ടേലും  ഇല്ലേലും
നമ്മളിവിടിരിപ്പാണ്‌  മരമേ
തണലാണ്
വെയിലെല്ലാം കൊണ്ടാലും പൊള്ളുകില്ല പൊന്നേ
നമ്മൾ പാടുമാടും  പിന്നെ  
ചുമ്മാതുറങ്ങും പിന്നെ
പകലിൽ കിനാവ് കണ്ട്  തിടുക്കം കൊള്ളും
കൂടെയിരിക്കാനും നീയെങ്കിലുമുണ്ടല്ലോ നീയേ
എന്റെ തീ തീരാൻ നീ കൂടെയിരിക്കണേ
പിന്നെപ്പോവാം
ഇവിടിരി നമ്മക്ക് മെല്ലെ മിണ്ടാം
ഞാൻ പറയുന്നതൊക്കെ
ആരേലും കേക്കുമോ നീ കേട്ടാ മതി
നീയുണ്ടല്ലോ
ഞാൻ നിന്നെ ചാരി
എന്നുടലേ  നിന്നില്
എന്നുടയതേ  പൊന്നേ
നാമിങ്ങനെ.
 

ഉടലുലഞ്ഞുലഞ്ഞ്

 

 

| ഉടലുലഞ്ഞുലഞ്ഞ്|

ചുംബനങ്ങളുടെ  പൊന്നുടലേ

പൊന്നുടയവളേ
അഴലും  അഴകായവളേ ,
നിന്നുയിർപ്പാതിയിൽ,
പഴയപക്ഷിപ്പാട്ടിന്നോർമ്മയിൽ
ഈണത്തിൽ താരാട്ട് തീരാത്ത നിദ്രയ്ക്ക്
ഉണർച്ചകളിൽ  താനേ ഉർവ്വിയിൽ
നിശാനടത്തത്തിൻ  ഓർമ്മച്ചെറുറാന്തൽ ഉമ്മ വെട്ടം
ഉച്ചകളുടെ കനലാടിയ ഉടൽപ്പൊള്ളലിൻമേലേ  
നിൻ വിരൽ നിഴലിൻ നിലാപ്പുതപ്പ്
തനിത്തങ്കം കസവ്
നിന്നിലല്ലാതില്ല ഉയിർപ്പുഴ
ഒഴുകിയ ഓർമ്മയുടെ പഴയ നാട്ടുവഴി
അവിടെ കാത്ത് കാത്ത് നിന്ന്
പൂത്തുലഞ്ഞ നാട്ടുചെമ്പകം,
ഉടലാകെ പൂക്കൾ.

സൂര്യനെ വിഴുങ്ങുന്ന പകൽ മരങ്ങൾ

|സൂര്യനെ വിഴുങ്ങുന്ന പകൽ മരങ്ങൾ|

അന്ന് 
മരിച്ച സൂര്യന്റെ
വെയിലുടൽ വീണ്  കടൽ തിളച്ചൊഴുകുന്നു.
പിടഞ്ഞ് പിടഞ്ഞ്‌ ഉഷ്ണക്കാറ്റിൽ   
ഇലപ്പക്ഷികൾ കപ്പലുകൾക്ക്  - കൂടണയാപ്പകലുകളിൽ ദിക്കാകാശങ്ങൾ തെറ്റുന്നു.
അന്തിവിളക്കുള്ള വീട്ടിൽ
കുന്നിൻചെരുവുകളിൽ ആകാശമിടിഞ്ഞു  വീഴുന്നു,
വയ്യ, വേദനിക്കുന്നു, തലപൊത്തിപ്പിടിക്കുന്നു, ചുവടുതെറ്റി വീണ ആകാശം,
ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു, മിഴികൾ പൂട്ടി,
രാവുറങ്ങുന്ന കിടക്ക,
കടലിൽ മുങ്ങിയമരം.
അന്ന്
മരിച്ച മരം, സൂര്യന്റെ ഓർമ്മ.

അവൾ കനകാംബരം

മറവിയുടെ ഇലകൾ കൊണ്ടുതുന്നിയ പട്ടുകുപ്പായങ്ങളണിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി നടക്കുക. 

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ; 

പിച്ചകത്തോടൊപ്പം കോർത്തുകെട്ടിയ 

മറവിയാവുക- ആരുടെയും ഓർമ്മയാവരുത് ഒരിക്കലും. 

മറവിയുടെ പൂക്കളാവുക, അവളുടെ പാദുകത്തിൽ പച്ചിലയാവുക , 

വിരലിലെ നേർത്ത നനവിനെ പൂമ്പൊടികൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുക്കുക; 

പൊന്നുപോലൊരാൾ - അവളെ ഉമ്മ വെക്കുക. 

പ്രേമം എത്ര വിചിത്രമാണ് 

ഇപ്പോൾ പൂക്കണമെന്നാരുമേ പറയാത്ത പോലെ, 

പച്ചിലകൾക്കിടയിൽ പൊടുന്നനെ നിറങ്ങളുടെ ആകാശമാവുക. 

ഇന്നലെയോട് തിരികെപ്പോയി നിങ്ങൾക്ക് ഇനിയും മിണ്ടാനാകാത്തതുപോലെ 

നാളത്തെ നടപ്പാതയിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുകയുമില്ല , 

പിന്നെയും പ്രേമിക്കും. 

ഇലകൾ കൊണ്ടും മറവിയുടെ പട്ടുനൂലുകൾ കൊണ്ടും 

പൊന്നുപോലെ, പൊന്നുപോലൊരാൾ. 

അവൾ കനകാംബരം. 

ഞാൻ അവളുടെ ഇലകൾ.

ഓർത്തുവെക്കുന്നതെല്ലാം പൂക്കളാവുന്നു

| ഓർത്തുവെക്കുന്നതെല്ലാം പൂക്കളാവുന്നു | 

എന്തിനാണിത്രയധികം ഓർമിച്ച് വെക്കുന്നത് ...

ഓർമ്മകളുടെ കടലിൽ നിലയില്ലാത്ത ആഴവും ചുഴികളും തീരാത്ത തിരകളും ....

നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്ന -നീലാകാശത്തിന്റെ കിനാച്ചതുരത്തിൽ -

അയ്യോ 

വയ്യ 

ആകാശം കണ്ട് കണ്ട് കണ്ണുവേദനിക്കുന്നു ,

അൽപനേരം കണ്ണടച്ചിരിക്കാം ,

നീ എനിക്കൊരു കഥ പറഞ്ഞുതരൂ ,

ലോകം ചുറ്റാനിറങ്ങിയ തിര 

ഏഴു സമുദ്രങ്ങളെയും മറന്ന് 

തീരത്ത് നിന്ന് തിരികെപ്പോകാത്ത കഥ .

 ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നു ,

നല്ലൊരു കിനാവ് കാണുന്നു,

പൊടുന്നനെ ആ കാട്ടിൽ 

മാനും മനുഷ്യരുമില്ലാതെ പാവം മരങ്ങൾ മാത്രമാവുന്നു ,

അവയിലേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നീ ,

ഇലപ്പച്ചക്കുപ്പായമിട്ട നീ ,

ഒരു ചോരപ്പൊട്ടുപോലെ ചുവന്ന് ചുവന്ന് ആകെ ചുവന്ന് ,

പച്ചയും മഞ്ഞയും ചാരനിറവുമുള്ള നീണ്ട കഥാകഥന കാനനത്തിൽ ,

ചെറുതായി ചുവന്ന സംഗീതം -

ദൂരെ ദൂരെ ഒരു പാട്ടുകേൾക്കുന്നു .

എന്തിനാണിത്രയധികം ഓർമ്മിച്ചുവെക്കുന്നത് . 

മലകൾ കടലിനെ ഓർമിക്കുമ്പോൾ 

മൂവന്തി മുങ്ങിമരിക്കും മുൻപേ അത്രയേറെ ഇഷ്ടത്താൽ ആയിരം സൂര്യന്മാരെ മരക്കൊമ്പുകളിൽ കോർത്തുവെക്കുന്നു . 

ഓർത്തുവെക്കുന്നതെല്ലാം പൂക്കളാവുമ്പോൾ ഏതു കാടും പൂത്തുപോകും. 

പൊടുന്നനെ

നമ്മൾ മിണ്ടാറുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങൾ

നിനക്കോ എനിക്കോ വീട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടികിട്ടുംവരെ ,

രണ്ടിലൊരാൾ പിരിഞ്ഞുപോകുംവരെ

വിഷമിക്കല്ലേ , നിന്റെ വിഷാദത്തിനു ഞാൻ കൂട്ടിരിക്കാം നിന്റെ ചോരയ്ക്ക്

ചുവപ്പേകാൻ എന്റെ ചെമ്പനീർപ്പൂവുകൾ ചുംബനങ്ങൾ ഞാൻ ഒപ്പിത്തരാം

തോരും വരെ

തോരും വരെ

എല്ലാ മഴകളെയും ഞാൻ ഒപ്പിത്തരാം

മഴകളെ ഒപ്പിയൊപ്പി പെരുമഴകളെയും പ്രളയങ്ങളെയും ഒപ്പിയെടുക്കും , പിന്നെ ഒരേ മഴകൾ പെയ്യുന്ന എല്ലായിടത്തെയും ദുർബലമായ ഭൂമിയിൽ നമ്മളുടെ കാൽപാദങ്ങൾ തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞു എത്രയോ ദൂരം നടന്ന് ,

കടലില്ലാല്ലത്തയിടങ്ങളിൽ കടലുണ്ടെന്നോർമ്മിപ്പിക്കുന്ന പ്രളയങ്ങളെയും ഉരുൾ ഭീതികളെയും പ്രേമിക്കുക , ചുംബിക്കുക

നീ എന്നെ ചേർത്തു നിർത്തുക ,

പ്രപഞ്ചം തീർന്നു പോയാലും നീ തീർന്നു പോവാതിരിക്കുക ...

നമ്മളുടെ വൈകുന്നേരങ്ങൾ എന്തോരം ലോകാവസാനങ്ങൾ കാണുന്നു പൊടുന്നനെ.... 

എന്നിലില്ലാതെ നീയും , നിന്നിലില്ലാതെ ഞാനും |

| എന്നിലില്ലാതെ നീയും , നിന്നിലില്ലാതെ ഞാനും |

മഷികൊണ്ടു മെനഞ്ഞ മനസ്സ്

കടൽ നിറയെ,

ചുമരും ഉടലും ഉയിരും

കിനാക്കൂരയും കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന 

നീല നിറം നീ , നീലാകാശമേ. 

നിഴൽ നിഴൽ വൈകി വൈകി വന്നൊരു വെയിൽ ,

കാത്തു കാത്തു കാത്തു നിന്നു നിന്ന വൈകിയ നേരത്ത് ,

കാനനം കയറിയ നമ്മളിലൊരാളെ 

നമുക്ക് കളഞ്ഞുപോയ ഇരുട്ട് ഇരുട്ട് ,

ഇരുട്ടിൽ മുഖം പൊത്തി 

ഞാനിരുന്നു കരയുന്നു. 

നീയോ ,

എന്നിലില്ലാതെ നീയും 

നിന്നിലില്ലാതെ ഞാനും 

ഞാനില്ലാതെന്ത് നീ 

നീയില്ലാതെന്തു ഞാൻ.

നീലമഷി കൊണ്ടെഴുതിയ നിന്റെ 

ഓർമ്മയിൽ കടൽക്കുപ്പിയുടഞ്ഞ് 

മനസ്സുടഞ്ഞ് മഷി മുഴുവൻ വീണൊഴുകുന്നു. 

നിന്നിൽ ആകാശവും 

ഉടഞ്ഞുടഞ്ഞുലഞ്ഞൊഴുകുന്നു.