കാറ്റിലെ നൂലിഴകള്‍

2011-04-29T06:33:00.000-07:00

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കൊഴുകും പുഴ പോലെയെത്ര കൈവഴികള്‍,
വിരലുകള്‍, ആയിരം ഭാവങ്ങള്‍, ചലനങ്ങള്‍.
പച്ചിലക്കാനനങ്ങള്‍ ഞരമ്പുകളിലാര്‍ദ്രമായ്
കിനാവിന്‍ ശിലാദ്രവമായ് കാത്തുവെച്ചൊരീ,
ജീവന്റെ പൂക്കാപാഴ്ക്കിനാക്കള്‍, വേദനകള്‍;
പൂവെങ്കില്‍ മണമില്ലാതെ, മധുവില്ലാതെ, പ്രണയമില്ലാതെയില്ല പക്ഷെ
എത്ര പേരെ ഒരേ സമയം ഒരാള്‍ക്കുപ്രണയിക്കാം,
അവരിലാര്‍ക്ക് ജീവിതം നല്‍കാം,
സമസ്യയല്ല, കേവലം സന്ദേഹവുമല്ല,
നെഞ്ചില്‍ പൂക്കാത്ത നെല്ലിമരക്കൊമ്പുകളില്‍
പഴയ കിനാക്കളുടെ കയ്പും മധുരവും,
പിന്‍നടത്തത്തില്‍, പുഴ കുത്തൊഴുകിയെല്ലാം മറക്കുമ്പോള്‍
ഒന്നുമറിയാത്തതായ് കേവലത്വം ഭാവിക്കുമ്പോള്‍,
പുതിയ നിറങ്ങളും, പരാഗവും, മധുവും നിറയ്ക്കുമ്പോള്‍
ചോദിക്കുന്നില്ല, ഒന്നുമറിയാത്തതായ് ഭാവിക്കുന്നുമില്ല.
ഒഴുകുമ്പോഴെല്ലാം നീ പുഴയെന്നറിയുന്നു,
തളിര്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം നീ വസന്തമെന്ന് മോഹിക്കുന്നു
പണ്ടില്ലാത്തതായ്, പുതുതായൊന്നുമില്ലെങ്കിലും
പണ്ടേക്കുപണ്ടേ നാം അന്യരെങ്കിലും
എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊരു വാടിയ റോസാപ്പൂവുണ്ട്,
പണ്ടേ സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് ഒരു മിനുക്കപേപ്പറില്‍,
ചില പഴയ വാക്കുകളെഴുതിയ മഞ്ഞച്ചുപോയ ഒരു കടലാസിനൊപ്പം.
അതിവൃഷ്ടികളിലൊച്ചുപോവാതെ, കാത്തിരിപ്പുണ്ട്
ഓര്‍മ്മക്കനപ്പുകളുടെ വേനല്‍ച്ചൂടില്‍
ഞരമ്പുകളില്‍ മെര്‍ക്കുറി തിളയ്ക്കുന്ന പനിക്കിടക്കയില്‍
ആശുപത്രിജനാലയുടെ പച്ചനിറത്തിലെ തിരശ്ശീലയ്ക്കപ്പുറം
പുഴയൊഴുകുന്നതു കാണുമ്പോഴൊക്കെയും
കാത്തുനില്‍ക്കാത്ത ജീവിതത്തെയും
വെളിപ്പെടുത്താത്ത പ്രണയത്തെയും
വരണ്ട അസ്ഥികളില്‍ പൂക്കാലം സൂക്ഷിക്കുന്ന മരുഭൂമിയെയും
പിന്നെ എന്നെയും നിന്നെയും
ഞാനോര്‍ക്കുന്നുണ്ട്,
ഒഴുകിപ്പോയ പുഴയെ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ട്
വഴുക്കലുള്ള പാറകളെ ഞാനോര്‍ക്കുന്നുണ്ട്,
കാലിടറിയപ്പോള്‍ താങ്ങിയ ചുമലുകളിപ്പോള്‍
ഒരു തലയിണത്താങ്ങില്‍ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്,
നമ്മുടെ പുഴ പിന്നെയും ഈ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം
മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പോടെയും, യുവത്വത്തിന്റെ തിളപ്പോടെയും
ഒഴുകിപ്പോവുന്നു, ഒഴുകിപ്പോവുന്നു.

അഞ്ജാതന്‍

2011-04-28T04:49:00.000-07:00

ആരോ വന്നുനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്
ജനാലയ്ക്കരികില്‍.
വെള്ളം ചോദിക്കുന്നു.
കട്ടിലില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും
ആരെയും കാണാനില്ല.
വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നുണ്ട്,
മഴയല്ല, കാറ്റല്ല.
അങ്ങകലെ ടോര്‍ച്ചുമായി ആരും വരുന്നതല്ല,
മിന്നാമിനുങ്ങല്ല, മിന്നലൊളിയല്ല.
പാടുന്നുവോ? അതോ പഴയ പ്രാര്‍ത്ഥനകളുരുവിടുന്നുവോ?
ഇല്ല, ചീവിടും നത്തും വവ്വാലുമെല്ലാം ഇവിടം വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
ആരോ വന്നിട്ടുണ്ട്,
ജനാലത്തിരശ്ശീലയനങ്ങുന്നുണ്ട്
തണുത്ത വിരലുകളാല്‍ കൈപിടിക്കുന്നുണ്ട്
തലോടുന്നുണ്ട്, കണ്ണീരാല്‍ നനയ്ക്കുന്നുണ്ട്,
ഒരുവട്ടം പറയൂ, നിങ്ങളാരാണെന്ന്,
എന്തുവേണമെന്നു പറയണ്ട.
വേണ്ടതെന്താണെന്നെനിക്കറിയാം,
പൂക്കള്‍ക്കും, ഇലകള്‍ക്കും, സര്‍വ്വ ജീവികള്‍ക്കുമറിയാം.
പക്ഷെ ആരോ വന്നിട്ടുണ്ട്.

മൌനം ഭയാനകം...

2011-04-26T06:56:00.000-07:00

കാറ്റൊന്നും പറഞ്ഞതില്ല
കാനനമൊന്നുമറിഞ്ഞതുമില്ല
ഭയാനകം ഇരുള്‍മൂടിയ രാവുകള്‍.
മഴകള്‍ക്കും, ഇരമ്പും തിരകള്‍ക്കുമപ്പുറം
മനസ്സിന്‍ മരവിച്ച മരവാതിലുകള്‍,
കനത്ത താഴിനുള്ളില്‍ മരിച്ച ഇരുമ്പുജന്മം.
അല്പനേരം,
സ്വസ്ഥതയ്ക്കായി
ഒന്നു മിണ്ടാതിരുന്നതെങ്കിലും
പതിയെ കാര്‍ന്നുതിന്നുന്നൊരീ
മൌനം ഭയാനകം.

കിനാക്കള്‍, പതിയെ ചിറകുകള്‍ നീര്‍ത്തി
നനയാതെ, കൊടുങ്കാറ്റില്‍ തകരാതെ
വന്നിരുന്നെങ്കില്‍
മനസ്സില്‍ വിരുന്നൂട്ടി,
വിടരാമുല്ലകള്‍തന്‍മണം നല്‍കി
വനവല്ലികളില്‍ പടരും പൂക്കളായ്
ബോധ്യമീമനസ്സിലുറപ്പുള്ള സത്യങ്ങള്‍
ഒരുനേരം വിസ്മരിക്കാം,
പിന്നെ അല്പം വിഭ്രമിക്കാം,
കിനാക്കളേ,
നിങ്ങള്‍ അകലം വെടിയൂ.

ചെറിയ സ്വരങ്ങള്‍
സംഗീതം പോലെ
പിന്നെ ഓര്‍മ്മകളിലെങ്കിലും
വെറുതെ ആശിക്കുവാന്‍,
കേട്ടിരുന്നെങ്കിലൊരുസ്വരം
പഴയൊരു ഒ എന്‍ വി ക്കവിത മൂളുവാന്‍
‘ഒരു വേനലിന്‍ വെയിലാറിടുമ്പോള്‍
മനസ്സിലൊരു പൂ വിരിയുന്നു
പേരറിയില്ല’
പേരുണ്ട് പക്ഷെ,
പൂ വിരിഞ്ഞില്ല.

2011-04-21T20:34:00.000-07:00

മഴ തുടരുന്നു.
പുര തുറന്ന്, വേലി കടന്ന്
ചേമ്പിലക്കുടകളില്‍ തെറിച്ച്
പുഴയ്ക്കു കുറുകേ, കാറ്റിനെയുലച്ച്
സ്വപ്നത്തിന് വെള്ളിനൂല്‍കെട്ടി
ജീവിതത്തിന്റെ ഒറ്റശ്വാസത്തിലേക്ക്
അവസാനത്തെ തുള്ളിവീഴും മുമ്പേ
മഴ തുടരുകയാണ്, തുടരുകയാണ്.
നീയും ഞാനും, നമ്മുടെ നിനവുകള്‍ക്കുമകലെ,
നിന്റെ കണ്ണിമയിലെ നനവും
കരിമേഘമുരുകും പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്കുമപ്പുറം
കടല്‍ ചെറിയ കക്കകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്
ഒരു തുള്ളി നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ക്കായി.
പുഴ കടന്ന്, മലകള്‍ക്ക് മീതേ, മരങ്ങളും, ഇലകളും, വള്ളികളും,
പടരും കാറ്റിന്‍ കൈ പിടിച്ചും,
ജീവിതം തിരികെ വരുന്നുണ്ട്
മഴ വരുന്നുണ്ട്
മഴ തുടരുന്നുണ്ട്.

കടൽത്തീരങ്ങൾ

2009-09-12T06:45:00.000-07:00

നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരുപാതി എനിക്കുതരൂ
ഞാനതിൽ എഴുതിത്തരാം,
എന്നന്നേക്കുമായി
മായ്ച്ചുകളഞ്ഞാലും വീണ്ടും വായിക്കാവുന്ന
കടൽത്തിരകളെപ്പോലെ സത്യമായതെന്തെങ്കിലും.
നീളൻ നിഴലുകൾ
മുറുകുന്നുണ്ട് കടലിനുമീതേ
ഓരോ തിരയും കാറ്റും എന്തോ പരസ്പരം പുണർന്നുപാടുന്നുമുണ്ട്
നമ്മൾ പാടാറുള്ള പാട്ടുകളിലേതോ അവ കേട്ടുപഠിച്ചതാവുമോ,
നനവുള്ള മണൽത്തരികളിൽ
അസ്ഥിമരവിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുമായി
ഉപ്പുരുചിക്കുമ്പോൾ
കടൽ കടൽ പിന്നെയും കടൽ,
നിനക്കുഞാനെഴുതിത്തരുന്ന കവിത ഒരിക്കലും വായിച്ചുതീർക്കാനാവില്ല.
ഒരിക്കലും മറഞ്ഞോ മറന്നോ പോവില്ല
പ്രണയമായും വിരഹമായും പരിഭവമായും
ഒരുനീളൻ നിഴലായും
നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും
പിൻ കഴുത്തിലെ ഓരോ മുടിയിഴയും
അളന്നും രുചിച്ചും
ഉപ്പുപോലെ പ്രണയിക്കും.
സന്ധ്യയോ പ്രഭാതമോ വെയിലോ ആകട്ടെ
ഞാൻ നിന്നോടാണ്
എന്നെന്നേക്കുമായി
കടൽത്തീരം പോലെയും
കടൽക്കാറ്റുപോലെയും
കടൽജലം പോലെ അലയൊടുങ്ങാതെ
പാടിത്തീരാതെ പറഞ്ഞുതീരാതെ
ഉപ്പായി നിന്റെ നാവിലും ചുണ്ടിലും
മുടികളിലും നനവിലും
പ്രാണന്റെ പഴുപ്പിലും അസ്ഥിമജ്ജയിലും
ഞാനെഴുതിത്തരാം
നിനക്ക് നിനക്ക് നിനക്ക്.

2009-09-10T05:56:00.000-07:00

വളരെ വിദൂരത്തുനിന്നും ചിലരെഴുതാറുണ്ട്
നനഞ്ഞും ചോർന്നുമെത്തുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ.
മഴ പെയ്യുന്ന രണ്ടിടങ്ങൾ തമ്മിൽ
നാം സങ്കല്പിക്കുന്ന ദൂരമില്ലല്ലോ
പക്ഷെ, ഉതിർന്നുവീഴുന്ന തുള്ളികൾ
പരിചയഭാവമില്ലാത്ത കടലായി
കൊല്ലുകയും മറ്റുചിലപ്പോൾ ദാഹം ശമിപ്പിക്കയും.
നിഴലുകളരുതാത്തത് ഇരുളായി മൂടുന്നകാഴ്ച്ചകളിൽ
മുട്ടുകുത്തിനിൽക്കാറുണ്ട്
മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തിൽ ഇത്തിരിക്കരുണയെത്തുന്നതും കാത്ത്,
പക്ഷെ ദൂരങ്ങൾ,
അതൊന്നുമെഴുതാത്ത ഒരാശംസാകാർഡുപോലെ..

മഴയോടു ഒരുകുറ്റവിചാരം

2009-04-26T21:44:00.000-07:00

അമ്മച്ചി മുട്ടിമ്മേലിരിക്കുമ്പോള്
മഴപെയ്യും മുമ്പേ
പള്ളിപിരിഞ്ഞെങ്കിലെന്ന്
ഈശോ! അതിനുമുമ്പേ പെയ്തുതുടങ്ങിയല്ലോ.
പറമ്പിലോട്ടുകെട്ടിയ പശു
കയറഴിഞ്ഞ് പുല്ലുതിന്നെന്തോരമെത്തിയിരിക്കുമോ?
മഴയത്ത് കിടാവ് കുതിച്ചാര്‍ക്കും,
ലില്ലിക്കുട്ടി അപ്പം ചുട്ടുതീര്‍ന്നിരിക്കും.
ജോണിമോന് അമേരിക്കയില് നിന്നുവിളിച്ചിരിക്കും.
ഉണക്കമീനെല്ലാം വാരിവെച്ചിരിക്കുമോ
മുഷിഞ്ഞതെല്ലാം അലക്കിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുമോ
കുടയില്ലല്ലോ, എടി കത്രീനേ കുടയിലിത്തിരി ഇടം തരുമോ
മഴയ്ക്ക് ഇമ്മാതിരി ബാധ്യതകളില്ലല്ലോ.

പരാജയപ്പെട്ട ഒരു കവിതയും കവിയും (അഥവാ വേട്ടക്കാരനും മുയലും ഒരു തുടര്‍ച്ച)

2008-12-08T23:20:00.000-08:00

തിരക്കുപിടിച്ച റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്
പുറപ്പെടുന്ന തീവണ്ടിജനാലയില്
കണ്ണാടിവാതിലുകള്‍ക്കപ്പുറം
പാളങ്ങളില് പതിയെവേര്‍പെടുമ്പോള്
അത്രമേലൊന്നുമില്ല പറയാനെങ്കിലും
കണ്ണുകള് മനസില് പരതുന്നു—ഓര്‍മ്മകളില്
മനസുനിറയെ മുറുകും മേളപ്പെരുക്കം.
പാളത്തിനുമീതേ മനസുനുറുങ്ങുന്നു.
അകന്നുപോന്ന ഓരോചക്രവും
പാളങ്ങള് വേര്‍പെട്ടുപായുന്നു.

കടല്‍പ്പാലത്തില് ഒറ്റവിരല്‍ത്തുമ്പുനീട്ടിനടന്നിട്ടുണ്ട്
തീരാദൂരങ്ങളുടെ അസ്പര്‍ശ്യതകളില്
ഒരു പുഞ്ചിരിക്കായ് കാത്തുനിന്നിട്ടുണ്ട്
മഴമരത്തോളം.
നടന്നെത്തിയിട്ടുണ്ട്
ഒരു മഴവില്ലിന് തുമ്പത്തോളം.
ഇലപ്പച്ചയില്
ശിലാശില്പങ്ങളുടെ ഉടലില്
നിനക്കായ് സ്വപ്നം വരച്ചിരുന്നു.
എന്റെ കണ്ണുകള് നെയ്ത്തിരിനീട്ടി
നിനക്കായ്
തിരുവാതിര തെളിച്ചിരുന്നു.
പറയാതെ, ഒറ്റവാക്കുമുരിയാടാതെ
മൌനരാഗങ്ങള് പാടിയിരുന്നു.
അഴിമുഖത്തിന്റെ കടല്‍ജലത്തില്
ഉപ്പുകുറുക്കിയകാറ്റില് കണ്ണുടച്ച്
നിനക്കായ് രാത്രിനക്ഷത്രങ്ങളെ
ധ്യാനിച്ചിരുന്നു.
ഒരുപൂവിന് മണവും
ശലഭച്ചിറകിന് നിറവും
അരുതാപ്പുലരികള് മഞ്ഞുതൂവും നിനവില്
നിനക്കായാദ്യചുംബനം ഞാന്
ജന്മനോവിന് കരള്‍ച്ചൂടില് കാത്തുവെച്ചു.
ആദ്യത്തെമഴയില്
നിനക്കായീ കുടമറവും നീട്ടിഞാന്
പനികറുക്കും വരെ
ഈറന് നനഞ്ഞിരുന്നു.
ഓരോപാട്ടിലും നിന്‍മൊഴി തേടി ഞാന്
മുല്ലപൂക്കും വള്ളികളില്
നിദ്രയെ നീഹാരത്തോടു പകുത്തിട്ടുണ്ട്.
നിഴല്‍വിളക്കിന്റെ മുറ്റത്ത്
നിനക്കായ് നിലാവിനെ
ഒളിപ്പിച്ചു കിടത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പ്രണയത്തിന്റെ പിന്‍പാതിയില്,
വാതില്‍ക്കാലൊച്ചയില്
മഴനനഞ്ഞൊരു മണ്‍കുടം പാടുമ്പോള്
ഉദരഭിത്തിപ്പുറത്ത്
നാമൊരുമിച്ചെഴുതിയ കവിതകള്
നീ മറക്കരുത്, നീ മറക്കരുത്
പാ‍ട്ടുമറന്നുപോയ ഒരു മണ്ണാത്തിപ്പുള്ള്
വേനല്‍വെയില്‍മരത്തിന്റെ തണല്‍ച്ചില്ലയില്
കറ്റക്കതിര്‍വാലന് അണ്ണാറക്കണ്ണനോടു ചോദിച്ചത്….
നീലവെളിച്ചമുളള ഒരു പഴയസിനിമാപ്പാട്ടില്
നായകനും നായികയും പാടിനടന്നതും..
മഴമരച്ചുവട്ടിലെ കാല്‍നനവും
ചുണ്ടുകള് ചുണ്ടുകള് പങ്കിട്ട ചുവപ്പും……..
നിര്‍ത്തൂ…………………………………………………………………………….
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചെന്നോടു പറയരുത്
ഞാനെന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ എത്ര തുടിപ്പുകളെ
മറന്നിരിക്കുന്നു.
എന്റെ പാദങ്ങളെത്ര ദൂരങ്ങളെക്കവര്‍ന്നിരിക്കുന്നു
എങ്കിലും എനിക്കറിയില്ല
വേര്‍പെടും നിമിഷമേ നീ
എന്തിനെന്നെ വേട്ടയാടുന്നു……………………….

നാമറിയാത്ത നേരുകള്

2008-08-21T04:46:00.000-07:00

ആശ്വാസങ്ങള്‍ക്കെല്ലാമകലെയായി
ഒരുതുരുത്തിന്റെ മണല്പരപ്പ്,
കടലിനുമീതേ പാറക്കൂട്ടങ്ങളില് ഉറച്ചുനില്‍ക്കുന്നു.
ബലിക്കാക്കകള് അശാന്തമായിപ്പറക്കുന്ന ആകാശത്തിലേക്ക്
ഇല്ലാമരത്തിന്റെ തണല്‍ച്ചില്ല പടര്‍ന്നുകയറുന്നു.
അവയില് കാട്ടാളന് മറന്നുവെച്ച ഇണക്കുരുവിയുടെ ജന്മം,
സുനാമിയുടെ ഹൃദയത്തില് തിരമാലകളുടെ ഏകാന്തത,
ധ്വനികളില്ലാതെ വന്യമായ അലര്‍ച്ചകളുടെ സ്വയംവിമോചനം,
കുഴിബോംബുകളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളില്
അഭയാര്‍ത്ഥിക്കുട്ടികളുടെ കാല്‍പ്പന്തുകളി,
താടിരോമങ്ങളുടെ ഉച്ചഭാഷിണിച്ചുവട്ടില് അമ്മമാരുടെ രോദനം.
വരണ്ടതൊലിക്കടിയില്, ശിഖരങ്ങളുള്ള മണലില്
കടല്‍നനവിന്റെ തിരയിളക്കത്തിലും
ബോധരഹിതമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ട സൂക്തങ്ങള്
സ്വയം നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഇല്ലാമരത്തില്, ഇല്ലാവേരുകളില്,
നാമറിയാത്തതായി നേരുമാത്രമേയുള്ളൂ.

അമ്മ കവിതയെഴുതുന്നു

2008-08-06T00:06:00.000-07:00

ചോരുന്ന മേല്‍ക്കൂരയ്ക്ക്
അമ്മ പാത്രം നിരത്തുമ്പോള്
അടുക്കളച്ചുമരിലൂടെ മഴപെയ്യുന്നു.
മഴ നനഞ്ഞ വാഴപ്പൂങ്കുലകള്
തേനേതെന്നും മഴയേതെന്നും
ഉല്പ്രേക്ഷിക്കുമ്പോള്
ചൂട്ടുനനയാതിരുന്നെങ്കില്
പൊട്ടാത്ത ഓടുകളില് മാങ്ങവീഴുന്നെന്ന്
അമ്മ ചുവരിന്റെ തൂണുചാരിനില്‍ക്കുന്നു.
ഇതിനൊക്കെ ഏതുപമയാവും ചേരുക.
തെങ്ങോലകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടം
മഴകഴിഞ്ഞാല് കൊഴിഞ്ഞ മച്ചിങ്ങകള്
അച്ഛന്റെ വെള്ളമുണ്ടില് കരിമ്പനടിച്ച്,
ഉണങ്ങാത്ത സ്കൂള് യൂണിഫോമുകള്
ഇസ്തിരിയിട്ടുണക്കുന്നത്,
അമ്മ രൂപകങ്ങളെ എങ്ങനെയാണെഴുതാതിരിക്കുക.
സ്കൂള് വിടും നാലുമണിനേരത്ത്
മാനത്തൂന്ന് മഴയും വിട്ടുവരുമ്പോള്
അമ്മ മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തില് കൊന്തയെണ്ണിത്തീര്‍ന്നിരിക്കും.
വിലാപങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കത്തില്
മാനത്തുള്ള അമ്മ മിന്നല്‍ത്തെളിച്ചുപ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.
അമ്മ ചായപ്പാത്രത്തിലെ മുഖം.
നനഞ്ഞെത്തിയ മോന്റെ തലതുവര്‍ത്തുന്നു.
ദീനക്കാരനായ ഉണ്ണിയുടെ തലപിടിച്ച്
പാഠപുസ്തകത്തില് വിരല് വെച്ചുവായിക്കുമ്പോള്
അമ്മയെഴുതിയ കവിത ഉണ്ണിവിരലുകളില് വായിക്കുന്നു.
അച്ഛന് അപ്പുറത്തെ മുറിയില് രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്നു.

കൊല്ലരുത്...

2008-04-20T22:39:00.000-07:00

വരൂ നമുക്കു ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങള്‍ തിരയാം.
നിഴലുകളുടെ നനവുതേടി വെയില്‍ക്കാടുകളില്‍ അലയാം.
ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകുകളില്‍
ശാപമോക്ഷം നിലവിളിക്കുന്ന വേനലിന്റെ നിറങ്ങള്‍ വായിക്കാം.
കാനനത്തിന്റെ ചില്ലകളില്‍ ഇലകളുടെ മുറിവുകളില്‍
ചുവന്ന രക്തപ്പാടുകളില്‍ പൂപ്പല്‍ബാധിച്ച സ്വപ്നങ്ങളെ ചുംബിക്കാം.
പിന്നെ വെയിലിനെ നനച്ച് ചിത്രശലഭങ്ങളെ പറക്കാന്‍ വിടാം.
ഇനിയും പെയ്യാനുള്ള മഴകളില്‍
നിറങ്ങളെല്ലാം ഒലിച്ചുപോവട്ടെ.
അതുവരേയ്ക്കും ചായങ്ങള്‍ തേച്ച കാന്‍വാസില്‍
ഭയാര്‍ത്തമായ നിഴല്‍പ്പാടുകളെഴുതി
കാനനവാസിയായ ശിലായുഗജീവി
ചിത്രവര പഠിക്കട്ടെ;
ഇനി ആരും കൊല്ലരുത്.
നിറങ്ങള്‍ തല്‍ക്കാലം ചായങ്ങളുടേതാണ്.

അപ്പോള്‍ മാത്രം

2008-03-18T00:12:00.000-07:00

അകലെ അകലെ
തീമലകള്‍ക്കുപിന്നില്‍
വെളിച്ചത്തിന്റെ ചിറകുള്ള ഒരു പക്ഷിയുണ്ട്.
പാടിയും പറഞ്ഞും
കൂട്ടിനാരുമില്ലാതെ തനിയേ തനിയേ
അഗ്നിക്കുമേലേപറന്ന്
ഏതുനിമിഷവും ആത്മാഹുതിചെയ്തേക്കാം.
അപ്പോഴെങ്കിലും
പച്ചമാംസവും ചൂടുചോരയും മണത്ത്
ആരെങ്കിലും എത്തിച്ചേരും.
അപ്പോള്‍ മാത്രം.

ഒരു മരത്തിന്റെ കഥ

2008-03-17T00:37:00.000-07:00

മരം നാള്‍ക്കുനാള്‍ ശോഷിച്ചുവന്നു.
ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ്
എല്ലുകള്‍ മാത്രം ശേഷിച്ച്
വേനലെല്ലാം തളര്‍ന്നുവഹിച്ച്
ചില്ലകളിലൂടെ മഴ
നനഞ്ഞിറങ്ങി.
എന്നിട്ടും ഒരിലപോലും കിളിര്‍ത്തില്ല.
ഡോക്ടര്‍മാരെത്തി
ഞരമ്പുകുത്തിത്തുളച്ചു,
പരിശോധനകള്‍ നടത്തി.
അസ്ഥിദ്രവങ്ങളെച്ചോര്‍ത്തി
ഭൂതക്കണ്ണാടികള്‍
അര്‍ബുദം സ്ഥിരീകരിച്ചു.
മണ്ണുമാന്തി
വളരെകനത്തില്‍
പിറവിതൊട്ടേ
സൂര്യനോ കിളികളോ പൂക്കളോ അറിയാതെ
വളര്‍ന്നുവളര്‍ന്ന്
ആര്‍ദ്രതയുടെ കുളങ്ങളിലേക്കാഴ്ന്നുപോയ
അര്‍ബുദം മൂടോടെ മാന്തിയെടുത്തു.
അതിവിജയകരമായ ചികിത്സ!
മരം നിലത്തേക്കുപതിച്ചു.
ഒരുപിടിചുവന്നപൂക്കളെ അര്‍പ്പിച്ച്
മുഷ്ടിചുരുട്ടി വായുവിലുയര്‍ത്തി
എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോയി.

അവസാനത്തെ കത്ത്

2008-03-12T00:26:00.000-07:00

അവസാനത്തെ കത്ത്
എവിടെനിന്നാവും വരിക.
ഡെല്‍ഹി, കല്‍ക്കത്ത, മുംബെ
അമൃത്സര്‍, ചെന്നെ
അങ്ങനെയേതെങ്കിലും നഗരത്തില്‍നിന്നാവും.
അതൊരുപക്ഷെ
വന്നില്ലായെന്നുമാവാം.
മെലിഞ്ഞുനീണ്ട ആ വിരലുകളെഴുതുന്നത്.
ഒരുചുംബനത്തിന്റെ ദൂരത്തിലാവുമ്പോഴും
പരിഭ്രമിപ്പിക്കാറുള്ള അകലം.
ഒന്നുപിടഞ്ഞുമാറിയിരുന്നാല്‍
ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതേയില്ലെന്നതും,
അറിയാ‍മെല്ലാം പക്ഷെ
ഒന്നുറക്കെകരയുമ്പോള്‍പോലും
കേള്‍ക്കാതിരിക്കാനകലം നാം തമ്മിലുണ്ടോ?
ഇതൊക്കെ ചോദ്യങ്ങളല്ല,
ഞാന്‍ നടത്തുന്ന യാചനകളാ‍ണ്.
ഇതു യാചനകളുമല്ല,
എന്റെ നിസ്സഹായതയാണ്.
ആ കത്തില്‍ നീ പറയാനിടയുള്ളത്
മഴ, വേനല്‍, പൂക്കള്‍, പുതുരുചികള്‍
എല്ലാം എന്തുസുന്ദരമാണെന്നാവും.
മറക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം
അങ്ങുദൂരേക്ക് ഒരുകത്തില്‍
(അവസാനകത്തിന്റെ സാന്ത്വനത്തില്‍)
ഒതുക്കിനിര്‍ത്തുവാന്‍ കഴിയുന്നതും.
ഇല്ല
ഉമ്മറത്തെ ഫിലമെന്റ്ബള്‍ബിന്റെ മഞ്ഞവെട്ടത്തില്‍
ഞാന്‍ ആ കത്തുവായിക്കില്ല.
ആ കത്ത് അമ്മയാവും വായിക്കുക,
സാധാരണമായ വാക്കുകളില്‍
നിന്റെ കൂട്ടുകാരി എത്ര സുന്ദരമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
ഇതുപോലെയൊരുകത്തെഴുതാന്‍ നിനക്കുകഴിയുമോ?
ഇല്ലമ്മേ, എനിക്കറിയില്ല ഇത്ര സുന്ദരമായെഴുതാന്‍
എനിക്കങ്ങനെയെഴുതുകയും വേണ്ട.

ആത്മഹത്യാമുനമ്പ്

2008-03-10T03:25:00.000-07:00

ഇല്ല
വൈകിയാണുവന്നതെങ്കിലും
പറഞ്ഞിട്ടുപോകാമായിരുന്നു.
രാവുചെന്നെത്തുന്നത്
പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള
നമ്മളിരിക്കാറുള്ള
ആ പാറമുനമ്പത്താവും.
ആരായാലും ആദ്യമെത്തുന്നവര്‍
എഴുതിവെക്കേണ്ട ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ്
ഏറെത്തിരഞ്ഞിട്ടും കാണാത്തതിനാല്‍
അവന്‍ ഒറ്റയ്ക്കുപോയിമരിച്ചിരിക്കും.
പക്ഷെ
രാവുപെയ്യുന്ന പുഴയുടെതീരത്തെ
ആ പഴയ പാറമുനമ്പ്
ഗുഹാക്ഷേത്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയോടെ
ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പുകളെ
ജപിച്ചുതീര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും.
അവിടെക്കുപെയ്യുന്നതിനു
പരിഭവങ്ങളുടെയും
ഒറ്റപ്പെട്ടതിന്റേയും
മരണതണുപ്പുള്ള രതിമൂര്‍ച്ച.
പക്ഷെ അതിനും മുമ്പേ
ഉത്തരം മുട്ടിച്ചതെന്താണ്?
ഈ ദിക്കില്‍
ഏതവിശുദ്ധിയെക്കൂട്ടുപിടിച്ചാലും
ഒറ്റയുത്തരത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാവും.
അതാവും
പക്ഷെ ഒന്നുപറയാമായിരുന്നു;
കൂടെ ഞാനും വന്നേനെ.

എനിക്കറിയാത്ത ചിലതെല്ലാം

2008-03-07T01:19:00.000-08:00

ഒറ്റയ്ക്കുനടക്കുന്നതിന്റെ നിഴല്‍
ഇലവെട്ടമുള്ള പകലില്‍കാണുമ്പോള്‍
ചോന്നുതുടങ്ങിയ മരച്ചില്ലകളില്‍
രാത്രി കരയുന്നു.
മരം
മരണത്തിനോടല്ലാതെ
തണല്‍ വിരിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍
ആരോടാണ് പറയുക?
കടലിനുപിന്നില്‍
കൈകോര്‍ത്തുപിടിച്ച്
ചില പൂവള്ളികള്‍
പഴയ ഒരുപൂക്കാലത്തിനെ
ഓര്‍ത്തെടുക്കുന്നുണ്ടാവും.
തിരിഞ്ഞുനടക്കുന്നത്
മുന്നിലുള്ളതിനേക്കാള്‍
പിന്നിലുള്ളതിനാലാവും.
മുന്നോട്ട് നടന്നാല്‍
പിന്നോട്ടുനടക്കാനും
ഏറെയുണ്ടാവുമല്ലോ.
പ്രക്ഷുബ്ധമായ കടല്‍
മേഘങ്ങളോടുകയര്‍ത്തും
പിന്നെ വിയര്‍ത്തും
ചെന്നുചേരുന്നതിന്റെ പേരുമാറ്റിയാല്‍?
ഇല്ല ഇല്ല ഇല്ല
ഇതൊന്നുമല്ല;
മറ്റെന്തോ ആണ്.

ചിലകാലങ്ങളില്‍ ചിലദാവണികള്‍

2008-03-06T21:35:00.000-08:00

വീട്ടില്‍
ചിറ്റയുടെ കല്യാണത്തലേന്ന്
ദാവണിയില്ലാത്ത കാലം പിറന്നു.
ചിറ്റയുടെ കുഞ്ഞിമോള്‍ ഇനിയതുടുക്കാനിടയില്ല.
ജനാലവിരികളായി,
തലയണയുറകളായ്
കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഇച്ചിത്തുണിയായ്
അലമാരയുടെ വസ്ത്രമടുക്കിനൊടുവില്‍
ചിലകാലങ്ങളില്‍ ചിലദാവണികള്‍.
ഫാഷന്‍ഷോകളില്‍ ദാവണികളവതരിക്കാറുണ്ട്,
സത്യനന്തിക്കാടിന്റെ സിനിമകളില്‍
അങ്ങനെയങ്ങനെ……………………………….
പക്ഷെ
ഇതൊന്നുമെന്തേ എന്റെ വീട്ടിലില്ല.
വീടൊരു സിനിമയല്ല,
വീട്ടില്‍ ഷോയുമില്ല.
പിന്നെ ദാവണി,
അത് അവിടവിടെ
അതിന്റെ ഭാഗധേയം
ചിറ്റ പോയപ്പോള്‍ത്തന്നെ നിര്‍ണ്ണയിച്ചുവല്ലോ.

അക്ഷരങ്ങള്/അകലം/അശാന്തം…….

2008-02-29T22:21:00.000-08:00

രാവുറങ്ങാത്ത ചില അക്ഷരങ്ങള്
ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ
സെക്കന്റ് ഷോ കണ്ടുതീര്‍ക്കുന്നു.
നായകനും വില്ലനുമില്ലാത്ത സ്വപ്നത്തിന്റെപാതിയില്
ഒരേബഞ്ചിലിരുന്നുപഠിക്കുന്ന നായിക
തീനാളങ്ങളുടെ കടലില്‍മുങ്ങുമ്പോള്,
ബക്കറ്റിലെവെള്ളത്തില് കാലിറക്കിവെച്ചുറങ്ങാതിരുന്നുറങ്ങിയ
പരീക്ഷത്തലേന്നത്തെപ്പനി.
പനിമജ്ജയുടെ രക്തചുവപ്പുള്ള കണ്ണില്
പുരയ്ക്കുതീപിടിച്ചെന്നലറിക്കരയുമ്പോഴും
കാറും ജീപ്പും ചിത്രങ്ങളുള്ള പുതിയപെന്‍സില്‍കാട്ടി
പപ്പ പൊന്നുമോനൊന്നുമില്ലെന്നുമ്മവെക്കുമ്പോള്
കനലുപൊള്ളുന്ന നെറ്റിയില്‍നനഞ്ഞതുണിയിട്ട്
പാവമെന്നമ്മ റൂഹാകൂദാശാതമ്പുരാനോതിയാലും
കവിത വീണുവിറയ്ക്കുന്ന വെള്ളപേപ്പറില്
ഭ്രാന്തുശാന്തിയില് പേന നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു.

ഒഴുക്കുകള്‍

2008-02-14T00:43:00.000-08:00

ഒരിക്കല്‍ ചുവന്ന രക്തമൊഴുകിയതില്‍
ഇന്നുശേഷിക്കുന്നതതിദുര്‍ദാഹം മാത്രമാണ്.
എന്റെ ഹൃദയത്തിനുചുവപ്പേകിയവള്‍ നീ
കൂരമ്പുകളുടെ നിഴലൊപ്പുകളില്‍
ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയതിന്റെ നിറമേതെന്ന്
മഴപെയ്യുമ്പോള്‍ നീ തിരയുക.
തവളകളുടെ രതിനിഗ്രഹത്തിനുപിന്നാലെ
പതിയെക്കരയുന്ന വഴിവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ കലങ്ങിമറിയുന്നതിന്
പേരില്ലാതായതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു പേരിടുക;
പണ്ടു നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെന്ന് പറഞ്ഞ്,
പ്രണയത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷവും നാം പരസ്പരം
വിളിച്ചതെല്ലാം, ഓരോ നിമിഷത്തിനും പേരുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ
ഒരുപേര് ഈയൊഴുക്കിനും വേണം.
നിഴലുകളില്‍നിന്നൊഴുകുന്നത്, മഴപെയ്യുമ്പോളറിയുന്നത്,
നിന്നോടുള്ള പ്രണയമെന്നപോലെ
നീയുറവയേകുന്ന ജീവന്‍
ജീവനറ്റ ധമനികളുടെ മഴയിരമ്പത്തിലും
കാത്തുവെക്കുക;
ഇനിയും ഞാന്‍ ഒഴുകേണ്ടവനല്ലേ.

ഒറ്റക്കിളി പാടുന്നത്...

2007-12-17T23:45:00.000-08:00

ഒറ്റക്കിളിയുടെ ചിലപ്പില്‍
വസന്തത്തിന്റെ വേരുപൊട്ടിയ പൂമരം
ചില്ലകളിലൊരുക്കിയ കുറുങ്കൂടൂകളില്‍
കാട്ടാളന്റെ കണ്ണിലെക്കരിനിഴല്‍ പടരുമ്പോള്‍
ഹൃദയത്തിന്റെ നിര്‍ഭീതഭിത്തികളില്‍
സ്വനഗ്രാഹി തേങ്ങുന്ന
ഇണയുടെ മുറിഞ്ഞ പാട്ടില്‍
അകം വരളുന്ന ഓര്‍മ്മകളുടെ
കടല്‍ത്തിരതികട്ടി
ഒഴുക്കില്‍ പെട്ട അക്ഷരങ്ങള്‍ നിരത്തി
ബാക്കിയായ ഉപ്പുതരികളില്‍
പുനര്‍ജനി തേടുന്നു.

തിരിച്ചറിവ്.....

2007-12-15T00:02:00.000-08:00

തൊലിപ്പുറത്ത്
ഇരുമ്പുപഴുപ്പിച്ച്
അച്ചുകുത്തുമ്പോള്‍
ചരിത്രത്തിന്റെ കല്ലേടുകളിലെ
ലിപികളില്‍ വായിക്കുന്നത്,
അന്യമനസ്കമായ മിഴികളില്‍
കണ്ണീരു കിനിഞ്ഞ്
ഭൂഗര്‍ഭത്തിലെ തലയോടുകളില്‍
പാമ്പുതുരന്ന മാളം തകര്‍ത്ത്
പ്ലേഗുപിടിച്ച സംസ്കാരങ്ങള്‍
ഉച്ചനടനമാടുന്ന നിഴല്‍ക്കാറ്റില്‍
മഴ പെയ്യുന്നതാണ്........

കാറ്റിന് പറയാനുള്ളത്.....

2007-12-14T03:07:00.000-08:00

കാറ്റിനുമാത്രം അറിയുന്ന ചിലതൊക്കെയുണ്ട്.
കൊളുത്തുപൂട്ടില്ലാത്ത ജനവാതിലുകള്‍
രഹസ്യങ്ങള്‍കേട്ടു കിടുങ്ങാറുണ്ട്.
പൊളിഞ്ഞിളകിയ ഊറവീണനിലം
കറുത്തമുള്ളുകളുള്ള പല്ലികള്‍
കാറ്റിനവയോടൊന്നും പറയാനില്ല.
വെയിലില്‍ നീന്തുന്ന തുമ്പികള്‍
ഉണങ്ങിയ പുല്ലുപാടത്തില്‍
കാറ്റിനെമറന്നു പറക്കുന്നു.
കാറ്റെല്ലാമറിയുന്നു.
ചാഞ്ഞുവീണ മരം
ചകിതമായ ചിന്തകള്‍
നൂലുലപ്പുള്ള പട്ടങ്ങള്‍
ചൂലുമറന്ന മാവിലകള്‍
കാറ്റിനെല്ലാമറിയാം.
മൂക്കുചളുങ്ങിയ കണ്ണട
ചരമക്കോളത്തില്‍ പരതുമ്പോള്‍
മഷിക്കറുപ്പുള്ള നരപ്പില്‍
കാറ്റിന്റെ കതിന മണക്കുന്നുണ്ടാവും.
അധ്യാപകന്റെ ചൂരലൂക്കില്‍
ശ്വാസമെണ്ണിക്കണ്ണുപൂട്ടി
കൈവെള്ളയിലറിവിനെവാങ്ങുക.
കാറ്റിനുമതേ പറയാനുള്ളൂ.
ജനാലകളുലച്ച്
വെയിലിന്റെ അസ്ഥിപരതി
കാറ്റുമൊഴിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍
കണ്ണില്പൊട്ടിയ പൂതപ്പൂകയായ്
പുതിയ കഥകള്‍ മെനയുമ്പോള്‍
അമ്മയുടെ മണമുള്ള കട്ടിലില്‍
മുഖം ചേര്‍ത്തുവിങ്ങുക.
കുഴമ്പുമരുന്നുപുരട്ടുമ്പോള്‍
അമ്മയ്ക്കും ചിലതുപറയാനുണ്ടാവും.

അമ്മമാര്‍ അറിയുന്നത്.....

2007-12-03T22:17:00.000-08:00

എന്റെ വീട്ടില്‍ പൂച്ചകള്‍ വളരുന്നു.
തട്ടിന്‍പുറത്ത് നിര്‍ഭയം.
ഭിത്തിയലമാരിക്കുതാഴെ,
ഒരുപൂച്ച അമ്മയായി,
അതിന്റെ മക്കള്‍,
ചോരപടര്‍ന്ന നിലം.
എന്റെ അമ്മ പാവമെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി;
ചോരയും കൊഴിഞ്ഞ രോമങ്ങളും.
അമ്മപ്പൂച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെയുമെടുത്ത്
തട്ടിന്‍പുറത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.
ഒരമ്മചെയ്തത് മറ്റൊരമ്മയ്ക്കേമനസ്സിലാവൂ.
പിറവികണ്ടുഞാന്‍ പേടിച്ചുപോയി;
ചോരയും വായില്പെട്ട കുഞ്ഞുപൂച്ചകളും.
ഉണര്‍ന്നുകരഞ്ഞ എന്നെ,
അമ്മയൊരുതാരാട്ടിലുറക്കി.

ആകാശം ഒരിലയാണ്.....

2007-12-03T00:26:00.000-08:00

ആകാശത്തിന് വേരുപടരുന്നത് മാപ്പിള് മരങ്ങള് ഇലപൊഴിക്കുമ്പോഴാണ്.
തണുപ്പത്ത്, ഒറ്റയ്ക്കായ കാതു തുളയ്ക്കും തണുപ്പത്ത്,
നീയെന്നെ ഒറ്റവാക്കൊഴിയാതെകേള്‍ക്കും നേരം.
മഞ്ഞയും, ചോപ്പുമോറഞ്ചും പലപലയിലകളടിതെറ്റിവീഴും കാറ്റില്,
കിക്കിളിക്കളിക്കൂട്ടം കിളികളൊഴിയുമ്പോള് ബന്ധത്തിന്റെ വേരുകള് പടരുന്നു.
ബാക്കിയായ ചില നേരസ്ഥികള്, കാലത്തിന്റെ ഫോസിലുകള്,
ശ്ലഥബന്ധങ്ങളുടെ കിളിക്കൂടുകള്, അവളുടെ കണ്ണില് നൊമ്പരമുതയ്ക്കും.
മഞ്ഞുപരന്നു മാ‍പ്പിളുകള് കരയുമ്പോള് എന്റെ കണ്ണുകളവളെത്തിരയും.
ഇലകള് പൊഴിഞ്ഞ അവളുടെ ശിശിരത്തിനെന്നും ഞാന് കൂട്ടിരിപ്പാണല്ലോ.
ആയിരം കൈകളായെന്നെമൂടുമവളുടെ വേദന,
ആകാശത്തിന്റെ വേരുകളായെന്നെയുലയ്ക്കുന്നു.
കുരുങ്ങിയ വാക്കുകളുടെ വേരുകള് തിരയുന്നത്,
ഇനിയുമൊരുകാറ്റിനും പൊഴിയാത്ത ഇലയെയാണ്.
ആ ഇല ഞാനാണ്, നിറയും മൌനമീയാകാശമാണ്,
സ്വപ്നത്തിന്റെ നീലമാത്രമുള്ള നീ,
നിന്റെ വേരുകളെന്നില് പടര്ത്തൂ.
ഈയാകാശം നിന്നിലിലയാവട്ടെ.
എന്റെ പ്രണയിനീ, നീ സന്തുഷ്ടയാവട്ടെ.
.................................
കുറിപ്പ്: ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞ ഈ മാപ്പിള്‍മരത്തിന്റെ ചിത്രം എടുത്തത് എന്റെ ഫ്രണ്ട് ശാരി വിശ്വനാഥന്‍ ആണ്..ഇതിന്റെ പ്രേരണയും അവര്‍ തന്നെ...

ചെറിയ സത്യങ്ങള്‍ പറയുക...

2007-11-29T02:20:00.000-08:00

ശിശിരം ഒരു മുയല്‍ക്കുഞ്ഞാണ്,
ഒച്ചകേട്ടാല്‍ പകയ്ക്കുന്ന പാവം.
ചെറുവാലുമായ് പതുങ്ങിയോടുന്നു.
അനങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിമൂക്കുകള്‍തൊട്ട്,
ചെറിയ സത്യങ്ങള്‍ മാത്രം പറയുക.
വലിയ സത്യങ്ങള്‍ കേട്ടാല്‍ കണ്ണുപൊട്ടി മരിച്ചുപോകും.
ചുവന്ന കണ്ണുകള്‍ക്ക് സത്യത്തെപേടിയാണ്.
വെടിപ്പുക നിറഞ്ഞ ശിശിരത്തിന്റെ കണ്ണുകള്‍.
ചോരമണം പുകയിലലിയുന്നതെനിക്കു ഭയമാണ്.
എന്നോട് സത്യം പറയാതിരിക്കൂ.
എന്റെ കണ്ണുകളെന്തു സുന്ദരമാണ്,
ഞാനീപ്പച്ചപ്പുല്ലൊന്നുരുചിച്ചോട്ടേ.

പകലത്തെ നിഴലുകള്‍.....

2007-11-26T02:06:00.000-08:00

നിഴലുകള്‍ക്കെന്തു നീളമാണ്,
ഒരേവാതിലുകള്‍ കടന്നു പോക്കുവെയിലിലെ നിഴല്‍ചിത്രങ്ങള്‍.
വെയിലിത്തിരിച്ചൂടും നിഴലിലൊത്തിരിക്കിനാക്കളും,
പാതിയടര്‍ന്ന പൂക്കള്‍ പോലെ അഭയമിരക്കുന്നു.
പനിപൊള്ളുന്ന പകല്‍ക്കിനാവിന്റെ കൂടും പൊളിച്ച്,
ഗേറ്റിലൊരു സ്കൂള്‍വണ്ടിയുടെ ഇരമ്പം.
പാതിയുണ്ട വളിച്ച ചോറ്റുപാത്രവുമായെന്റെ ക്കുഞ്ഞുമോള്‍ ചിരിക്കുന്നു.
അമ്മയുടെ മടിത്തലത്തില്‍ ഒരു ദിനത്തിന്റെ വിശേഷം കെട്ടഴിയുമ്പോള്‍,
വാടിയ ചിരിയുമായ് നിഴലുകള്‍ ഉള്‍വലിയുന്നു.
തിരികെവരുന്ന കടലും കിനാക്കളുമെന്നപോലെ,
ഘടികാരമൌനത്തിന്റെ കസവുതുന്നല്‍ചേര്‍ത്ത,
വിവാഹസാരിപോലെ കിനാക്കളിണചേരും,
പോക്കുവെയിലിലെ നിഴലുകള്‍.
മോളെത്തുന്നത് എന്നെ വലിച്ചുനീക്കാനാണ്,
മതിവരാത്ത ബാല്യത്തിന്റെ മയിലാട്ടമാടുവാന്‍,
നിഴലൊളിക്കുമിടവേളയില്‍ ഗ്രുഹപാഠം ചെയ്തു-
നാമം ജപിച്ചു നല്ല അമ്മക്കുട്ടിയാവാന്‍.
അതുവരേക്കുമെന്റെ വാതിലുകളില്‍,
നിഴലെത്ര ചിത്രം മായ്ച്ചുവരയ്ക്കുന്നുവോ.
പകപ്പോടെ പകലൊറ്റവേളയില്‍,
എന്നിലൊരുനേര്‍ത്ത വിങ്ങലായൊളിദുഖമായ്,
എന്റെ മോളെത്തും വരെ;
അവള്‍ വന്നുവോ, സ്കൂള്‍ വണ്ടിയിരമ്പുന്നു.

മഞ്ഞ....

2007-11-19T03:28:00.001-08:00

എല്ലാം മഞ്ഞയാണ്, കാലത്തിന്റെ കനപ്പില്‍ തീപ്പൊള്ളിയ മഞ്ഞ.
പൊട്ടിയ കണ്ണടച്ചില്ലുകള്‍ ബാക്കിവെച്ച കാഴ്ച്ച‍പോലെ.
പഴുത്തുപൊട്ടിയ വാക്കുകള്‍ നിറഞ്ഞ വിവാഹക്ഷണക്കത്തുപോലെ.
അടര്‍ന്നചുവരുകളോടു തോളുചേര്‍ത്തുജപിച്ച വിളര്‍ത്തകൊന്തമണികള്‍പോലെ.
എന്തിനീക്കണിക്കൊന്നകള്‍പോലെ പാഴടര്‍ന്ന മഞ്ഞ കൊടുംവേനലില്‍.
വിളറിയ നാണക്കതിരുകള്‍ പ്രായമറിഞ്ഞുപിന്തിരിഞ്ഞോടിയതും മഞ്ഞ.
മഞ്ഞ മടുപ്പാണ്, കനലാണ്, കണ്ണീരാണ്.
മഞ്ഞമരുന്നുവെച്ചുകെട്ടിയ മുറിവുകള്‍ ചുവക്കുന്നു.
ചുംബനങ്ങള്‍ ചുവപ്പുചുരക്കുന്നു.
മഞ്ഞയൊന്നും മഞ്ഞയല്ല,
മഞ്ഞയെല്ലാം മറ്റെന്തോ ആണ്.

എന്റെ ചിത്രം...

2007-11-19T02:42:00.000-08:00

എന്റെ ചിത്രം എനിക്ക് കളഞ്ഞുകിട്ടി,
മറവിയുടെ വിദൂരവിതുമ്പലില് ഒരു കടലിരമ്പം എനിക്കത് സമ്മാനിച്ചു.
നീയെത്രയോനാളുകള് സൂക്ഷിച്ചത്,
നിന്റെ ആത്മാവില് നിന്നും ഞാന് പറിച്ചെടുത്തത്,
സൂക്ഷിക്കാനിടമില്ലാത്തതിനാല് ഞാനുപേക്ഷിച്ചത്.
എല്ലാം നേടുകയും നഷ്ടമാകുകയും ചെയ്ത ഈ കടല്ക്കരയില് നിന്ന്,
എന്റെ ചിത്രം എനിക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടി.
ഈ കടലിന്റെയിരമ്പം എന്റെ കാതില് നഷ്ടമായ നിന്റെ വാക്കുകളാണ്.
കൂട്ടിവെച്ച മോഹങ്ങള് ഈ കടല്‍ക്കാക്കകളും.
ഈറനോടെ വിദൂരവിനിമയചക്രവാളങ്ങള് തേടി പറന്നകലുന്നു.
നമ്മള് നടന്നകന്ന മണല്പരപ്പില് കാറ്റുമാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു.
ഇനിയതു വീശട്ടെ, ശൂന്യമായ മനസ്സിന്റെ പരപ്പില്.
അതില് ഞാനലിഞ്ഞുപോവട്ടെ.
എന്റെ ചിത്രം അപ്പോഴും ബാക്കിയാവും.

തിരികെ വന്നത്...

2007-11-15T22:47:00.000-08:00

മറവിയുടെ ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം,
മാഞ്ഞുപോയ നിന്‍ മുഖം.
മൊഴികളുറയുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍.
കാലത്തിന്റ്റെ കണ്ണേറുകോലങ്ങള്‍ പോലെ,
വിശേഷദിനങ്ങളുടെ പഴകിയ ഓര്‍മ്മകളും സമ്മാനങ്ങളും.
പതുങ്ങിയ കാലൊച്ചകളോടെ നിന്റെ കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കമകന്നുപോയീ.
പണ്ടതിനു പരിഭവ്വത്തിന്റെ ഈണമായിരുന്നു.
പറയാതിരുന്ന വിങ്ങലുകളുടെ ശ്രുതിസ്രവമായിരുന്നു.
മെല്ലെയെഴുന്നേറ്റു വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍,
തണുത്ത കാറ്റുവന്നെന്നെപ്പുണര്‍ന്നു.
ഇത്രനേരം പതുങ്ങിനിന്ന പ്രണയമേ,
നീ തണുപ്പാണെന്നെപ്പുതപ്പിച്ചു കിടത്തുക.

യാ‍ത്രക്കാരന്‍.....

2007-11-15T00:57:00.000-08:00

മറന്നുവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ മാറാപ്പ്,
മധുരമെല്ലാം ഉറുമ്പുകള്‍ ചുമന്നുനീക്കി.
ചോരയെല്ലാം കൊതുകുകള്‍ കുത്തിയെടുത്തു.
ചോര്‍ന്നൊലിച്ച ആകാശം കെട്ടിമേഞ്ഞവകയില്‍,
തെങ്ങോലചുമന്ന കിളികള്‍ കലമ്പി.
ആത്മാവിനു തീപിടിച്ചാലും മഴനനയില്ല.
ഭാരം കുറഞ്ഞ മാറാപ്പുമെടുത്ത് ഇവിടം വിടുമ്പോള്‍,
ഉറുമ്പുകളുപേക്ഷിച്ച മധുരം എനിക്കു പുളിക്കും.
ചോരയെല്ലാം വേദനയുടെ പുഴകളാകും,
കിളികള്‍ കൂലിയായെന്റെ തലകൊത്തിയെടുക്കും.
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു തലവേണ്ട എന്ന ആശ്വാസം മാത്രം ബാക്കിയാവും.
ഞാന്‍ പിന്നെയും യാത്ര തുടരും...

ക്രൂരത....

2007-11-13T20:47:00.000-08:00

എന്താണ് ക്രൂരത?
ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു.
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കവള്‍ നോക്കി.
പുകഞ്ഞു മഞ്ഞയായവ,
ചിതറിയ ചോരത്തുടിപ്പുകള്‍ പേറി
അടര്‍ന്നു വീണേക്കുമെന്ന പോലെ.
അവളുടെ സ്വരം ഞാന്‍ കേട്ടു:
നീയെന്നെ പിരിഞ്ഞു പോവുന്നത്...
ഞാന്‍ മുഖം കുനിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഞാന്‍ നോക്കിയില്ല,
അതു നീലയാണ്,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ നീല.
നടക്കും മുന്‍പേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
നീ ക്രൂരയല്ല, നീയെന്നെ ഓര്‍ക്കുകയുമരുത്.

നിന്നോട്.....

2007-11-12T22:24:00.000-08:00

നീ മറക്കുക,
ഈ നേരവും അതിന്റെ നൊമ്പരവും,
ഞാന്‍ നിനക്കായ് കരുതിയ ഈ കരിഞ്ഞ ദലങ്ങളും.
ഇതിന്റെ മണം നിന്റെ മനസ്സിലെ,
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മേഘങ്ങളോടു ചോദിക്കുക,
കണ്ണില്‍ നിന്നുതോരാതെ പെയ്ത മഴയോടു യാചിക്കുക.
പിന്നെ നിഴലുകളിണചേരുന്ന കാവിലെ കൊടുംവേരുകളില്‍,
രഹസ്യമായി വായിച്ചും എഴുതിയും കദനം തീര്‍ത്ത,
മഞ്ഞച്ച പ്രണയലേഖനങ്ങള്‍ വായിക്കുക.
അതില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഗസല്‍ സംഗീതമുണ്ട്.
കാറ്റുപിടിച്ച തെങ്ങോലകളില്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പദചലനം നീ കാണുക,
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കൊഴിയുന്ന ഏകാന്തരാത്രികളില്‍,
ഭൂമിയിലെല്ലാം മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ വിരിയില്ലേ.
അതിന്റെ മണം നീ മറക്കില്ലേ,
അതു പോലെ ഞാനും ഒരു മണമായിരുന്നു,
ഒരു പൂവായിരുന്നു,
ചിരിക്കുന്ന പൂവിനെ നീയിറുത്തെടുത്തു,
നിന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു.
ഇനിയും ഏറെ പൂക്കള്‍ വിരിയും,
നീ മറക്കണം , പുതിയ പൂക്കളെ ചൂടണം.
കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവണം.

കാത്തിരിപ്പ്......

2007-10-03T00:57:00.000-07:00

ഓര്‍മ്മകളുടെ തപസ്സില്‍ നിന്നും ഉണരുമ്പോഴേക്കും,
ദ്ദൂരേക്കു പറന്നുപോകുന്ന കാലത്തിന്റെ കറുത്ത പക്ഷികള്‍.
അര്‍ത്ഥമില്ലാതെ ചിലച്ച കലപിലക്കൊഞ്ചലുകളിലെവിടെയോ
നിന്റെ മൊഴിയും,മൊഴിയാതിരുന്ന നൊമ്പരങ്ങളും പിടച്ചുവീണു...
കടലിനെന്നും തിരകളെനീട്ടിപ്രണയിക്കാനൊരുതീരം പോലെ,
ഓടിയൊളിച്ചും മറഞ്ഞും നിഴലും നിലാവുമെന്നപോലെ,
നാമിരുവരുമെന്നും ഉണ്ടാവുമെന്നു,നേരുള്ള ഒരു സ്വപ്നം പോലെ.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ചുഴിയില്‍നിന്നും, നീയും ഞാനുമുള്ള ഒരുസങ്കല്പചിത്രം,
ചിലന്തികള്‍ വലകെട്ടി ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നു..
നമ്മള്‍ കടന്നുപോയവര്‍, ഓര്‍മ്മകളെ ഉപേക്ഷിച്ചവര്‍.
പക്ഷെ ചിലന്തികള്‍ ആരെയാണു കാത്തിരിക്കുന്നത്,
ഏതു ഇരയാണിനി വഴിതെറ്റിവരുന്നതു....

മറവി....

2007-09-26T02:35:00.000-07:00

നിഴലുകളുടെ ഈ താഴ്വരയില്‍
കുതറിമാറാന്‍ കൊതിക്കുന്ന കുറേ സങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്
അഴുകിയ പൂക്കളുടെ മണ്‍പാതയോരങ്ങളുണ്ട്.
ചാഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ ഗതകാലസ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.
മഴവീണു നനഞ്ഞ കല്പടവുണ്ട്.
വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച,കുട്ടികളുപേക്ഷിച്ച കളിയിടങ്ങളുണ്ട്.
കിളികളുപേക്ഷിച്ച കിന്നാരങ്ങളുണ്ട്.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഓണവെയിലും,ഒറ്റ തിരിഞ്ഞ വേനല്‍മഴയുമുണ്ട്.
പിരിഞ്ഞു പോയവര്‍, ഊഴം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു,
ഓണമുണ്ണുവാന്‍, തിരുവാതിര നനയുവാന്‍.
നമ്മള്‍ക്കിനിയും പരിചയമില്ലല്ലോ,
നമ്മള്‍ ആരാണെന്ന് ആരെങ്കിലും ഒന്നു പറഞ്ഞ് തരൂ...

ചോരക്കൂട്ട്........

2007-09-16T21:50:00.000-07:00

നിനക്കും എനിക്കു ഇടയില്‍
മരവിച്ച കുറേ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മരണഗന്ധമുണ്ട്.
കുതറിമാറാന്‍ മറന്നുപോകുന്ന വിഭ്രമസങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്.
നിഴലുകളുടെ നിലവിളി പിന്തുടരുന്ന
നിന്റെ കാലൊച്ചകളുണ്ട്..
ചില്ലുടഞ്ഞ കണ്ണാടികൂടിനുള്ളില്‍,
കാലം കരുതിവെച്ച കണക്കുതീര്‍ക്കലുകളുടെ
ശൈത്യകാലക്കാറ്റുണ്ട്.
വിടപറഞ്ഞ് പോയ ആത്മാക്കള്‍ തൂങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന
മുരിക്കു മരത്തിന്റെ മുള്ളുകള്‍ പോലെ,
ഉണങ്ങിപ്പൊഴിയാത്ത പ്രതികാരമുണ്ട്.
ഒരു പനിനീര്‍പ്പൂവിനുള്ളില്‍ നീയെനിക്കു ദാഹജലം തരുമ്പോള്‍,
വിഷം കലര്‍ന്ന പാനപാത്രം നിനക്കായി നീ മാറ്റിവെയ്ക്കും,
എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി മരണത്തിന്റെ കൂട്ട് തേടിപോകുമ്പോള്‍
നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ മറക്കും.
അവസാനതുള്ളി ചോരയും വാര്‍ന്നു ഞാന്‍,
നിന്റെ നിഴലു പോലെ കുതിക്കാന്‍ വെമ്പുന്നുണ്ടാവും...

നന്ദി....

2007-09-16T21:07:00.000-07:00

ജനിമ്രുതികളുടെ താരാട്ടിലേക്ക്,
നീയും ഞാനും മുത്തുളെണ്ണികോര്‍ത്ത മഞ്ചാടിമാലകാട്ടി,
വെറുതെ എന്തിന് നീയെന്നെ മടക്കിവിളിക്കുന്നു.
വയ്യിനിയുമൊരുജന്മംകൂടി പൂവുകള്‍ തെണ്ടും പൂമ്പാറ്റയാകുവാന്‍,
കാറ്റിനു കുറുകെ, സൂര്യനെ നോക്കി കുതിക്കുവാന്‍,
പിന്നെകരിഞ്ഞ ചിറകിന്റെ സുഗന്ധവും പേറി
പുഴുവായി മണ്ണില്‍ നിപതിക്കാന്‍.
മഴപൊഴിയുന്ന മാനവും കാത്ത് , കാറ്റിനൊപ്പം കഥകള്‍ കേട്ട്
ഹ്രുദയരക്തം പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന പടിഞ്ഞാറെ മാനത്തെ
വിരഹാര്‍ദ്രസന്ധ്യകള്‍.
ഓര്‍മ്മകളിലിന്നും മഷിപാടുമായാത്ത,
മിഴിനീരുവീണുണങ്ങിയ നമ്മുടെ ഹ്രുദയരേഖകള്‍.
മഞ്ഞച്ചു പോയതു പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നുകം വലിച്ച,
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നെല്‍ക്കതിര്‍കൂമ്പുകള്‍,
മോഹങ്ങളുടെ ലഹരി, വിഭ്രമത്തിന്റെ കൈത്തെറ്റ്
തൂവിപ്പോയ ആര്‍ദ്രഹ്രുദയം.
മാപ്പില്ലാത്തതെന്റെ മനസ്സിനും മനുഷ്യജന്മത്തിനും..
പിന്നെ നിന്റെ ദയ, അതെന്നും നിന്റേതു മാത്രം..
എന്റെ ആകാശത്തിനു അതിരുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ,
നീയൊരല്പം വൈകിപ്പോയല്ലൊ...

വിമൂകം.........

2007-09-11T22:04:00.000-07:00

ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍,
പതിയെ മൊഴിയുന്ന നൊമ്പരക്കവിതകള്‍.
എന്റെ ഹ്രുദയം പിളര്‍ക്കുന്ന ജലച്ചിലമ്പലില്‍,
കേള്‍ക്കാതിരുന്നെങ്കിലീ വാക്കുകള്‍, വിങ്ങലുകള്‍..
നാം പറയാതിരുന്നെങ്കിലീ പഴങ്കഥകള്‍.
വെറുതെ വിമൂകമായാലസ്യം ചേര്‍ത്തെന്റെ മാറിലേക്കു നീ
മെല്ലെ ചായുക, നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളെ അറിയാനും‍ പുണരാനും‍,
ഞാനല്ലാതാരറിവൂ നിന്നെ, ഇത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുവാന്‍,
നിന്നെ നീയായറിയുന്നു ഞാനിതാ, നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ പിന്നെയും,
നിറയെ പൂക്കുന്നു നിശാഗന്ധികള്‍,
നമ്മള്‍ ഓര്‍മ്മയുടെ പാട്ടുകാര്‍, എന്നും കൂട്ടുകാര്‍...‍

എന്നെ പറ്റി....

2007-08-07T01:26:00.000-07:00

ഒടിഞ്ഞ വില്ല്
ഒരു പ്രതീകം
ഒരു സ്മാരകം
ഉപരോധിക്കപ്പെട്ട ഭൂമി
തകര്‍ന്ന വാഗ്ദ്ധാനം
ചിറകു മുറിഞ്ഞ പക്ഷി
ഭാവനയുടെ സ്വപ്നശ്രങ് ഘങ്ങളില്‍ നിന്നു,
പടും വീണ പാവം രാജകുമാരന്‍.....
വികാരങ്ങല്‍ പേമാരി പെയ്തപ്പൊള്‍
ആകാശം പൊഴിച്ച
വാടിയ പൂവു.
കൂട്ടില്‍ നിന്നും വീണു പൊയ
തൂവല്‍ മുളയ്ക്കാത്ത കുഞ്ഞിക്കിളി
ഒന്നു ശ്വാസം വലിച്ചോട്ടെ.....
അല്പം കാറ്റ്...
വിട പറയും മുന്‍പെ
ഒരു തുള്ളി നീരു.
എന്റെ ജനാലയ്ക്കരുകില്‍
സാന്ത്വനത്തിന്റെ ഒരു നേര്‍ത്ത സ്വരം.
പോകാനറിയില്ല,
വന്നതുമറിയാതെ.
ആരുമില്ല, വെറുതെ
കാത്തിരിക്കുന്നു.
വഴി തെറ്റി വന്ന മേഘം
പൊഴിച്ചു ചുടു കണ്ണീര്‍,
മരുഭൂമി ദാഹിച്ചു.
മരുപച്ചകള്‍ കൂദാശ ചൊല്ലി.
വിട്ടു കളയൂ, ഒരു തരാതരം നൊട്ടം!

സ്വതന്ത്ര്യം...ഇരന്നു വാങ്ങിയതു....

2007-08-06T21:45:00.000-07:00

പുതിയ കുറേ ചിന്തകള്‍ എന്റെ മനസ്സിന്റെ താഴുപൂട്ടു തകര്‍ക്കുന്നു,
ചിലപ്പോള്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്നെ തോല്‍പ്പിക്കുന്നു,
ചിന്തകള്‍ എന്റെ ചിറകരിയുന്നു...
ഞാന്‍ തൂ‍വലുകള്‍ ഇരന്നു വാങ്ങിയവന്‍..
കുറച്ചു ധൈര്യം കൂടി വാങ്ങാമായിരുന്നു,
ധൈര്യത്തിനു സര്‍ക്കാര്‍ വില കൂട്ടി,
വ്യാജനടിച്ചു കാഴ്ച പോയവന്‍ ഇരുട്ടിനെ പ്പേടിക്കണ്ടാ..
വേലി ചാടി വന്ന നായക്കുട്ടി വെറുതെ നിന്നു മോങ്ങിയാല്‍,
നായരു വെള്ളം ഒഴിച്ചു തെറി വിളിക്കും..
വെറുതെ മോങ്ങാന്‍ ഒരു കാരണം ആകും.
നിഴലും നിലാവും ഒരു പോലേ,
സുഖവും ദ്ധുഖവും കൂടി ഒന്നു ഒരു പോലെ ആയിരുന്നങ്കില്‍..
ഞാനെന്റെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നു ഒന്നു വിരമിക്കട്ടെ,
എനിക്കു ഒന്നു വെറുതെ ഇരിക്കണം.
ആരും കാണാതെ, ഞാന്‍ ആരെയും കാണുന്നില്ല..

വെറുതെ.............................

2007-08-06T03:45:00.000-07:00

ഞാന്‍ എന്തിനു എന്നോടു തന്നെ പിണങ്ങണം,
അറിയില്ല,ചിലപ്പോള്‍ ഇതായിരിക്കും എന്റെ ജീവിതം.
പുറമേക്കു ചിരി‍ക്കുക, അകമേ കരയുക.
പച്ച പട്ടു ചുറ്റിയ ഭൂമി നീ,
ഉള്ളില്‍‍ എരിയുന്ന അഗ്നി നാളങ്ങള്‍
ഇതു വെറും സത്യം,പ്രായോജകരില്ലാത്ത സത്യം,
ഞാന്‍ എന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു, നീ നിന്റെതു പറയുക.
ഞാന്‍ അറിയുന്നതിത്,
അന്തിച്ചോപ്പു മായുന്ന കടല്‍ക്കരെ,
കവിത വിറ്റ് കടല വാങ്ങുന്ന ഞാന്‍.
വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍കവിത എഴുതിയ നിന്നെ കണ്ടൂ
വെറുതെ മോഹിച്ചതാണു മാപ്പു തരൂ.
ഞാനെന്തിനു നിന്നൊടു പിണങ്ങണം,
എനിക്കു പിണങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ഇല്ലേ.